จู้เจียงเจียง แม่ม่ายผู้มั่งคั่ง

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?!”

สองพี่น้องตระกูลหมิงพูดออกมาพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เรื่องนี้นอกจากพวกเขาสองพี่น้อง ก็มีแค่บิดามารดาและท่านปู่พวกเขาที่รู้ ด้านจูชิงหรานแม้แต่จูลิ่นยังปิดปากเงียบ

จู้เจียงเจียงรู้ได้อย่างไรกัน?

“…เป็นจริงเสียด้วย” จู้เจียงเจียงก็แค่เดาเล่น ๆ คิดไม่ถึงนางกลับเดาได้ถูกต้อง

“แต่ก็เดาได้ไม่ยาก สมาคมผู้รู้ในวันนั้นคุณชายจูมองคุณหนูหมิงไม่ต่ำกว่าสามสิบครั้ง ข้าไม่อยากรู้ยังยากเลย”

หมิงเหยาได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็กพลันแดงก่ำขึ้นทันที ก้มหน้าแสดงรอยยิ้มทั้งเขินอายและอึดอัดใจออกมา

เขามองนางหลายครั้งขนาดนั้นจริงหรือ?

หมิงจี่ในฐานะพี่ชายของหมิงเหยา เรื่องอับอายขายหน้าแบบนี้ เป็นเรื่องที่ตระกูลหมิงของพวกเขาอายจนยากจะเอ่ยถึง ทั้งยังต้องพึ่งเขาออกหน้าไปจัดการให้เรียบร้อย

“แม่นาง เรื่องนี้เป็นเรื่องในใจที่พูดยากของพวกเราตระกูลหมิง หวังว่าแม่นางจะช่วยรักษาชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของน้องสาวข้า ปิดปากเงียบ ไม่บอกให้คนอื่นทราบ”

“ทำไม?” ครั้งนี้จู้เจียงเจียงไม่เข้าใจจริง ๆ “คุณชายจูกับคุณหนูหมิงทั้งสองใจตรงกันไม่ใช่หรือ?”

หรือนางมองผิดไป?

“เรื่องนี้พูดแล้วก็ยาว...”

หมิงจี่เอ่ยปากช้า ๆ พูดสั้นกะทัดรัดแต่กินเนื้อความครอบคลุม ร่ายยาวความเป็นมาเป็นไปของเรื่องนี้ให้จู้เจียงเจียงฟังรวดเดียวจบ

ที่แท้ทั้งหมดนี้เริ่มต้นจากจูชิงหรานสอบไม่ติด

หลังจากที่จูชิงหรานค้นพบว่าเพื่อนที่มีความรู้ทำให้เขาชื่นชม นิสัยเปิดเผยสดใสดั่งผู้หญิง เขาจึงหลงรักนางอย่างหัวปักหัวปำ

เขาร้องขอบิดาไปสำนักศึกษาตระกูลหมิง สู่ขออยู่หลายครั้ง กลับถูกปฏิเสธอยู่เรื่อยไป

จูชิงหรานไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ดีที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหมิงจี่แน่นแฟ้น จึงได้รู้สาเหตุที่ตัวเองถูกปฏิเสธจากปากหมิงจี่

เพราะตัวเขาไม่มีลาภยศ!

ท่านผู้เฒ่าหมิงพูดแล้ว ตระกูลหมิงมีหมิงเหยาเป็นหลานสาวที่รักแค่คนเดียว เขาไม่ยินยอมให้หมิงเหยาแต่งกับคนที่ไร้ลาภยศ

ไม่มีลาภยศ นั่นก็แค่คนธรรมดา

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง...” จู้เจียงเจียงเหมือนกำลังคิดบางอย่างอยู่

ตอนนี้ที่ทำให้นางว้าวุ่นอยู่ก็คือ นางรู้หัวข้อระบบการสอบขุนนางเคอจวี่ปีนี้ แต่นางรับปากช่วยเหลียงเหวินโจวแล้ว จะกลับคำไม่ได้

ถึงแม้ระบบการสอบขุนนางเคอจวี่จะแยกเป็นสามลำดับ แต่หากนางช่วยจูชิงหราน ตามความสามารถของเหลียงเหวินโจว พอถึงการสอบหน้าพระที่นั่ง ก็มีความเป็นไปได้มากที่จะถูกปัดตกลงมา

นางจะยื่นมือช่วยเรื่องนี้ดีหรือไม่นะ?

