New life in rural เกิดใหม่ในชนบท

    บทที่3 ฉันไม่มีมิติ

    “พี่เกด พี่หิวหรือยังคะ”แก้วใสที่เข้ามาดูพี่สาวในห้องนอนเห็นว่าพี่สาวคนโตตื่นนอนแล้ว

    “อือ กี่โมงแล้ว”การะเกดถามน้องสาวคนรองที่ตื่นได้สักพักแล้ว แต่ยังมีอาการเวียนๆหัวอยู่ เธอเลยนอนพักอยู่บนเตียง จนน้องสาวคนรองเข้ามา

    “แปดโมงแล้วคะ พี่เกดเป็๲ยังไงบ้างคะ ไข้ลดลงบ้างไหม”แก้วใสเดินมานั่งตรงปลายเตียงพี่สาว

    “ยังไม่อาการเวียนหัวเล็กน้อย กับปวดเมือยตัวยังไม่มีแรงเท่าไรจ๊ะ”การะเกดตอบน้องสาว

    “ตัวไม่ร้อนแล้วคะ เดี๋ยวจะไปเทยามาให้พี่เกดดื่มก่อน”แก้วใสใช้มืออังหน้าผากพี่สาว เห็นว่าตัวไม่ร้อนแล้วคงอีกสองสามวันคงจะหายดี

    การะเกดได้ยินว่าน้องสาวจะไปนำยาต้มมาให้เธอดื่มเธอ็อยากจะหายตอนนี้เลย ยาอะรโครตขมเลยเมื่อวานเธอดื่นยาต้มเข้าไปเหมือนได้ดื่มาพิษ ถ้ามียาพาราแก้ปวดหัวกับยาลดไข้ก็ดีสิ

    ตุบ

    การะเกดที่นอนคิดถึงยาเม็ดในโลกของเธอก็ได้ยินเสียงของหล่นบนที่นอน เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งดีว่าเสียงอะไร ที่เสียงจะเบาแต่ด้วยในห้องมีการะเกดอยู่คนเดียวทำให้ได้ยินเสียงอยู่ถึงแม้จะเบา สิ่งที่การะเกดเห็นคือขวดสีขาวและทิฟฟี่ซองสีเขียว มันมาจากไหนการะเกดหยิบยาทั้งสองขึ้นมาดู 

    เธอสงสัยว่ามันมาได้ยังไง เธอแค่คิดถึงยาที่ทานสะดวกจากโลกเดิมของเธอ เช่นนั้น การะเกดลองคิดถึงคุกกี้เนยสดที่มีขายภายในร้านอาหารของเธอดู

    ตุบ

    การะเกดตาโตที่อยู่ๆก็มีกระปุกที่ด้านในมีคุกกี้เนยสดอยู่หล่นออกมาตรงหน้าเธอ นี่คือขนมที่วางขายในร้านของเธอกระปุกยังมีตราของร้านอยู่เลย หรือเธอจะมีมิติเหมือในนิยายที่ตัวเอกทะลุมิติ หรือเกิดใหม่แล้วได้สิทธิ์พิเศษของการเป็๲พระเอกนางเอก

    “หน้าตาระบบ”เงียบไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    “สเตตัส”เงียบอีกเช่นกัน ไม่มีอะไรออกมาเลยหรือเธอคิดผิดแต่ของพวกนี้มาจากไหน

    “อืออออออ”การะเกดคิดถึงแหวนทองที่คุณยายให้ไว้ที่เธอถอดเก็บไว้บนหัวเตียงนอนในห้องนอนที่คอนโดของเธอ

    ตุบ มีเสียงของหล่นอีกครั้ง และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าการะเกดคือแหวนทองของคุณยายที่เธอพึ่งคิดเมื่อกี้ แปลว่าของที่เธอคิดไม่จะออกมาสิ่นนะ งั้นเธอลองคิดถึงโทรศัพท์มือถือ ไม่มีอะไรออกมา โน๊ตบุก ก็เงียบ หรือเรียกของที่เป็๲เทคโนโลยี่ไม่ได้ ถ้างั้นการะเกดคิดถึงกระเป๋าหนังจระเข้รุ่น BB ที่เธอเห็นขายอยู่ราคา 1,040,000บาท ที่เธออยากได้มากแต่ไม่กล้าซื้อ สักพักก็ยังไม่มีอะไรออกมาเช่นเคย สงสัยเธอจะเรียกสิ่งของในร้านและที่บ้านของเธอได้เท่านั้น

    “ยามาแล้วจ๊ะ พี่รีบดื่มตอนที่มันยังร้อนๆนะจะได้ไม่ขมมาก”แก้วใสยกแก้วยามาให้การะเกดดื่ม การะเกดยกมาดื่มเธอปิดจมูกกั้นใจดื่มยาให้หมดในที่เดียว

    “น้ำจ๊ะ”แก้วใสเห็นพี่สาวทำท่าแบบเด็กๆตอนดื่มยาก็อดสงสารไม่ได้เธอเองก็ไม่ชอบยาต้มเหมือนกัน

    “พี่ดื่มยาไปแล้ว ฉันจะออกไปยกข้าวต้มมาให้นะ”แก้วใสรับแก้วยามาก่อนจะออกไปห้องครัวเพื่อนำข้าวต้มมาให้พี่สาว 

    การะเกดเห็นน้องออกไปแล้วเธอรีบนำคุกกี้ใส่ปากแก้อาการขมจากจากดื่มยาต้ม หลังจากทานข้าวต้มหมดแก้วใสก็ขอตัวไปทำงานบ้านส่วนน้องสาวคนเล็กไม่เห็นแต่เช้าแล้วการะเกดถามน้องคนรองก็ได้ความว่ากานพลูไปจับปลากับเด็กๆในหมู่บ้านอีกแล้วการะเกดทานยาพาราไปสองเม็ด ก่อนจะนอนพักผ่อน ตอนเย็นเธอตื่นมาก็หายจากอาการปวดและมีแรงลุกจากที่นอนได้แล้ว