เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

ในที่สุดหานเทียนเสียงก็ตามเจอร่องรอย แต่ร่องรอยนั้นเป็นของกองกำลังที่ ถางห้าวซานเป็นหัวหน้า ได้รับคำสั่งให้มาดักรอพวกของเฟยฮุ่ย  แต่ต้องล้มเหลวเพราะเลี่ยงจินได้เสนอให้เปลี่ยนเส้นทางของขบวนคุ้มภัยเฟยหลงจากเดิม ให้ใช้เส้นทางอื่นเลี่ยงหนีไปเสียก่อน

"พวกมันพักแรมกันที่นี่ ต้องหาทางปั่นป่วนพวกมันซะหน่อย จะได้ตัดกำลัง และให้พวกมันเดินทางช้าลงสักหน่อย" โชคดีที่พวกมันไม่เห็นหานเทียนเสียงก่อน เขาจึงคิดแผนการสร้าง ความวุ่นวายในยามค่ำคืน ด้วยการดักจับพวกของมันคนหนึ่งและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อแอบลักลอบเข้าไปในค่ายพักแรม

"เฮ้อ ไปปราบกบฏ เสร็จแล้วนึกว่ารอดตายแล้วได้กลับบ้าน.. ต้องมาตามไล่ล่าพวกขององค์..." เสียงพวกมันคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งเตรียมมื้อเย็นในค่ำคืนนี้ พูดคุยกัน งแต่ถูกห้าม ด้วยพวกของมันอีกคนหนึ่ง ก่อนที่จะพูดจนจบประโยค

"ชู่ว์...เจ้าอยากถูกตัดหัวรึไง" เพื่อนของมันรีบเอามือปิดปากไม่ให้มันพูดออกมา

"เออๆ ข้าลืมตัว..."

"เฮ้! ...ข้ากินด้วยได้ไหม.." หานเทียนเสียงตีเนียนเข้าไปขออาหารกิน

"เออ..นั่งสิ...รีบกิน รีบนอนต้องเร่งเดินทางกันอีกพรุ่งนี้ แต่ดีว่าเข้าใกล้เมืองหลวงแล้ว จะได้พักเสียที" มันคนหนึ่งพูดพร้อมตักอาหารแบ่งให้หานเทียนเสียง

"อ้า..ขอบใจมาก.." หานทียนเสียงรับมานั่งกินกับพวกมันหน้าตาเฉย

"ว่าแต่นางปีศาจที่เราตามล่ามันนี่! ฝีมือมันน่ากลัวมากเลยนะ แม้แต่ ท่านหัวหน้าเฉิงซีซวนก็ยังถูกมันฆ่าตาย" พวกมันคนหนึ่งเริ่มเปิดประเด็นสนทนาเรื่องใหม่

"แค้กๆ .."หานเทียนเสียงถึงกับสำลักข้าว เมื่อได้ยินพวกมันพูดถึงเฟยฮุ่ยว่าเป็นนางปีศาจ 

"เจ้านี่ ตะกละจริงๆ ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวก็ข้าวติดคอตายก่อนถูกมันฆ่าหรอก ฮ่าๆ"

" ฮ่าๆ แค่พูดถึงมันเจ้าก็ถึงกับสำลักข้าวเช้าเชียวหรือ! สงสัยจะกลัวมาก" อีกคนเสริมขึ้นมา เห็นว่าการที่หานเทียนเสียงสำลักข้าวเพราะคิดว่ากลัวเฟยฮุ่ยเป็นเรื่องตลกไป

" เจ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก เพราะว่าท่านเฉินลู่ซีนำกำลังตั้งสี่ร้อยนายไปดักรอมันที่ประตูทิศตะวันออกแล้ว ถึงมันเก่งอย่างไร ก็คงเอาชนะพวกเราถึงสี่ร้อยได้หรอก"

"ใช่ๆ เผลอๆ พวกเราไปถึง อาจไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ" 

"ว่าแต่เจ้าเถอะหิวนักหรือไงกินอย่างเดียวไม่พูดไม่จาเลย" 

"เออๆ ใช่ข้าหิวมาก!" หานเทียนเสียงรู้สึกว่าการลอบเข้ามาในค่ายมันคราวนี้ได้ข้อมูลมากมายที่เป็นประโยชน์

ตกกลางคืน...หานเทียนเสียงก็เริ่มปฏิบัติการตามแผนที่คิดไว้ นั่นคือ แอบจุดไฟเผาเสบียงอาหารของพวกมันก่อน

"นี่ถือว่าข้าช่วยพวกเจ้าแล้วนะ! พวกเจ้าจะได้ตามไปไม่ทัน  พวกเราจะได้ไม่ต้องฆ่ากันอย่างไงเล่า ตอบแทนที่ข้านั่งกินอาหารกับพวกเจ้ามื้อหนึ่ง ฮ่าๆ" หานเทียนเสียงพูดพร้อมกับลงมือจุดไฟเผาเสบียงของพวกมัน