“ดังนั้น หวังว่าแม่นางจะทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ พวกเราสองพี่น้องจะรู้สึกซาบซึ้งจนหาที่สุดมิได้อย่างแน่นอน!” สองพี่น้องตระกูลหมิงกลับไม่รู้สึกว่าจู้เจียงเจียงมีอะไรผิดปกติ

“พวกท่านก็พูดเกินไปแล้ว เรื่องนี้ข้าจะไม่พูดส่งเดช” จู้เจียงเจียงรีบแสดงท่าที

คำพูดนี้ของหมิงจี่ ทำไมดูเหมือนนางกำลังใช้เรื่องนี้ข่มขู่พวกเขาสองพี่น้องอย่างไรอย่างนั้น นางเป็นคนนิสัยแย่แบบนั้นหรือ?

แต่ตอนสองพี่น้องตระกูลหมิงมาซื้อชา พฤติกรรมที่จงใจให้ราคาสูงกับนางก็คือกำลังบอกนาง พวกเขาอยากปิดปากนาง

จู้เจียงเจียงไม่พูดมาก ปฏิเสธราคาสูงที่พวกเขาให้มาต่อหน้า

“คุณชายหมิง ข้าเป็นคนขายชา ราคาขายเท่าไรข้าเป็นคนตัดสินใจ เงินจำนวนมากที่เกินมานี้ข้ารับไว้ไม่ได้”

“แม่นาง...” หมิงจี่พยายามโน้มน้าวนาง

“พวกท่านวางใจ หลังจากนี้ทุก ๆ ครึ่งเดือน ข้าจะส่งชาชุดใหม่ให้ถึงจวน นอกจากนี้ ระหว่างพวกเราไม่มีธุรกิจอื่นต้องทำ”

ท่าทางของจู้เจียงเจียงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ให้ตายก็จะรักษาบรรทัดฐานของตัวเองไว้

ถึงแม้นางรู้ว่าพวกเขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น

ท่าทางไม่ยอมฟังของนาง ทำให้สองพี่น้องตระกูลหมิงแอบรู้สึกกังวลใจ ใครจะปฏิเสธเงินที่ส่งถึงมือ?

“ช่างเถิด พวกเราเชื่อแม่นาง” คำนี้ของหมิงจี่พูดให้จู้เจียงเจียง และก็บอกปลอบใจตัวเอง

“…” ท่าทางนี้ของเขา จู้เจียงเจียงถึงกับกลอกตามองบน

อะไรกัน นางดูควรค่าแก่การเชื่อถือแบบนั้นเลย?!

ช่างเถอะ ๆ นานวันเห็นใจคน วันหลังพวกเขาคงรู้ว่านางเป็นคนน่าเชื่อถือมากแค่ไหน

เรื่องที่จู้เจียงเจียงปฏิเสธเงินจำนวนมากที่ตระกูลหมิงมอบให้ ทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของพวกชาวบ้านที่มาช่วยงานอยู่ข้าง ๆ

ถึงแม้พวกเขาจะฟังไม่ชัดว่าทั้งสองคนพูดอะไรกัน แต่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ พวกเขาเห็นกันเต็มสองตา

การกระทำนี้ ทำให้คนในหมู่บ้านเสี่ยวฮวงไม่ค่อยพอใจจู้เจียงเจียง

ธุรกิจใบชายิ่งทำยิ่งดี ตอนนี้ยิ่งมีลูกค้าระยะยาวรายใหญ่อย่างสำนักศึกษาตระกูลหมิง คนในหมู่บ้านเสี่ยวฮวงไม่อิจฉาตาร้อนสิแปลก

ตอนแรกจู้เจียงเจียงพูดว่าขายชาไม่มั่นคง บอกว่าไม่มีหลักประกัน ตอนนี้ดูแล้วหลอกลวงพวกเขาทั้งนั้น นางก็แค่อยากยึดภูเขาชาผืนนี้เอาไว้เอง!

