เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

“อลิสา...” ธนกฤต เรียกชื่อเธอพร้อมกับหันไปจุดที่ยืนอยู่ ด้านหลังผม “ขอโทษที่ผมเรียกคุณมาเอาเวลานี้ คุณกลับไปได้แล้ว”

อลิสนิ่งอยู่สักพักเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมา จนเธอเอ่ยว่า “ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ก่อนจะเดินขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไปทันที

ตอนนี้ รอบบริเวณหน้าบ้านจึงเหลือเพียงผม ธนกฤต และกุลนิภาที่กำลังจ้องมองผมอย่างไม่วางตา

ไม่กี่วินาทีที่รถของอลิสลับตาไป กุลนิภาก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “มันเรื่องอะไรกันคะ!” เธอถามอย่างคาดคั้น “หรือว่าคุณไปทำอะไรมาอีกแล้ว! คงเป็นเรื่องผู้หญิงอีกแล้วใช่ไหมคะ!” เธอตวาดเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใคร

ธนกฤตไม่ตอบคำถามนั้น แต่รีบเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกหนีการเผชิญหน้ากลางแจ้ง พร้อมกับหันมาเรียกผมให้เข้าไปด้วย

ไม่นานพวกเราทั้งสามคนเข้ามาอยู่ภายในตัวบ้านแล้ว แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่บริเวณโถงทางเข้า กุลนิภายังคงตวาดตำหนิธนกฤตอย่างไม่เลิกรา จนในที่สุดเขาก็ต้องระเบิดออกมา

“เออ... ใช่!” ธนกฤตตอบเสียงดังใส่หน้ากุลนิภา “ก็เพราะคุณนั่นแหละไม่ทำอะไรเลย! ทำแต่งาน! งานมันสำคัญอะไรหนักหนาเหรอ!”

กุลนิภาตกใจกับน้ำเสียงและคำพูดนั้นจนชะงักแข็งค้างไปในทันที ความโกรธของเธอถูกแทนที่ด้วยความสับสน

หลังจากธนกฤตสาดคำพูดใส่กุลนิภาจนเธอชะงักไปแล้ว เขาไม่สนใจภรรยาอีกต่อไป หันกลับมาหาผมทันทีพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ

“แกกล้าดียังไงกัน...ถึงทำแบบนี้กับฉัน!” เขากัดฟันถาม

ผมเดินเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน “แล้วคุณเป็นใครกัน... ทำไมผมถึงจะไม่กล้า!”

จังหวะนั้นเองที่สิ้นเสียงของผม ธนกฤตก็เหวี่ยงหมัดหมายจะซัดเข้าที่ใบหน้าผมเพื่อระบายอารมณ์ แต่ผมก็หลบได้ทัน คว้าแขนเขาไว้อย่างง่ายดาย หยุดยั้งแรงทั้งหมดของหมัดนั้น ก่อนที่มันจะพุ่งมาถึงตัวผม

“ปฏิบัติกับผมดี ๆ หน่อยสิครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ขณะที่บีบแขนเขาเบา ๆ “หรือว่าอยากให้คลิปมันว่อนโซเชียลดีล่ะครับ”

ธนกฤตชะงักแข็งค้างไปทันทีกับท่าทีที่ก้าวร้าวของผม ความกลัวฉายชัดในแววตา

“แก... แกจะทำอะไรฉัน” ธนกฤตพูดเสียงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้น กุลนิภาก็เข้ามาแทรกกลาง เพื่อที่จะแยกผมกับ ธนกฤตออกจากกัน “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ผมปล่อยแขนของธนกฤต แล้วหันไปหากุลนิภา จ้องมองใบหน้าของเธออย่างไม่ลดละ

“ผมรู้นะคุณทำชั่วอะไรไว้” ผมพูดเสียงเย็นชา “ทางที่ดีอย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่านะครับ อีกอย่างผมก็ไม่อยากทำร้ายผู้หญิงสวย ๆ แบบคุณด้วยสิ”

