Decoy Protagonist

ตอนที่สามสิบชีวิตสุขสันต์ในโลกหลังหายนะ

ด้วยเหตุผลบางประการ

หลายคนชอบโลกหลังหายนะเอามากๆ

แต่แน่นอนนั่นอาจจะเพราะเป็นคนที่มีพลังพิเศษขณะที่ไปโลกหลังหายนะและยังสามารถกลับมาในโลกเดิมที่ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วนด้วยนั่นเอง

ผมเองก็ใกล้เคียงกัน

ที่หากไม่มีพลังพิเศษตีให้ตายอย่างไรผมก็คงไม่มาโลกพรรค์นี้

แต่พอผมมีพลังพิเศษและเทียบกับความแตกต่างที่ต้องสู้กับองค์กรลับกับซอมบี้ที่ค่อนข้างไร้สมองมากกว่า

ผมเลือกที่จะสู้กับซอมบี้แทน

แน่นอนผมคงไม่สามารถบอกว่านางพญาซอมบี้นั้น“โง่เขลา”ได้

แต่ผมแค่คิดว่าผมเลือกไปสู้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เด็กสาวผมสีชมพูผมก็คิดว่าเป็นทางเลือกที่ดีกว่าที่จะสู้กับเธอ

ครับ

ผมมันขี้ขลาดอย่างนี้ล่ะ

ซอมบี้หนึ่งตัวที่ฆ่าผมนั้นยังคงอยู่บริเวณนั้น

“แฮ่”

ผมตะโกนออกเสียงเมื่อผมทะลุออกมาจากกำแพงที่เป็นกำแพงตัน

แต่ต่อหน้าคนที่ควบคุมมิติได้น่ะ

กำแพงตันก็ไม่ต่างกับถนนธรรมดา

แฮ่

ซอมบี้ตัวนั้นแฮ่ใส่ผมกลับมาแบบไม่กลัวการหลอกให้ตกใจของผมแบบคนธรรมดา

ผมได้ก้มลงจับข้อเท้าของซอมบี้และลากซอมบี้ลงมาใต้พื้นดินจนโผล่ขึ้นมาแต่หัว

ร่างของซอมบี้นั้นไม่สามารถขยับและเคลื่อนไหวได้เมื่ออยู่ใต้ดินและค่อยๆซูบซีดไปจนมีหนามเลื้อยขึ้นมาตามตัวของซอมบี้

ดอกกุหลาบพุ่งออกมาจากตาของซอมบี้ที่ทั้งตัวโดนฝังไว้ใต้ดิน

กลายเป็นพุ่มไม้สวยงามพุ่มหนึ่งในโลกที่รกร้างนี้

นี่คือแผนการของผม

Plant Versus Zombie

“ดาลิ้งก์เก่งที่สุดเลย”

เซย์กล่าวชื่นชมผมตรงยอดตึกที่พวกเราเปลี่ยนให้เป็นเรือนเพาะชำที่มีดอกไม้สวยงามที่สามารถปรับอุณหภูมิต่างๆได้ด้วยพลังพิเศษเดี๋ยวผมคงหาพลังพิเศษในการช่วยผลิตสิ่งของได้ในภายหลัง

การทดลองว่าผมจะปราบซอมบี้ได้ด้วยร่างของมนุษย์ธรรมดาได้หรือไม่นั้นจบลงด้วยความล้มเหลวว่าไม่รอดแน่นอนในร่างคนธรรมดา

ผมเลยแก้ไขตนเองโดยการใช้พลังพิเศษ

ทำในสิ่งที่ซอมบี้ธรรมดานั้นมีข้อจำกัดไม่สามารถที่จะป้องกันตนเองได้

พวกพืชนั้นมีความต้านทานซอมบี้มากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆในโลกซอมบี้นี้

ผมเลยเลือกพลังควบคุมพืชผสานกับการควบคุมพลังไบโอ

สร้างพืชที่กัดกินซอมบี้ขึ้นมาต่อสู้กับซอมบี้