"มีผู้บุกรุก! ทางนี้ เร็วเข้า!!" เวรยามของพวกมันผ่านมาเห็น หานเทียนเสียงกำลังจุดไฟเผา จึงรู้ว่าเป็นคนภายนอกปลอมตัวเข้ามา ได้ร้องเรียกพวกมันให้มาช่วยกันดับไฟและไล่จับหานเทียนเสียง

"เคร้งง!" เสียงอาวุธกระทบกับกระบี่ของหานเทียนเสียง จากฝีมือของยามที่เข้ามาเจอหานเทียนเสียงเป็นคนแรก มันลงมือจู่โจมเขาก่อนแต่หานเทียนเสียงรับมือได้ไม่ยากเย็นนักก่อนเขาจะซัดฝ่ามือมันใส่มันปลิวไป

"ข้าออมมือให้แล้วนะ! รู้ไหมว่าซัดคนไม่ให้ตาย มันยากสำหรับข้ามากเลยตอนนี้" หานเทียนเสียงพยามออมมือเพราะยังไม่อยากฆ่าใคร 

หานเทียนเสียงคอยเฝ้าเสบียงที่เขาจุดไฟเผาไว้ เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาดับไฟได้ทัน  พอสักพักเขาก็ละไปหาเป้าหมายอีกที่หนึ่ง

"ม้าดี! ข้าขอเถอะนะ อ้าว! พยศซะด้วย งั้นกินนี่หญ้าสมุนไพรชั้นดีเชียวนะ บำรุงกำลังให้เจ้าวิ่งที่เดียวร้อยลี้ สบายเลย เอ้า...กินซะ" หานเทียนเสียง มาแอบขโมยม้าของถางห้าวซานหัวหน้าของพวกมันเนื่องจากเป็นม้าฝีเท้าดี

"อย่างนั้นสิ... ดีมากเจ้าหนู... กินหมดแล้ว อร่อยใช่ไหมล่ะ แหมถ้ามีเหล้านารีแดงด้วยล่ะก็ หึหึ ไปกับข้าเถอะนะ!" หานเทียนเสียงเตรียมอาหารชั้นดีให้กับสัตว์พาหนะตัวใหม่ของเขา

หานเทียนเสียงควบม้าฝีเท้าดีจากไปทิ้งไว้ซึ่งความวุ่นวายอยู่เบื้องหลังให้กับกองกำลังของถางห้าวซาน

"ฮ่าๆ พวกเจ้ามาเรียกฮุ่ยเอ๋อร์ ของข้าว่านางปีศาจ ได้เช่นไร สมควรอดข้าวกันแล้วนะพวกเจ้า"

หานเทียนเสียงควบม้าติดตามเฟยฮุ่ยมาจนรุ่งเช้า จึงพบร่องรอยการต่อสู้ของพวกเฟยฮุ่ยกับกองสอดแนม  ก็คาดเดาเอาว่าพวกของนาง จะต้องเปลี่ยนเส้นทางหลบหนีอีกเป็นแน่

แต่ก่อนจะวิเคราะห์สิ่งใดต่อไป พลันเสียงฝีเท้าม้าของกองกำลังหลายร้อยนายของเฉินลู่ซี ก็เข้ามาเสียถึงตัวเขาเสียก่อน และได้เข้าล้อมรอบหานเทียนเสียงไว้หลายชั้น

หานเทียนเสียงกลับขึ้นนั่งบนหลังม้าอีกครั้ง เมื่อพวกมันเข้ามาใกล้ หลังจากที่เขาลงไปตรวจดูร่องรอยการต่อสู้ของเฟยฮุ่ยที่ทิ้งเอาไว้

"เจ้าเป็นใคร!..ทำไมจึงใส่ชุดของกองกำลังข้า" เฉินลู่ซีถามหานเทียนเสียง เพราะแน่ใจว่าเขาไม่ใช่พวกของมันอย่างแน่นอน

"จอมยุทธ์ที่เก่งที่สุดในโลก!"

"ฟิ้วว.." เสียงธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหานเทียนเสียง แต่เขาหลบได้ไม่ยากเย็น

"คราวนี้จะเป็นเกาทัณฑ์ร้อยดอก พุ่งเจาะปากเจ้า หากยังเล่นลิ้นอยู่อีก" เฉินลู่ซีสั่งพลธนูนับร้อยเตรียมยิงใส่หานเทียนเสียง

หานเทียนเสียงแกล้งนั่งหัวเราะอยู่บนหลังม้า แต่เริ่มโคจรลมปราณเพิ่มกำลังภายในเพื่อเตรียมใช้เพลงกระบี่เทวะขั้นสูง

"เจ้าเข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ..หรือว่ากลัว!" หานเทียนเสียงกวักมือเรียกเฉินลู่ซี

เฉินลู่ซีผ่านศึกมามาก ไฉนเลยจะกลัวเด็กหนุ่มทรงบัณฑิต ไร้ร่องรอยบาดแผลใดๆ จากการสู้รบเช่นตัวเขา จึงขับม้าเข้าหา...