จู้เจียงเจียงที่จดจ่ออยู่กับเรื่องสร้างบ้านใหม่ ไม่ทันสังเกตเห็นว่าพวกชาวบ้านมีอะไรแปลกไป

ถึงอย่างไรในความทรงจำเจ้าของร่างเดิม คนในหมู่บ้านเสี่ยวฮวงไม่มีใครอิจฉาริษยา รังแกนางมาก่อน ในทางกลับกันกลับดูแลนางเป็นอย่างดี

แต่เหมือนนางจะมองข้ามไปจุดหนึ่ง เจ้าของร่างเดิมในชาติก่อนเป็นคนยากจน แต่นางตอนนี้เป็นคนมีเงินที่สุดในหมู่บ้าน

มัวแต่กังวลว่าจะแบ่งกำไรไม่เท่ากัน เลยทำให้ละเลยคนส่วนน้อยไป

“เสี่ยวอวี๋ ทำไมวันนี้ไม่ออกไปเล่นล่ะ?”

บ้านปิดหลังคาเสร็จ อีกสองวันก็จบงานแล้ว

ช่วงเวลาที่สร้างบ้าน เผยเสี่ยวอวี๋ว่างไม่มีงานทำ ทุกวันจะเข้าไปในหมู่บ้านเล่นกับพวกเพื่อน ๆ บางครั้งถึงขั้นจนฟ้ามืดถึงกลับมา

แต่วันนี้จู้เจียงเจียงพบว่า เผยเสี่ยวอวี๋เหมือนไม่มีความดีใจที่จะออกบ้านไปวิ่งเล่นเหมือนปกติ ทั้งยังทำหน้าไม่พอใจคอตกแบบนั้น

ได้ยินพี่สะใภ้ถาม เผยเสี่ยวอวี๋ทำก็แค่มองนางแวบหนึ่ง อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ สุดท้ายก็ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จา

เพราะตอนนี้คนในหมู่บ้านต่างพากันพูดว่า พวกนางสองคนพี่สะใภ้และน้องสามีอกตัญญู ทั้งยังไม่ให้พวกพี่ชุ่ยฮวามาเล่นกับนาง

ตอนนี้นางไม่กล้าออกบ้านแล้ว

“เจ้าเป็นอะไรกันแน่? มีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็บอกกับพี่สะใภ้ พี่คิดวิธีให้” จู้เจียงเจียงลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู

เด็กน้อยยังรู้จักแสร้งคิดลึก

เผยเสี่ยวอวี๋ส่ายหน้า พูดมาประโยคหนึ่ง “ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายแล้ว”

ก็ได้ เรื่องนี้จู้เจียงเจียงทำให้นางพอใจไม่ได้จริง ๆ นางตบไหล่ของเผยเสี่ยวอวี๋เป็นการปลอบใจ แล้วหมุนตัวไปทำงานต่อ

อยู่ต่อหน้าจู้เจียงเจียง คนในหมู่บ้านแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไร ควรทำงาน ควรคุยเล่นก็ทำไป ไม่ได้พูดถึงคำพูดที่พวกเขาคุยกันเองลับหลัง

ดังนั้นจู้เจียงเจียงไม่รู้เลย เสียงวิจารณ์ตัวเองจากคำพูดของคนในหมู่บ้านเสี่ยวฮวงดิ่งลงฮวบฮาบจึงถึงก้นหุบเขาแล้ว

เดือนเจ็ดตามเวลานัด

อากาศร้อนอบอ้าว ในภูเขา บนต้นไม้ เสียงจักจั่นร้องก่อกวนจนสร้างความปวดหัว

ต้นข้าวในนาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง อีกไม่ถึงเดือนก็เก็บเกี่ยวต้นข้าวได้แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น หมู่บ้านเสี่ยวฮวงต้องต้อนรับวันขึ้นบ้านใหม่ของตระกูลเผยก่อน

“ป้าเหลียง ท่านย่าสี่ พวกท่านอยู่ที่นี่กันเอง”

จู้เจียงเจียงกำลังจะไปในหมู่บ้านเพื่อแจ้งทุกคนเกี่ยวกับเรื่องขึ้นบ้านใหม่ของนาง เพิ่งเข้าหมู่บ้าน นางก็เห็นป้า ๆ หลายคนกำลังเพลิดเพลินกับอากาศเย็นสบายอยู่ใต้ร่มเงาของกำแพงริมถนน

“พวกป้า ๆ อยู่กันพอดี บ้านใหม่ของข้าสร้างเสร็จแล้ว คิดว่ามะรืนนี้จะจัดงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ ถึงตอนนั้นทุกคนอย่าลืมมานะ”

นางเชิญอย่างจริงใจ กลับแลกมาด้วยหนึ่งประโยค “อุ๊ย สะใภ้เล็กร่ำรวยเสียจริง”