ทว่าณ ที่แห่งนี้ สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวขวัญถึงมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเขตแดนทางเหนือของขุนเขาแห่งหมอก
ผืนป่าลึกในหุบเขาที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยสีเขียวขจีอันไร้ขอบเขต
หากไม่ใช่เพราะมีเทือกเขาสูงตระหง่านขวางกั้นม่านหมอกหนาทึบที่อวี๋จื่ออวี๋พยายามแผ่ขยายออกไปป่านนี้มันคงถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งในอาณาเขตของเขาไปนานแล้ว
แม้จะเป็นเช่นนั้นอวี๋จื่ออวี๋ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะทะลวงผ่านปราการหินธรรมชาติลูกนี้ไปให้ได้
สำหรับเขาม่านหมอกคือดวงตา และเป็นเครื่องหมายของอำนาจเหนืออาณาเขต
เฉกเช่นเดียวกับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่ใช้กลิ่นเพื่อประกาศอาณาเขตของตนอวี๋จื่ออวี๋ก็อาศัยม่านหมอกที่แผ่ปกคลุมเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเหนือพื้นที่เหล่านั้น
แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับกลิ่นอายของสัตว์ร้ายทั่วไปม่านหมอกของอวี๋จื่ออวี๋ไม่เพียงแต่จะแปรเปลี่ยนคาดเดาได้ยากทว่ายังแฝงไปด้วยอำนาจลวงตาที่สามารถบิดเบือนประสาทสัมผัสได้อีกด้วย
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ในหัวของอวี๋จื่ออวี๋พลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา
“ถึงเวลาที่ข้าควรจะเสริมอานุภาพให้กับความสามารถ 'หมอกหนาทึบ'เสียทีสินะ”
ใช่แล้วมันคือการยกระดับคุณภาพของพลัง
ต่างจากเมื่อก่อนที่เพียงก้าวสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งเขาก็สามารถใช้แต้มวิวัฒนาการอัปเกรดความสามารถขึ้นสู่ขั้นที่สองได้ทันที
ทว่าเมื่อก้าวสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สองอวี๋จื่ออวี๋กลับพบว่าไอคอนการเสริมแกร่งความสามารถที่ต้องใช้แต้มวิวัฒนาการโดยตรงนั้นกลายเป็นสีเทา
ซึ่งสาเหตุของเรื่องนี้เขาพอจะคาดเดาเหตุผลได้อยู่บ้าง
ประการแรกอาจเป็นเพราะแต้มวิวัฒนาการในเวลานี้ยังมีไม่เพียงพอ
และประการที่สองคือระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามนั้นทรงพลังเกินไปจนเกินกว่าที่อวี๋จื่ออวี๋ในตอนนี้จะควบคุมมันได้โดยง่าย
ต้องเข้าใจก่อนว่าความแข็งแกร่งระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามนั้น พวกมนุษย์ขนานนามว่าเป็น‘ระดับหายนะ’ และยังถูกกล่าวขานว่าเป็น‘ตัวตนอันน่าพรั่นพรึงที่มีเพียงชาติมหาอำนาจเท่านั้นที่จะรับมือได้ส่วนประเทศเล็กๆ แม้จะทุ่มกำลังทั้งหมดก็ไม่อาจสยบมันลง’
สิ่งมีชีวิตระดับนี้หากไม่ผ่านการสั่งสมพลังงานที่มากพอ จะสามารถยกระดับคุณภาพของตัวตนขึ้นได้อย่างไร
การเพิ่มขึ้นของพลังวิญญาณจาก100,000หน่วยไปจนถึง 990,000 หน่วยนับว่าเป็นการสั่งสมเชิงปริมาณรูปแบบหนึ่ง
และการพัฒนาความสามารถแต่ละขั้นคาดว่าคงต้องผ่านกระบวนการขัดเกลาและสั่งสมที่ยาวนานพอสมควรเช่นกัน
......
