เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

    ตอนที่ 36 ทำไมต้องบอก?

            ขณะเดียวกัน หัวหน้ากลุ่มในกิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่ชื่อบารัน กำลังยืนอยู่ด้านหน้าเด็กสาวคนนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความสงบเยือกเย็น เขาเคยพาพวกพ้องในกิลด์พิชิตดันเจี้ยนยากๆมามากมาย และครั้งนี้ก็เช่นกัน


            ชายวัยกลางคนมั่นใจว่าสมาชิกกิลด์ของเขาจะสามารถทำได้อย่างแน่นอน


            “ฟิโอน่า เจ้าพร้อมหรือไม่?”


            บารันเอ่ยถามหญิงสาวจอมเวทย์มนตร์ดำ น้ำเสียงของเขาแฝงความนุ่มนวล แต่กลับเต็มไปด้วยความกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้


            หญิงสาวที่ชื่อฟิโอน่ายิ้มบางๆ พร้อมกับพยักหน้ารับเล็กน้อย


            “แน่นอน ฉันพร้อมแล้วละ”


            เธอตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของความลังเลหรือกลัวแม้แต่น้อย


            “ดีมาก หากตัวของเจ้าสามารถปลดล็อกเงื่อนไขระดับนรกและเคลียร์ดันเจี้ยนนั้นได้ ไม่เพียงแค่จะทำให้กิลด์ของเรามีชื่อเสียงมากขึ้น แต่เจ้าเองก็จะได้สิ่งที่ต้องการเช่นเดียวกัน”


            คำพูดของบารันทำให้ผู้เล่นที่ยืนฟังอยู่รอบข้างต่างเกิดความสนใจ หลายคนรู้สึกถึงพลังแฝงในน้ำเสียงของเขา


            ฟิโอน่าหันมองไปยังมิติช่องว่างที่อยู่เบื้องหน้า ประตูมิติที่นำไปสู่ดันเจี้ยนยังคงส่องแสงเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ


            ภายในนั้นเต็มไปด้วยอันตรายและความตายจากปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เธอรู้ดีว่าในระดับฝันร้าย อาจนำพาเธอไปสู่การปลดล็อกระดับนรก และเธอก็ไม่หวาดหวั่นใจเลยซักนิด


            “ดันเจี้ยนบึงคนตายระดับฝันร้าย.. ”


            “ถ้าเป็นที่นี่ฉันต้องระวังเป็นพิเศษ!”


            หญิงสาวครุ่นคิดในใจ ขณะที่กระชับไม้เท้าในมือของตนเองด้วยความตื่นเต้น ฟิโอน่าเตรียมพร้อมจะก้าวเข้าไปในดันเจี้ยน ทว่าขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำของบารันดังขึ้น


            “เดี๋ยวก่อนฟิโอน่า!”


            คำสั่งเรียบง่ายแต่หนักแน่นนั้นทำให้เด็กสาวหยุดชะงักเท้าทันที


            “มีอะไรหัวหน้า?”


            ชายวัยกลางคนไม่ได้ตอบ แต่ตัวของเขาได้หันไปทางชายหนุ่มที่กำลังนั่งพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ดวงตาของบารันฉายแววครุ่นคิดในขณะที่เขากำลังประเมินบางสิ่ง จากนั้นเขาก็ก้าวเดินไปยังทิศทางของอนาเธอร์ ซึ่งในจังหวะนั้นเอง


            “มีธุระอะไร?”


            เหล่าพ่อบ้านชราและบอดี้การ์ดของอนาเธอร์ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เฝ้าจับตาดูการเคลื่อนไหวของชายวัยกลางคนอย่างระแวดระวัง


            “แกน่ะ.. บอกมาซิว่าในดันเจี้ยนระดับนรกมันมีอะไรบ้าง?”


            บารันเอ่ยถามเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ขณะที่สายตาจับจ้องมองอย่างไม่ลดละ


            “ถ้าตอบมา กิลด์ของข้าจะตอบแทนให้แกอย่างงาม! จะเป็นไอเทมหรือฮะไรก็ตาม”


            เขาเสนอข้อแลกเปลี่ยนเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความข่มขู่อยู่เล็กน้อย เพราะกิลด์หอคอยอุโรโบรอสถือเป็นหนึ่งในกิลด์ที่ทรงอิทธิพล และการได้รับการตอบแทนจากพวกเขา มันก็ถือเป็นโอกาสที่นักผจญภัยและผู้เล่นหลายคนต่างเฝ้าฝันถึง


            “...............”


