มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เหลียวตงไคตายไปได้เดือนกว่าแล้ว และเหลียวชาชากับหยูลู่ก็ตั้งตัวได้แล้ว แน่นอน นี่ต้องขอบคุณฉินเฉา ถ้าไม่มีเขา มันก็ยากจะบอกว่า นานเท่าไหร่สองสาวถึงจะข้ามผ่านความเสียใจจากความสูญเสียครั้งนี้ไป

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเธอเศร้าใจ และนั่นก็คือ เส้นตายสองเดือนใกล้เข้ามาแล้ว ไม่นานฉินเฉาก็จะจากบ้านเหลียวไป ออกไปจากเมืองตงชวน กลับไปที่เมืองซู่หนาน กลับไปอยู่ข้างๆ ซูจี

ฉะนั้น เธอและเหลียวชาชาจึงวางแผนขึ้น พวกเธอต้องการทำให้เขาเมา แล้วให้เขาสัญญาในสภาพนั้น และจากนั้นก็ให้เขาอยู่ในบ้านเหลียวในฐานะบอดี้การ์ดต่อไป...

จริงๆ แล้ว พวกเธอมีแผนแม้แต่ให้หุ้นของพวกเธอกับเขา และให้ฉินเฉาเป็นประธานของต้าฟากรุ๊ปด้วยซ้ำ

ถ้าฉินเฉาอยากจะอยู่เบื้องหลัง พวกเธอก็พร้อมจะทำตามที่เขาต้องการ แม้ว่าเขาอยากจะกินกาแฟทุกวันก็ตาม...

ด้วยใบหน้าแดงก่ำ หยูลู่ดื่มแก้วของเธอด้วยความปลาบปลื้ม และจากนั้นก็ยื่นอีกแก้วให้ฉินเฉา

ด้วยการนำของหยูลู่ คลื่นระลอกสองก็เริ่มกระหน่ำใส่ฉินเฉา เหลียวชาชาและเหล่าบอดี้การ์ดต่างยกแก้วให้เขาคนแล้วคนเล่า ไม่นาน ฉินเฉาก็ดื่มไปอีก 3 ขวด

ปากของเขาสูดอากาศเย็นๆ เข้าไป พลังพุทธะบริสุทธิ์เริ่มโคจรใจร่างของเขา ไม่นาน ผลของแอลกอฮอล์ก็กระจายหายไป ฉินเฉากลายเป็นกระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง หลังจากดื่มไป 6 ขวด เขานั่งอยู่ที่นี่ด้วยรอยยิ้มและกินเนื้อย่างเสียบไม้ต่อราวกับไม่มีอะไร

“เถ้าแก่ เนื้อเสียบไม้ของนายอร่อยมาก! ขอฉันอีกสิบไม้!” ใครจะรู้ว่ากระเพาะของฉินเฉาทำมาจากอะไร หลังจากเติมเบียร์เข้าไป 6 ขวด เขายังต้องการเนื้อเสียบไม้อีก 10 ไม้

เขาไม่ใช่มนุษย์! กลุ่มคนรอบๆ พากันคิดในสิ่งเดียวกัน

“นายท่านฉิน เราร่วมด้วยได้มั้ยครับ? เราอยากจะร่วมกับกลุ่มสาวสวย!” กลุ่มคนของมู่หรงเจียงยิ้ม ยกมือของพวกเขาขึ้นและร้องออกมา

“เฮ้ พวกนายอยากจะมอมฉันจนตายหรือไง!” ฉินเฉายกคิ้ว

“ฉันตกลง!” หยูลู่ตัดสินใจให้พวกเขา “พวกนายเข้ากลุ่มพวกเรา เรากำลังจะดื่มให้นายท่านฉิน!”

“เยี่ยม!” กลุ่มคนส่งเสียงชอบใจ ในถนนแห่งนี้ คนของมู่หรงเจียง 20 คน นั่งรอบโต๊ะสองตัว ตอนนี้ พวกเขาทันใดนั้นก็ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้กลุ่มของฉินเฉา

ตอนนี้ พันธมิตรต่อต้านฉินเฉาก็มีมากถึง 30 คน ทีมนี้สามารถบรรยายได้ว่าน่าประทับใจและมีแรงผลักดันมหาศาล

“เรากำลังจะส่งนายท่านฉินด้วยการอำลาที่ยิ่งใหญ่!” หยูลู่ยืนและชูแก้วขึ้น ทำตัวราวกับเป็นเจ้ใหญ่ของแก๊งใต้ดิน “ฉันเป็นแค่ผู้หญิงทั่วไป จะขอไปก่อน และเป็นแนวหน้า!”