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในระบบแต้มวิวัฒนาการของอวี๋จื่ออวี๋ก็คือการที่มันช่วยให้เขาสามารถครอบครองพลังที่อยู่เหนือระดับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตนเองได้ก่อนเวลาอันควร
หรืออีกนัยหนึ่งก็คือเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตที่มีลำดับขั้นเดียวกันความสามารถของเขานั้นจะมีความพิสดาร คาดเดายากและทรงอานุภาพเหนือกว่าความเข้าใจของผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดม่านหมอกหนาทึบที่ถูกปล่อยออกมาโดยสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งจึงสามารถปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่หลายร้อยกิโลเมตรได้โดยไม่สลายไป
และไม่แปลกใจเช่นกันว่าทำไมรากแขนงทุกเส้นของอวี๋จื่ออวี๋จึงแข็งแกร่งขนาดนี้เพียงแค่รากแขนงสามเส้นที่จำแลงร่างเป็นงูทมิฬยักษ์ก็สามารถกดดันอสรพิษศิลาได้อย่างเบ็ดเสร็จหรือแม้กระทั่งบีบรัดสังหารมันได้ในพริบตา
นั่นเป็นเพราะนี่ไม่ใช่ขุมพลังที่ควรจะอยู่ในระดับขั้นนี้แต่แรก
และในตอนนี้อวี๋จื่ออวี๋สัมผัสได้ว่าการสั่งสมพลังของเขานั้นใกล้จะถึงจุดอิ่มตัวแล้วด้วยเหตุนี้ ความสำเร็จครั้งใหญ่จึงอยู่เพียงเอื้อมมือ
มันใกล้จะสำเร็จแล้วจริงๆ
หากไม่มีอะไรผิดพลาดในไม่ช้า เขาจะได้ครอบครองความสามารถขั้นที่สามเป็นสิ่งแรก
“ฮู่ว...”
อวี๋จื่ออวี๋ลอบถอนหายใจยาวเขารู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ในใจ
ทว่าครู่ต่อมาเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็จ้องมองลงไปและพบว่าเหล่าสัตว์อสูรกลายพันธุ์ทุกตัวยังคงจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาพราวระยับ
“อะแฮ่ม!”
อวี๋จื่ออวี๋กระแอมไอเบาๆเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอละเลยเรื่องบางอย่างไป
ครู่หนึ่งเขายิ้มบางๆ พลางทอดสายตามองไปยังเหล่าอสูรร้ายเหล่านั้น ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆว่า
“จนถึงตอนนี้พวกเจ้าทั้งสี่ตัวต่างก้าวเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้ากันหมดแล้ว”
พูดจบสายตาของอวี๋จื่ออวี๋ก็กวาดมองขุนพลอสูรทั้งสี่ทีละตัว
“เก้าหาง ปีศาจกระทิง เสือขาว จระเข้จักรพรรดิ...”
ยามที่อวี๋จื่ออวี๋เอ่ยชื่อของพวกมันขุนพลทั้งสี่ก็คล้ายจะตระหนักถึงความนัยสำคัญบางอย่างร่างกายของพวกมันสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
ร่างของเก้าหางที่หมอบนิ่งอยู่บนพื้นดินค่อยๆยืดขยายออกราวกับกำลังบิดขี้เกียจทว่าขนสีแดงเพลิงที่ดูราวกับอาบด้วยเปลวไฟกลับพลิ้วไหวอย่างงดงามพร้อมกับมีประกายไฟเล็กๆ ประทุออกมาเป็นระยะ
ใช่แล้วมันคือเปลวไฟที่แท้จริง
มันงดงามราวกับภาพฝันดุจแสงหิ่งห้อยในยามราตรีที่สะกดสายตาของทุกคน รวมถึงอวี๋จื่ออวี๋ด้วยเช่นกัน
อวี๋จื่ออวี๋ยกยิ้มพึงพอใจเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยตัวนี้ได้ตื่นรู้พรสวรรค์ประจำตัวให้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบได้
และหากที่คาดไว้ไม่ผิดมันย่อมเป็นพรสวรรค์ธาตุไฟอย่างแน่นอน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาของอวี๋จื่ออวี๋ก็หรี่ลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบ
เพียงพริบตาข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา
[เผ่าพันธุ์: จิ้งจอกแดงกลายพันธุ์
ระดับ:แรกเริ่มขั้นที่เก้า
พรสวรรค์ประจำตัว:ควบคุมเพลิง - บุตรแห่งเปลวเพลิง ถือกำเนิดพร้อมอัคคีมีอำนาจในการควบคุมเปลวเพลิงได้อย่างใจนึก
ความสามารถพิเศษ:เนตรเสน่หา - ดวงตาอันงดงามคืออัญมณีล้ำค่ามีพลังวิเศษในการหยั่งรู้จิตใจของผู้คนและมองทะลุผ่านทุกภาพลวงตาทว่าสิ่งที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าคือ ผู้ใดที่ประสานกับดวงตาคู่นี้ย่อมต้องตกอยู่ในภวังค์ความลุ่มหลงมัวเมาจนไม่อาจถอนตัว]