            แต่อนาเธอร์ไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เหมือนกำลังรำคาญมากกว่าจะอยากสื่อสาร


            “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกอะไรหรอก!”


            น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นเล็กน้อย แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ทุกคนในบริเวณต้องคิ้วกระตุกขึ้น


            ฟิโอน่าซึ่งยืนมองอยู่ห่างๆเผลอกำมือแน่น ดวงตาของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด


            ส่วนบารันก็เริ่มแสดงอาการหงุดหงิด เขาพยายามเก็บความโกรธไว้ภายใต้ท่าทางที่ดูสงบ และกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น


            “แค่ถามข้อมูลภายในดันเจี้ยน แล้วมันจะลึกลับอะไรนักหนาวะ!”


            “คิดว่าตัวเองเก่งนักเพราะเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนรกได้งั้นเหรอ?”


            เสียงที่ดังขึ้นในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการตำหนิธรรมดา แต่เป็นการยั่วยุที่ชัดเจน ทุกสายตาจับจ้องไปยังอนาเธอร์ ราวกับว่าพวกเขาต่างรอคอยการตอบสนองที่รุนแรงจากชายหนุ่มผู้ลึกลับนี้


            แต่อนาเธอร์ยังคงนิ่งเฉย ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นไม่มีความหมายอะไรต่อเขาเลย


            “นี่แกกล้าข่มขู่นายน้อยของข้าเรอะ?”


            พ่อบ้านชรากำหมัดแน่น แววตาเริ่มแข็งกร้าว จ้องมองไปมันด้วยความไม่พอใจ


            “ข้าไม่ได้ข่มขู่!”


            “แต่พวกข้ากำลังให้โอกาสแกตังหาก”


            บารันกล่าวขึ้นอย่างเฉยชา จากนั้นเขาก็หรี่ตาลงและกล่าวขึ้นมาอีกประโยค


            “แต่ถ้าเจ้าไม่สนใจ ก็อย่าหาว่าพวกข้าไม่เตือน! อย่าลืมนะว่าข้ามาจากกิลด์ที่ทรงพลัง”


            คำพูดนี้ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่ากิลด์หอคอยจะกล้าเช่นนี้


            ในตอนนั้น อนาเธอร์ยังคงนั่งนิ่งท่ามกลางความตึงเครียดที่เพิ่มมากขึ้น เขาหลับตาลงราวกับกำลังทบทวนอะไรบางอย่างอยู่ภายในจิตใจ


            แม้เบื้องหน้าจะเป็นบารัน ชายผู้มาจากกิลด์หอคอยอุโรโบรอส ชายหนุ่มกลับยังคงสงบนิ่ง สีหน้าไม่แสดงอาการวิตกหรือกังวลแม้แต่น้อย


            “ตอนนี้ฉันเหนื่อย.. ”


            “ฉันไม่สนใจและไม่อยากตอบด้วย! ถ้าอยากรู้ พวกแกก็เข้าไปพิสูจน์กันเอง อย่าลืมนะว่าผู้เล่นแต่ละคนก็ย่อมมีแนวทางเป็นของตนเอง”


            อนาเธอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แฝงไปด้วยอำนาจในแบบฉบับของตนเอง ราวกับคำพูดนั้นเป็นการปฏิเสธที่ไม่อาจโต้แย้งได้


            “กิลด์หอคอยอุโรโบรอสไม่ใช่กิลด์ที่ใครจะมองข้ามได้ง่ายๆ”


            ตอนนั้นฟิโอน่าก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ พลางขยับเข้าไปใกล้อนาเธอร์และกำไม้เท้าในมือแน่น แต่อนาเธอร์เพียงแค่หันมามองฟิโอน่าด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเขาแทบไม่ต่างไปจากการเยาะเย้ยเลยซักนิด


            “ไอ้เด็กเวรนี่..”


