กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สามสิบเจ็ด ละครหุ่นเงา

รีแพโร่

แก้วที่แตกประกอบขึ้นเป็นแบบเดิมและตามด้วย purify ชำระล้าง

ที่คุกกี้ยังอยู่ในสภาวะปรกติ แต่ทำไมนมถึงกลายเป็นน้ำเปล่าหว่า?

แปลกจริงๆในกฎของเวทมนตร์นี่

ผมชูมือขึ้นและคุกกี้ลอยมาหาผม

“ขอบคุณมากครับ อร่อยจริงๆ”

คุณนายเวลลิงตันยังคงมองผมอย่างตาค้าง

ราวกับจะปฏิเสธสิ่งที่เห็นตรงหน้า

แอนนามองหน้าผมอย่าง..ไม่น่าเชื่อ ตกใจ?

คุณนายเวลลิงตันเหมือนกับพยายามจะปฏิเสธสิ่งที่เห็น นึกว่าเธอฝันไปแต่ยังถือถาดของว่างอยู่

“เธอเป็นพวกหลอกลวง คลั่งลัทธิชั่วร้ายใช่ไหม? “

คุณนายเวลลิงตันกล่าวอย่างหวาดผวา

สมกับเป็นแม่ลูกกันเรื่องความบ้าคิดไปเองนี่มาอย่างเดียวกันเองเลย

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

แอนนากลับเข้ามาปกป้องผม

“แม่ฟังก่อนสิคะ เขาแค่ใช้เวทมนตร์เองค่ะ ไม่ใช่พวกบูชาซาตานอะไร”

แต่นั่นกลับทำให้คุณนายเวลลิงตันถอยห่างไปจากเดิม

“แอนนา ช่วยยกเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่นี่ขึ้นได้ไหม?”

แอนนาทำหน้าแปลกใจแต่ก็ฟังคำสั่ง

ยกเก้าอี้ที่มีผมนั่งอยู่ได้อย่างง่ายดายราวกับภูมิใจนิดๆด้วย

หรือเธอเป็นคนที่ฟังคำสั่งคนง่ายกว่าที่เราคิดนะ

ผมกล่าวตอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาในห้องนั่งเล่นที่แอนนายกสูงขึ้นจากพื้น

“อย่างที่เห็นล่ะครับ คุณนายเวลลิงตัน พวกเราสองคนเป็นผู้มีพลังพิเศษน่ะครับและผมมาเพื่อสอนแอนนาวิชาชีววิทยาเฉยๆ ไม่ได้โกหกหรือปิดบังเรื่องนั้น”

ผมบังคับคุกกี้ให้ลอยผ่านอากาศมาเข้าปากของผม

“คุกกี้อร่อยมากครับ ขอโทษด้วยเรื่องนม”

นี่คือสาเหตุที่ผมไม่ใช้คาถาแปลงร่างเป็นสัตว์ต่างๆหรือเทเลพอร์ตเพราะรู้สึกว่าเวทมนตร์นั้นมี

”กฎ”

แปลกๆที่ผมไม่รู้อยู่จำนวนมาก แน่นอนคนที่ฝึกมาตามมาตรฐาน เป็นศิษย์มีครูอาจจะมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ผมไม่มีอาจารย์ที่ต้องฝึกตามมีตามเกิดนี่สิ

ผมถึงพยายามใช้ความคิดของอาจารย์สอนแอนนาในเรื่องชีววิทยาปรกติ เป็นการสอนตนเองด้วยว่าควรจะใช้วิธีเรียนแบบไหน

คนเราเหมาะกับวิธีเรียนที่แตกต่างกัน

บางครั้งความคิดพื้นฐานก็มีส่วนสัมพันธ์ต่อท่าทีต่อการเรียนรู้ของเรา

แบบเดียวกับคุณนายเวลลิงตันที่ แววตาเบิกกว้างอยู่ขณะนี้

ผมไม่โทษว่าเธอที่จะเครียดหรอก เลี้ยงลูกสาวคนเดียวหลังจากหย่ากับสามี

และลูกสาวก่อปัญหาเผาโรงยิมโรงเรียนและเข้าออกโรงพยาบาลโรคจิตนั้น

ดีกว่าสถานการณ์ที่ได้รับรู้ว่า ที่ลูกสาวเผาโรงเรียนนั้นเป็นเรื่องจำเป็น และแวมไพร์นั้นมีอยู่จริงและพยายามจะฆ่าคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่และลูกสาวของเธอต้องสู้กับพวกมันทุกคืน

อย่างแรกนั้นสบายใจต่อจิตใจของคนเป็นพ่อแม่มากกว่า

ว่าลูกสาวแค่เสียสติและอยู่ในวัยต่อต้านธรรมดา

ไม่ใช่แบบที่สองที่ลูกสาวพูดถูกและสิ่งมีชีวิตจากโลกมืดมีตัวตนอยู่จริง

“ธะเธอใช้เวทมนตร์ดะได้..”