อวี๋จื่ออวี๋เดาะลิ้นเบาๆเมื่อได้เห็นแผงสถานะในปัจจุบันของเก้าหาง ทว่าเขาก็ไม่ได้ประหลาดใจนัก
การที่พี่หัวราบปลุกพรสวรรค์‘โทสะสายฟ้า’ นั้นถือเป็นเรื่องนอกเหนือความคาดหมายทว่าการที่เก้าหางปลุกพรสวรรค์ธาตุไฟนั้น เขาได้คาดเดาเอาไว้แต่แรกแล้ว
นั่นเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกที่เก้าหางแสดงออกมานั้นมันเด่นชัดเกินไป
หากมองจากระยะไกลมันดูไม่ต่างจากกองเพลิงที่เคลื่อนที่ได้ และเมื่อมองเข้ามาใกล้ๆยิ่งเห็นชัดว่าขนทุกเส้นของมันล้วนปกคลุมด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรง
หากสัตว์อสูรเช่นนี้ไม่ได้ปลุกพรสวรรค์ธาตุไฟคงเป็นเรื่องที่น่าหัวร่อเกินไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าคืออวี๋จื่ออวี๋เชื่อมั่นว่าพรสวรรค์ของเก้าหางย่อมไม่ด้อยไปกว่าอสูรตนอื่นสัตว์อสูรที่ถือกำเนิดมาพร้อมสติปัญญาและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเช่นมันเมื่อปลุกพรสวรรค์ขึ้นมา ย่อมมีความโดดเด่นเฉพาะตัว
และพรสวรรค์ธาตุไฟในฐานะพรสวรรค์ระดับสูงสุดเก้าหางย่อมใช้มันแผ่รัศมีจนไม่มีสิ่งใดมาบดบังอานุภาพของมันได้
อวี๋จื่ออวี๋ลอบยิ้มในใจก่อนจะเบือนสายตาไปทางปีศาจกระทิงซึ่งเป็นลำดับที่สอง
ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาของอวี๋จื่ออวี๋ปีศาจกระทิงค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน พลางส่งเสียงร้องคำรามออกมาอีกครั้ง
“มอออ...”
พร้อมกับเสียงร้องอันหนักแน่นดังกึกก้องปีศาจกระทิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
“ท่านเทพต้นไม้... ข้าไม่ปรารถนาจะจากท่านไป”
“...”
อวี๋จื่ออวี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะทอดถอนใจออกมาแผ่วเบา
“ตกลง ตามใจเจ้าเถอะ”
เมื่อจ้องมองเข้าไปในแววตาอันดื้อรั้นของปีศาจกระทิงอวี๋จื่ออวี๋ก็ไม่สามารถใจร้ายปฏิเสธมันลง
อย่างไรก็ตามการที่มันอยู่ต่อก็นับว่ามีข้อดีอยู่บ้าง
ปีศาจกระทิงนั้นโดยนิสัยไม่ใช่พวกกระหายการต่อสู้การลดภาระเรื่องต้องออกไปนองเลือดแล้วหันมาเน้นการสั่งสมประสบการณ์อยู่ในหุบเขาก็นับว่ามีประโยชน์ต่อตัวมันไม่น้อย
และท้ายที่สุดแล้วปีศาจกระทิงก็ยังเป็นสัตว์กินพืช
การออกไปเข่นฆ่าสังหารที่เต็มไปด้วยคาวเลือดนั้นไม่มีผลดีต่อการพัฒนาของมันนักเพราะมันไม่สามารถเติมเต็มความต้องการด้วยเลือดเนื้อสดๆเหมือนอย่างเก้าหางหรือเสือขาวได้
ทว่าในจังหวะนั้นเองราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งอวี๋จื่ออวี๋พลันตวัดสายตาไปทางเสือขาวร่างมหึมาที่กำลังแสดงท่าทีลนลานและกระตือรือร้นอย่างออกหน้าออกตา
เมื่อมองดูร่างกายที่สูงใหญ่ดุจขุนเขาขนาดย่อมของมันที่เดี๋ยวก็นั่งเดี๋ยวก็นอนด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่อวี๋จื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากด้วยความระอา
ในที่สุดอวี๋จื่ออวี๋ก็ทนดูต่อไม่ไหว เขาขัดจังหวะมันด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า
“เสือขาว... เจ้าเองก็ไปไม่ได้เช่นกัน”
“...”
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที...เป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนท่วงท่าที่กำลังขยับเขยื้อนของเสือขาวพลันแข็งค้างไปในฉับพลันมันเบิกตาโพลงจ้องมองอวี๋จื่ออวี๋เขม็ง ราวกับต้องการจะตะโกนถามว่า‘ทำไมล่ะ?’
ในตอนนั้นเองอวี๋จื่ออวี๋ก็ให้คำตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า
“สัตว์อสูรระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้าที่แม้แต่การสื่อสารทางกระแสจิตก็ยังทำไม่ได้จะมีสิทธิ์ออกไปเพ่นพ่านนอกขุนเขาแห่งหมอกได้อย่างไร?”
“เจ้าอยากจะออกไปให้ข้าขายหน้าข้างนอกนั่นหรือ?”
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
791K
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