พร้อมกันนั้น หยูลู่ก็หยิบขวดขึ้นมา และยกซดทั้งขวดอย่างกล้าหาญ

เมื่อเห็นเธอ กลุ่มคนพากันเซ่อ โอ้ นั่นมันเบียร์ทั้งขวดเลยนะ ไม่ใช่โค้ก!

หลังจากซดน้ำเมาทั้งขวดลงไป เธอก็เช็ดปาก และเรอออกมาอย่างน่าดูอย่างบังเอิญ หยูลู่เหมือนจะอาย เธอปิดหน้าแดงๆ ของเธอ และพูดกับฉินเฉา “ตะ...ตานาย...”

“ดี!” เหล่าอันธพาลรอบๆ พากันตบมือให้หยูลู่ หญิงสาวที่ดื่มได้อย่างกล้าหาญอย่างเธอนั้น สุดยอด!

“นายท่านฉิน ตาคุณแล้ว! นายท่านฉิน ดื่ม!” กลุ่มคนเริ่มส่งเสียงเชียร์ ฉินเฉากะพริบตา วิญญาณผู้กล้าลุกโชน เขาหยิบขวดเบียร์หลังจากเปิดขวดด้วยการใช้นิ้วโป้งดีด โดยไม่รีรอ เขาดื่มมันลงไป

หลังขวดเบียร์แห้งแล้ว ฉินเฉาก็ยังเป็นเหมือนเดิม หน้าของเขาไม่ปรากฏร่องรอยของสีแดง เขาส่ายขวดที่ว่างเปล่าและยิ้มให้หยูลู่

“ฉันดื่มหมดแล้ว!”

“ตาฉัน!” เหลียวชาชายกแก้วขึ้นมา “ฉันดื่มนี่ แต่นายต้องเป็นขวด!”

“เหลวไหล!” ฉินเฉาขมวดคิ้ว “ถ้าเธอดื่มแก้ว ฉันก็จะดื่มแก้ว!”

จากเริ่มต้น 12 คน ตอนนี้กลับมากกว่า 30 คน ความกดดันของฉินเฉาเพิ่มขึ้นสองเท่า ทุกคนต่างเข้ามายกแก้วให้เขา คนแล้วคนเล่า ฉินเฉาก็ต้อนรับพวกเขาทั้งหมด ดื่มมันทั้งหมด

“นายท่านฉิน ดี ดี ดื่ม!” คนหกหรือเจ็ดคนรอบๆ เหลียวชาชาฟุบลงกับโต๊ะแล้ว เหล่าบอดี้การ์ดยังอยู่ดี แต่พวกเขาก็เริ่มมึนแล้ว

ส่วนพวกอันธพาล หลายคนเป็นนักดื่มตัวยง แต่บางคนก็เริ่มพูดไม่ปะติดปะต่อแล้ว

คนกลุ่มนี้ต่างกินเข้าไปหลายอย่าง ซึ่งทำให้เขารู้สึกเมา แต่เมื่อมองไปที่ฉินเฉา พวกเขาเห็นเขายังคงกินอยู่ หัวเราะ และหยอกล้อหยูลู่ ทำราวกับไม่ใช่คนที่ดื่มเบียร์เหล่านั้น

อันธพาลคนหนึ่งถือแก้ว และเดินเซมาทางฉินเฉา

“นายท่าน...นายท่านฉิน ไม่ใช่เพียงแค่สุดยอดเรื่องกังฟู....แม้แต่เรื่องดื่มคุณก็ยังมีความสามารถจนทำให้คนอื่นเลื่อมใส มา ดื่ม!”

“ดื่ม!” ฉินเฉายิ้มอย่างร่าเริง และดื่มเป็นเพื่อนคนของมู่หรงเจียงคนนี้จนหมดแก้ว

“ดี ดี ดื่ม...ผม...” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ฟุบลงไปนอนกับพื้นแล้ว

เพื่อนของเขาที่อยู่ใกล้ๆ ที่มีสติอยู่รีบเข้ามาและลากเขาไปด้านข้าง

ฉินเฉาแอบหัวเราะ พลังพุทธะที่เขาโคจรอยู่ ช่วยทำให้ร่างกายของเขาอุ่นขึ้น ถ้านี่เป็นตอนกลางวัน พวกเขาคงต้องประหลาดใจที่เห็นควันสีขาวพุ่งออกมาจากร่างกายของฉินเฉาและหายไปในอากาศ

แต่ในตอนกลางคืนแบบนี้ ควันมันบางเบา รวมกับทุกคนพากันเมา ฉะนั้น จึงไม่มีใครเห็นปรากฏการณ์นี้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงต้องตะโกนออกมาเสียงดัง ว่าฉินเฉาเป็นเซียนแน่ๆ