คุณนายเวลลิงตันยังพูดตะกุกตะกัก

“หากผมบอกว่าเป็นแค่การเล่นกลของผมคุณจะเชื่อไหมล่ะครับ?”

ผมลอยตัวขึ้นในท่านั่งเหนือเก้าอี้แต่

ปึง

อุ้ยหัวชนเพดานเลยลดระดับลงมาหน่อยหนึ่ง เสียหน้าหมดเลย

“ก็อย่างที่เห็นล่ะครับ เรื่องเหนือธรรมชาติมีอยู่จริงและมีแวมไพร์ที่ต้องการจะดูดเลือดเราอยู่จริง มีมนุษย์หมาป่าและผีปีศาจอยู่จริงและมีกูลที่อาศัยในหนองน้ำอยู่จริงรวมไปถึงโทรลที่อยู่ใต้สะพานอยู่จริง..”

ก่อนที่ผมจะพูดจบ

คุณนายเวลลิงตันก็สลบไปอีกแล้ว

โชคดีที่ผมเชี่ยวชาญจากประสบการณ์กว่าครึ่งชั่วโมงในการพยายามรักษาอ.ดมิธรี่ผมสามารถปลุกคุณนายเวลลิงตันให้ฟื้นขึ้นมาได้ในอีกสามสิบวินาทีถัดไป

..

“ดื่มน้ำผึ้งก่อนครับจะทำให้มีพลังงานมากขึ้น”

ผมยื่นน้ำผึ้งสูตรนักเพาะกายที่ผมเก็บไว้กับตัวตลอดเพื่อรักษาพลังงานในร่างกายแก่คุณนายเวลลิงตัน

ผมได้รับรู้ว่าผมค่อนข้างใช้คาถาทำงานบ้านค่อนข้างจะเก่งเอามากๆเลยทีเดียวล่ะ

เป็นคาถาที่ผมสามารถใช้ได้แทบไม่มีการต่อต้านอะไรจากเวทมนตร์เลย

กฎของเวทย์มันแปลกๆจริงนั่นล่ะนะ

อควอเมนเต้เสกน้ำ

ให้ความร้อน

ก็จะได้น้ำร้อนแบบพร้อมใช้ขอเพียงแค่เรามีกาแฟผงเท่านั้น

“ธะเธอจะหลอกฉันไปเข้าลัทธิอะไรใช่ไหม?”

สมกับเป็นแม่ลูกกันนิสัยเหมือนกันเลย

“ไม่ใช่หรอกแม่ เขาเป็นเพื่อนที่โรงเรียนหนูน่ะ หนูก็บอกแม่ตั้งแต่คราวนั้นแล้วว่าแวมไพร์มีอยู่จริงก่อนที่แม่จะจับหนูเข้าโรงพยาบาล”

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ แอนนาพูดปกป้องผม

ผมคิดว่าน่าจะเพราะว่านิสัยของเธอที่เลือกทะเลาะกับผู้ปกครองหรือผู้ใหญ่มากกว่าจะมาหาเรื่องผม

หืม น่าจะใช่ ตอนผมพยายามสอนเธอก็พยายามพูดจากวน ถ้าผมไม่มีเวทย์คงหาทางเปลี่ยนสีแผนภาพการสอนให้เธอเรียนรู้ได้ยาก

“แอนนาทำเรื่องที่ดีครับคุณนายเวลลิงตัน เมื่อคืนที่ผ่านมาพวกเราผมกับแอนนาได้ช่วยชีวิตอ.ดมิธรี่เอาไว้ได้ เธอใช้พลังเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ไม่สามารถช่วยตนเองได้เพราะไร้พลังครับ

แม้จะไม่มากมายแต่เราก็พอที่จะช่วยคนบางคนให้รอดได้ เราต้องการการสนับสนุนเท่าที่จะหาได้ครับคุณนายเวลลิงตัน”

ผมบังคับเงาเป็นรูปมนุษย์อยู่บนผนังประกอบการบรรยาย

อยากจะมีความสามารถสร้างภาพลวงตาที่สูงกว่านี้แต่ตอนนี้การทำแบบภาพยนตร์ด้วยเวทมนตร์ยังเกินความสามรถของผม

ภาพเงาบนผนังเคลื่อนไหว

“มนุษย์อยู่ได้ในเวลากลางวันโดยไม่รู้ถึงอันตราย ยามค่ำคืนที่ได้ปรากฏแวมไพร์และเหล่านักล่าในรัตติกาล..”