ผมเลียริมฝีปากแล้วมองสำรวจเรือนร่างของเธออย่างมีนัย กุลนิภาที่เคยกร้าวแกร่งก็เลิกคิ้วขึ้น ตาเบิกกว้างทันที สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นความหวาดหวั่น

“นาย... รู้... เรื่องอะไร” กุลนิภาเอ่ยถามด้วยเสียงติดขัดและสั่นเทา

ผมยิ้มมุมปากให้กุลนิภา แต่ไม่ตอบอะไรเพื่อคงความน่ากลัวไว้ จากนั้นก็หันไปหา ผอ. แล้วเอ่ย “ผมขอลาออก”

ผมเว้นจังหวะไว้ครู่หนึ่งเพื่อดูปฏิกิริยาของธนกฤตที่ยืนตัวสั่นอยู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “แล้วถ้าผมรู้ว่าคุณทำอะไรให้ผมต้องเสียหายแล้วล่ะก็... คุณคงรู้นะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา” 

“แกไปได้คลิปนั้นมายังไงกัน! ใครเป็นคนส่งให้แก!” ผอ. ถามอย่างร้อนรน ก่อนจะหยุดพูดแล้วเหมือนกับฉุกคิดได้ “หรือว่าพวกคนรับใช้นั่น... ส่งให้แกงั้นเหรอ!” เขาเอ่ยเสียงสั่นเทา

“ไม่มีใครส่งให้ผมทั้งนั้นแหละ” ผมเอ่ยเสียงเย็น “แล้ว... อย่าได้ไปทำอะไรพวกเขาหรือเธอที่แกจ้างไปด้วยนะ พวกเขาไม่เกี่ยว” 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน...” เสียงของกุลนิภาดังขึ้นมาอีกครั้ง

ผมหันไปหากุลนิภาแล้วบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย “คุณเข้าไปรอข้างในบ้านไม่ได้เหรอครับ”

“ฉันไม่เข้า! แล้วแกจะทำอะไรฉัน!” กุลนิภาตอบกลับอย่างดื้อรั้น

“เข้าบ้านไปซะ! ไปเดี๋ยวนี้!” ธนกฤตหันไปตะคอกใส่กุลนิภา

“คุณกล้าพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไงกัน! ฉันเป็นเมียคุณนะ!” กุลนิภาแผดเสียงด้วยความเจ็บปวดและไม่ยอมแพ้

“บอกให้ไปก็ไปเถอะน่า!... เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง!” ธนกฤตพูดพลางเดินเข้าไปหากุลนิภา แล้วจับแขนพาเดินลึกเข้าไปในตัวบ้านเพื่อตัดปัญหา

จากนั้น เขาจึงเดินออกมาหยุดตรงหน้าผมอีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียดและพยายามสงบอารมณ์อย่างหนัก

“แกจะเอาเท่าไหร่... ว่ามา!”

ผมที่ได้ยินแบบนั้นก็เข้าทางผมพอดี “แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย” ผมพูดพลางยิ้ม แต่รีบปฏิเสธทันที “แต่ตัวผมไม่ได้ต้องการเงินหรืออะไรจากคุณ”

ธนกฤตชะงักด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นผมก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ผมไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายอะไรนัก แต่ผมอยากให้ท่านทำสัญญาของท่านกับคุณรุ่งทิวาขึ้นมาใหม่ซะ”

ธนกฤตตาโตขึ้นทันทีด้วยความตื่นตะลึง แต่ผมไม่ปล่อยให้เขาได้พูดอะไร

“ซื้อบ้านในตัวเมืองให้เธอซะ” ผมสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “แล้วอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับชีวิตพวกเธอทั้งสองอีก เขียนมันลงไปในสัญญาด้วยล่ะ”

ผมหยุดมองเขาอย่างท้าทาย

“อ้อ... หนึ่งล้านบาท ให้พวกเธอไปซะ ขนหน้าแข้งคุณคงไม่ร่วงหรอกมั้ง”