หลังจากผ่านไปอีกสองยก กลุ่มคนขนาดใหญ่ก็ล้มลง เบียร์ของเจ้าของร้านก็หมดเช่นกัน ดังนั้นทุกคนจึงเริ่มไปซื้อเบียร์จากร้านอื่นๆ เพื่อเริ่มการต่อสู้ของพวกเขาต่อ

คนที่ยังมีสติอยู่คือหยูลู่ บอดี้การ์ด และอันธพาลหลายคนที่ดื่มเป็นประจำ

แต่แล้วฉินเฉาล่ะ? เขายังคงมีความสุขกับการแทะปีกไก่อบน้ำผึ้งที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ คนอื่นๆ ก็เริ่มกินของที่เหลือ

“เถ้าแก่ ปีกไก่อบน้ำผึ้งของนายอร่อยมากเลย ครั้งหน้า ถ้าฉันมาเมืองตงชวน ฉันจะมากินอีกแน่นอน!”

“ขอบคุณมาก นายท่านฉิน เมื่อคุณมา ผมจะลดให้ 20 เปอร์เซ็นต์!”

“ดี ดี!” ฉินเฉาฉีกยิ้มกว้างด้วยปากที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน หยูลู่กลายเป็นเศร้า เขายังอยากจะไป ฉันอุตส่าห์รวมคนมามอมเขา แต่เขากลับไม่แสดงอาการมึนเมาให้เห็นเลย...

หรือว่าฉัน...จะไม่มีแรงรั้งเขาไว้จริงๆ ...

เมื่อคิดเรื่องนี้ หยูลู่ก็กัดริมฝีปากแดงๆ ของเธอ และยืนอย่างไม่มั่นคง เธอหยิบขวดเบียร์ที่ไปซื้อมาใหม่ออกมาจากลังสองขวด เปิดมัน และจากนั้นก็วางลงบนโต๊ะ

“ฉิน...ฉินเฉา!”

เบียร์สองขวดปรากฏตรงหน้าเขา พระเจ้า เธอดื่มไปเยอะแล้วนะ ใบหน้างามของเธอขึ้นสีอย่างทรงเสน่ห์ ทำให้ผู้คนอยากจะเข้าไปกัดสักคำ

“อีกรอบเหรอ?” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ครั้งนี้มีอะไรจะพูดมั้ย?”

“หยุดพูด! ดื่ม!”

ฉินเฉาหมดคำพูด เมื่อทั้งสองเริ่มดื่ม ก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามา

“โอ้ แม่สาวน้อย ฉันเห็นเธอเป็นนักดื่ม” หัวหน้ากลุ่มเป็นเด็กหนุ่มหัวรุนแรง เขาแต่งตัวด้วยชุดแบบดั้งเดิม กางเกงขายาว และหมวกปีกแหลม

“เธออยากจะไปดื่มเป็นเพื่อนนายน้อยที่นี่มั้ย? นายน้อยคนนี้จะดูแลเธออย่างดี เธอสามารถเตะตาลุงนั่นไปไกลๆ ได้”

พร้อมกันนั้น เด็กหนุ่มคนอื่นที่มาพร้อมกับเขา ก็เดินมาข้างหน้าต้องการจะลากหยูลู่ไป

“สวะ!” ฉินเฉา ขณะที่กำลังกินปีกไก่อบ เคลื่อนตัวมาขวางพวกเขาและหยูลู่ พลางพูดเบาๆ

“หือ อยากจะทำตัวเป็นพระเอกหรือไงแกน่ะ? ไสหัวไปซะถ้าไม่อยากตาย!” เด็กหนุ่มปากเสียยื่นมือมาผลักฉินเฉา แต่ฉินเฉาราวกับตึก ไม่แม้แต่จะกระดิกตัว เมื่อเขาเพิ่มแรงขึ้น เขากลับเป็นคนที่ถูกผลักออกไปแทน

“เข้ามาพาฉันไปสิ...” หยูลู่วางมือไว้บนโต๊ะ และพูดอย่างนุ่มนวล “ตราบเท่าที่พวกนายจับฉันได้ คืนนี้ ฉันจะไปดื่มเป็นเพื่อนพวกนาย!”