ผมบังคับภาพเงาของมนุษย์ ถูกโจมตีด้วยแวมไพร์เป็นกลุ่มและดูดเลือด

เงาของมนุษย์กลายเป็นศพนอนอยู่ที่พื้น

“....พวกเขาไม่อาจต่อต้านแวมไพร์ที่ล่าเหยื่อเป็นกลุ่มได้เลยแม้แต่น้อยเนื่องจากจะวิ่งหนีก็ไม่สามารถวิ่งหนีแวมไพร์ที่เคลื่อนไหวเร็วกว่านักวิ่งระดับโลกพ้น และคนปรกติ ไม่มีใครพกหลาวไม้และคบไฟเดินไปเดินมาในยามค่ำคืน”

ภาพเงาคนที่มีคบไฟและหลาวไม่พอจะสู้กลับไปได้

และภาพคนไม่มีคบไฟใช้ปืนยิงแต่เงาของแวมไพร์ก็พุ่งเข้าหาคนคนนั้นและดูดเลือดจนเสียชีวิต

“และหากแอนนามาช่วยไว้”

ภาพเงาของแอนนามาใช้หลาวฆ่าแวมไพร์และภาพเงาคนที่รอดชีวิตเดินไปใช้ชีวิตตามปรกติ

“พวกเขาที่ได้รับการช่วยเหลือก็จะได้ใช้ชีวิตปรกติต่อไปล่ะครับ “

ท่าทางทั้งสองคนจะชอบละครเงาของผมมากถึงกับจ้องมองตาค้าง

ผมอยากได้คำชมตอนที่แสดงจบนะนี่แต่ผมก็แก้ความเขินโดยการทำให้เงากลับสู่ที่เดิมตามปรกติ

ผมค่อนข้างแปลกใจที่เงานั้นเชื่อฟังผมดีตามปรกติ ไม่เข้มงวดมากอย่างแสงหรือดึงดูดที่ตัวผมอย่างความมืด

“..และแอนนาคือสเลเยอร์ที่ปกป้องคนบริสุทธิ์จากสิ่งมีชีวิตจากรัตติกาลและจะปกป้องต่อไป..”ผมจบแบบไม่ดราม่ามากมายนักเพราะต้องการสร้างความจริงจัง

และชมแอนนาไปเพื่อให้คุณนายเวลลิงตันจะมีมุมมองที่ดีต่อการที่ส่งลูกสาวของตนเองไปสู้กับปีศาจกระหายเลือดแห่งรัตติกาลนี้

“ฉะ ฉัน เอ” เธอกำมือที่คอและทำท่าราวกับถือไม้กางเขนที่หน้าอก

ราวกับต้องการว่าให้ใครมาบอกว่าที่เห็นนั้นฝันไป

แต่การแสดงโชว์หุ่นเงาของผมได้ผลดี

คนเราชอบเห็นภาพมากกว่าจะอธิบายด้วยตัวอักษร

ผมห้ามใจไม่ให้ใช้เวทมนตร์ทำให้คุณนายเวลลิงตันสดชื่นขึ้นจากอาการหน้าขาวซีดนี้

ผมเลยพยายามกล่อมคุณนายเวลลิงตันไปในทางที่เธอจะเห็นด้วย

ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยที่เธอทำมือเหมือนกุมกางเขนที่อก

“ใช่แล้วครับ คุณนายเวลลิงตัน ทำสัญลักษณ์และศรัทธาต่อกางเขนนั้นถูกต้องแล้ว ถ้ามีน้ำมนต์จากโบสถ์ไปไหนมาไหนติดตัวก็จะดีมากเลยล่ะครับ ไม่ควรออกจากบ้านโดยไม่มีของพวกนี้ป้องกันตัว”

ผมรู้ว่ากางเขนกันพวกปีศาจแมลงหรือพวกโทรลอะไรไม่ได้

ประมาณพวกโทรลนับเป็น”สิ่งมีชีวิต”อะไรเทือกนั้นแบบเดียวกับมนุษย์หมาป่าที่บางตัวก็ห้อยกางเขน สวดภาวนาขังตัวเองไม่ยอมพบปะผู้คนในคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยซ้ำ

แต่ผมไม่อยู่ในช่วงที่จะพูดข้อเท็จจริงเล็กๆน้อยๆนั้นทำให้คุณนายเวลลิงตันเสียกำลังใจ 

เหมือนกับการสอนหนังสือนั่นล่ะ เราต้องสอนภาพหลักให้คนเข้าใจง่ายๆก่อน

และค่อยๆสอนเรื่องที่ซับซ้อนขึ้นทีหลัง