            สมาชิกของกิลด์คนอื่นๆเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ต่างกำหมัดแน่น เหมือนพร้อมที่จะเข้าจัดการกับอนาเธอร์ในทันที


            “ชั่งมันเถอะฟิโอน่า... ”


            “เตรียมตัวให้พร้อมได้แล้ว”


            ทว่าบารันก็พอใจเย็นได้อยู่บ้าง แม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่แววตาของชายวัยกลางคนก็บ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน


            “เข้าใจแล้ว!”


            ฟิโอน่ามีใบหน้าสวยสง่า ดวงตาสีฟ้าของเธอส่องประกายเย็นชา ร่างเล็กของเธอดูไม่สอดคล้องกับพลังเวทมนตร์อันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ ทันทีที่เธอเดินหันหลังกลับออกมา ผู้เล่นรอบข้างต่างพากันอุทานออกมาอย่างตกใจ


            ทุกคนต่างรู้ว่าเธอคือผู้เล่นที่ได้รับอาชีพพิเศษ จอมเวทย์มนตร์ดำ ซึ่งเป็นอาชีพที่หายากและทรงพลังอย่างมาก


            แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างยิ่งกว่าคือ เมื่อฟิโอน่าก้าวตรงไปที่ประตูมิติและเลือกที่จะเข้าไปในดันเจี้ยนบึงคนตายด้วยตัวคนเดียว


            และไม่เพียงแค่นั้น เธอยังเลือกระดับฝันร้าย เป็นระดับที่เต็มไปด้วยความอันตรายและมีเหล่าปีศาจที่ทรงพลัง


            “นางจะทำมันได้จริงหรือ? ระดับฝันร้ายน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!”


            “ใช่ นางเป็นแค่เด็กสาวเลเวล 20 ถึงจะมีอาชีพพิเศษก็เถอะ การลงดันเจี้ยนคนเดียวแบบนี้ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย”


            “เหอะๆ ไม่ต้องไปพูดถึงดันเจี้ยนระดับนรก.. ข้าว่าคงเป็นอะไรที่ยากลำบากอย่างแน่นอน”


            ท่ามกลางเสียงอุทานและคำวิจารณ์ของผู้เล่นคนอื่นๆ อนาเธอร์ที่นั่งอยู่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆเป็นพิเศษ


            เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวคนนี้เลือกที่จะท้าทายระดับฝันร้ายอย่างแน่ชัด เขาเพียงแต่จ้องมองฟิโอน่าที่ก้าวเข้าไปในดันเจี้ยนด้วยสายตาที่เฉยชา พร้อมกับท่าทางที่แฝงไปด้วยความขบขันเล็กๆ


            “เลือกที่จะลงระดับฝันร้ายได้แล้วไง.. หากคิดว่าเพียงแค่ผ่านระดับฝันร้ายได้แล้วก็ถือว่าเก่ง มันคงเป็นการเข้าใจผิดมากนัก”


            “เพราะถ้าเธอสามารถเคลียร์ระดับฝันร้ายและเปิดเงื่อนไขระดับนรกได้ ตัวของเธอก็จะมีแต่ความตายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า!”


            ในจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ อนาเธอร์ก็บ่นพึมพำเบาๆออกมา พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็น ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาที่สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนรกได้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่อะไรที่ใครจะสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายๆ


            แม้แต่ตนเองที่มีทักษะระดับเทพเจ้าของซุนหงอคง ยังต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างมหาศาล การต่อสู้ในระดับนรกนั้นมีมอนสเตอร์ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด และการที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกมันคนเดียว ถือเป็นเรื่องที่อันตรายเกินกว่าที่คนทั่วไปจะสามารถทนรับได้


            สำหรับฟิโอน่าที่เป็นเพียงผู้เล่นเลเวล 20 ถึงจะมีอาชีพพิเศษและพลังเวทย์มนตร์ดำที่น่ากลัว แต่หญิงสาวคนนี้ก็ไม่มีทางได้รับรู้ถึงสิ่งที่รออยู่ณ ปลายทางเบื้องหน้า มันคือราชันผีดิบโลกันตร์ ต่อให้ปีศาจตนนี้ไม่ถูกแทรกแซงจากเทพเจ้าผีดิบ ฟิโอน่าคนนี้ก็ต้องตายอย่างแน่นอน


            “หึหึ จอมเวทย์มนตร์ดำซินะ.. ”


            “น่าเสียดายที่ต้องสูญเสียผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ไป”


    คล้ายกับเรื่องเกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า ที่คุณอ่าน