แน่นอนว่าหยูลู่ดื่มเข้าไปมาก ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่พูดคำพูดยั่วยวนนี้

จริงๆ แล้ว หยูลู่อยากจะรู้ว่าตำแหน่งของเธออยู่ตรงไหนในใจของฉินเฉา

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาด พวกเธอมักจะอยากรู้ตำแหน่งของพวกเธอในใจของชายของพวกเธอ หยูลู่ก็เหมือนจะไม่ลืมว่าเพราะเธอ ฉินเฉาตัวคนเดียวทำลายล้างขุมกำลังของตระกูลจง และฆ่านินจาไปมากมาย...เอิ่ม โดยเฉพาะจัดการกับคุโนะอิจิญี่ปุ่นนั่น

“นี่ลุง ฉันรู้ว่าแกเบื่อหน่ายชีวิต” น้ำลายในปากของหัวหน้ากลุ่มแทบกระเด็นจากปาก ขณะที่บุหรี่ขยับไปมาในปากของเขาตอนเขาพูด “ถ้ามีสมองก็ไสหัวไปซะ แกได้ยินฉันมั้ย? ไม่อย่างนั้น ถ้าทำให้ฉันโกรธ อย่ามาโทษว่าฉันไม่เตือนนะ ถ้าฉันจะหักแขนขาแกอย่างละข้าง”

“โอ้?” ฉินเฉายกคิ้ว “งั้น ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าพวกแกจะหักแขนและขาของฉันยังไง?”

“บัดซบ ดื้อนักหรือแก!” เด็กหนุ่มที่เจาะจมูกรีบหยิบขวดเบียร์ที่อยู่ใกล้ๆ และฟาดใส่หัวฉินเฉา

ขวดเบียร์แตก แต่เด็กคนนั้นประหลาดใจ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉินเฉา เขาแค่ปัดเศษแก้วบนผมของเขาออกไป และกินเนื้อเสียบไม้ของเขาต่อ

“พี่น้อง ทำไมยังไม่ทำอีกล่ะ? ไม่ใช่ว่าแกบอกจะหักแขนขาฉันหรอกเหรอ ทำไมถึงตีหัวฉันแทนล่ะ?”

“เวรเอ๊ย...” เด็กหนุ่มเจาะจมูกจ้องมาที่เขาขณะที่ถือขวดที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง จากนั้นเขาก็พยายามแทงท้องฉินเฉาด้วยสิ่งนั้น

“หือ พวกแกกล้านักเหรอ!”

ในเวลานี้ คนที่อยู่ใกล้ๆ ที่ดูเหตุการณ์นี้อยู่ไม่ทนอีกต่อไป จากเริ่ม พวกเขาคิดว่าเด็กพวกนี้มันก็ตลกดี เพราะเด็กพวกนี้ไม่มีตา และกล้าทำให้นายท่านฉินเฉารำคาญ

แต่หลังจากพวกเขาพบว่าเด็กพวกนี้เริ่มข้ามเส้น พวกมันกล้าตีนายท่านฉิน! บัดซบเอ๊ย เขาเป็นนายท่านฉินของพวกเขา ตีเขาก็เหมือนตีหน้าพวกเขา!

เหล่าอันธพาลทุบโต๊ะ และดึงดาบและมีดหลากหลายชนิดออกมาจากใต้โต๊ะ พวกเขายืนขึ้น และจ้องไปที่เด็กพวกนั้นอย่างอันตราย

กลุ่มของบอดี้การ์ดก็เหมือนกัน พวกเขาดึงเอากระบองออกมาจากแขนเสื้อ และกดปุ่มบังคับทำให้มันยาว แต่ละคนมีท่าทางราวกับนักฆ่า

“ฉันรู้ว่าพวกแกเหนื่อยที่จะมีชีวิต!” อันธพาลคนนั้นอดเยาะเย้ยออกมาไม่ได้ เขาเดินเข้าไปพร้อมมีดของเขา “แกกล้ามายุ่งกับนายท่านฉิน...หึหึ ไม่ใช่ว่าแกอยากจะหักแขนขานายท่านฉินหรอกเหรอ? ฉันคิดว่าพวกแกแต่ละคนคงต้องทิ้งแขนหรือขาไว้ที่นี่ ไม่อย่างนั้น อย่าคิดว่าจะออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิต!”

เพียงพริบตา คนกว่า 30 คนก็ยืนขึ้น แต่ละคนต่างถืออาวุธของตัวเอง หัวใจของเด็กหนุ่มที่แต่งตัวจัดจู่ๆ ก็จมลง หน้าของพวกเขาไร้สี และพวกเขารีบวิ่งหนีโดยไม่บอกลาหัวหน้าของพวกเขา

“บัดซบ เฮ้ย รอกูด้วย!” หัวหน้าเดินเซ และบุหรี่ร่วงจากปากของเขา เขากลัวจนขี้เล็ด และวิ่งหนีไปด้วยความกลัว ทิ้งไว้แต่หมวกที่หล่นลงบนพื้น

“ไอ้เวร อย่าหนี!” กลุ่มอันธพาลยกมีดของพวกเขาขึ้น ต้องการไล่ตามไป

“ช่างมันเถอะ ก็แค่พวกเด็กๆ น่ะ ไม่ต้องไปทำตัวต่ำกับพวกระดับนั้นหรอก” ฉินเฉายื่นมือออกไปกันคนของมู่หรงเจียง

จบตอน