ธนกฤต สูดหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงออกมาด้วยความสับสนและหวาดกลัว “แก... เป็นใครกัน” 

“หึ... ผมก็แค่คนขับรถ” ผมตอบอย่างเย้ยหยันและท้าทาย

ธนกฤตจ้องผมไม่วางตา เขานิ่งงัน ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ได้แต่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้น ความโกรธและความกลัวผสมผสานกันจนใบหน้าของเขาไร้สี

ผมยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินไปที่รถของตัวเอง

“ที่ผมบอกไปเมื่อครู่... มันเป็นคำสั่งนะครับ”

ผมทิ้งประโยคสุดท้ายไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินไปยังรถของตัวเองอย่างไม่เหลียวหลัง

ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น รถของผมก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านของธนกฤตอย่างรวดเร็ว

ผมมองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น ปากขยับราวกับกำลังตะโกนด่าอะไรผมสักอย่าง แต่ผมไม่ได้ยินเสียงเขาและก็ไม่อยากใส่ใจอะไรอีก

ผ่านไปพักใหญ่จากตอนนั้น

ผมก็เปิดประตูเข้าห้องของตัวเองในที่สุด วันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนาน วันที่ทำให้ผมเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงเตียงนอนเท่านั้น

ทันในนั้นเสียงของเมษาก็ดังขึ้นมา

“พี่... กลับมาแล้วเหรอคะ...”

เสียงใส ๆ ของเมษาดังขึ้นมา ผมหันไปตามเสียงก็เห็นเธอกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเธอ

“พี่กลับดึกจังช่วงนี้” เมษาถาม ขณะที่ลุกขึ้นเดินมาหาผม

“กินข้าวอยู่เหรอ” ผมถามกลับอย่างอ่อนโยน พลางถอดเสื้อแขนยาวกับรองเท้าออก

“ค่ะ หนูเพิ่งเริ่มกิน...” เมษาว่า พลางทำหน้างอนแต่ก็แอบยิ้ม “หนูซื้อของมาเยอะเลย กะว่าจะกินกับพี่... แต่โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย แถมยังปิดเครื่องอีกกลัวหนูโทรตามขนาดนั้นเลยเหรอคะ..”

ผมยิ้มให้เมษา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วโอบไหล่พาเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร “ช่วงนี้พี่งานยุ่งน่ะ” ผมพูดพลางดึงเก้าอี้ออกให้เมษานั่ง จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ พร้อมเอ่ยเสริมว่า “รอพี่นานหรือเปล่า”

“ก็ตั้งแต่สามทุ่มกว่า ๆ จนตอนนี้ห้าทุ่มครึ่ง พี่ว่านานไหมล่ะ” เมษาพูดเสียงงอน ๆ “โห่... ขอโทษนะ ที่พี่ทำให้หนูรอตั้งนาน” ผมเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“ค่ะ... ไม่เป็นไร” เมษาตอบพลางมองหน้าผม ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า “พี่ดูเหนื่อย ๆ นะ งานหนักมากเลยเหรอคะ”

“ก็นิดหน่อยน่ะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ผมพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบปลาหมึกเสียบไม้ขึ้นมา 

เมษาไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่เธอลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็น ก่อนกลับมาพร้อมขวดน้ำเปล่าในมือ “กินน้ำก่อนค่ะ” เธอพูดพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ผม

“ขอบใจนะ” ผมเอ่ยขณะเอื้อมมือไปรับ

“พี่กินไปเลยนะ...” เมษาพูดพลางเดินไปยืนด้านหลัง วางมือบนไหล่ผมแล้วบีบนวดเบา ๆ ทันทีที่เธอสัมผัสลงมา ความเมื่อยล้าก็คลายตัวลง 

“เดี๋ยวหนูนวดไหล่ให้” เมษาเอ่ยเสียงใส