ย้อนเวลามาปลูกผักในวันที่โลกล่มสลาย

“เห็นสิ! แล้วข้าก็ไม่แปลกใจแม้แต่นิดเดียวเพราะข้าเองก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน”

กรีนชิลดที่เห็นข้อความแจ้งเตือนอารมณ์ของเหล่าพืชที่ขึ้น ๆ ลง ๆ เขาไม่ประหลาดใจกับมันเลยเพราะตัวมันเองก็แบบนี้เหมือนกันตอนที่ได้ลองปุ๋ยที่ว่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวแปลกเดี๋ยวแย่ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนตัวมันตกลงไปในหลุมที่ปลายทางสุดของหลุดจะเป็นอะไรก็ได้ หนามแหลม ไฟ น้ำ ความว่างเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ท้ายที่สุดปลายทางก็เป็นทุ่งดอกไม้ที่แสนอบอุ่น!

สมิธมีความกังวลเล็กน้อยถึงแม้มันจะได้ผลดีกับกรีนชิลดแต่กับพืชพวกนี้ไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแกร่งอย่างกรีนชิลดอาจไม่สามารถทนรับพลังธรรมชาติมหาศาลเช่นนี้ได้ อย่างไรก็ตาม...

 [อารมณ์ : งุนงง] > [อารมณ์ : อ่าห์!(:D)]

“ในที่สุดก็จบ!” อารมณ์แห่งความแปรวนได้สิ้นสุดลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วและยังจบลงด้วยผลลัพธ์ที่ดีเลิศเป็นอย่างมากอีกด้วย

ไม่รอช้าสมิธและกรีนชิลดนำปุ๋ยชนิดน้ำผสมเนื้อตุ่นสิบตารดพืชทุกตนที่ปลูก เพียงไม่นานพืชกว่าพันต้นก็ได้รับพลังธรรมชาติอย่างล้นหลามโดยพืชกว่า 98% ถูกรดน้ำโดยกรีนชิลด

“นายคิดว่าปู่ของนาจะรู้จักคุณเฟอร์รีน่าหรือเปล่า?” สมิธถามกรีนชิลดเรื่องคุณปู่โทลคีนว่ามีโอกาสที่จะรู้จักไหม

“ข้าว่ามีความเป็นไปได้เพราะอะไรนะหรอ อายุไงเจ้ารู้ไหมว่าปู่ข้าอายุมีเท่าไหร่ เจ้าลองเดามา…” กรีนชิลดให้สมิธเดาอายุปู่ของมันว่ามีเท่าไหร่

“อืม...5,000 ปี” สมิธคิดหนักเหมือนกันเพราะเผ่าพันธุ์บาร์คเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่อายุยืนที่สุด อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้เลยเพราะข้อมูลเกี่ยวกับบาร์คค่อนข้างมีน้อย สมิธจึงใช้การวิเคราะห์ง่าย ๆ เอาอย่างกรีนชิลดตอนนี้มีอายุ 500 ปี สำหรับมนุษย์ถือว่าโคตรของโคตรเก่าแก่แต่สำหรับบาร์คแล้วกรีนชิลดยังเป็นแค่เด็กน้อยอยู่เลยในสายตาของพวกบาร์ค

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าประเมินอายุของเผ่าบาร์คผิดไปนะ ปู่ข้ามีอายุราว ๆ 9,000 ปีโดยประมาณ” กรีนชิลดถึงกับหลุดหัวเราะเมื่อไดยินคำตอบของสมิธ

“อะไรนะ!!!” สมิธตกใจเมื่อได้ยินคำตอบที่แท้จริงง คือเขาก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะว่าเผ่านี้อายุยืนมากแต่นี้เล่นล่อไปเกือบเท่าหนึ่งของเขาเดา แต่เหตุผลที่เขาใจยิ่งกว่าคือปู่ของกรีนชิลดไม่ใช่คนที่อาวุโสที่สุดอย่างแน่นอนและนั้นหมายความว่าบาร์คมีอายุได้เป็นหมื่นปี ถือได้ว่าสมิธค้นพบองค์ความรู้เกี่ยวกับบาร์คใหม่เป็นคนแรกของโลกเลย

อีกไม่กี่นาทีต่อมาคุณปู่โทลคีนก็กลับมาที่ฟาร์มพร้อมด้วยสีหน้าที่มีความสุขอย่างชัดเจน

“ปู่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรกัน มีเรื่องดี ๆ อะไรเกิดขึ้น?” กรีนชิลดถามปู่ออกมาด้วยความสงสัย ตัวมันที่เป็นหลายรู้ได้ว่าการที่ปู่มีสีหน้าแบบนี้หมายถึงอะไร

“โอ้ว โฮ่ โฮ่ เจ้าหลานน้อยเอ้ยเจ้าคงไม่รู้จัก ‘แฟร์เนลี’ สินะ นางนั้นเป็นหนึ่งในฟีนิกซ์ที่งดงามที่สุด ข้าและนางเป็นเพื่อนร่วมผจญภัยกัน...”

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน อะไรนะปู่ออกผจญภัยงั้นหรอ ไหนปู่บอกผมตลอดไงว่าเผ่าเราต้องเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอย่าได้วอกแวกในความคิด ให้ธรรมชาติอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง” กรีนชิลดรีบพูดแย้งในทันทีเมื่อได้ยินว่าปู่ตัวเองเคยออกผจญภัยเพราะมันขัดกับคำที่ปู่เคยกล้าวอ้างมาโดยตลอด

“อะไรรึปู่จำไม่ได้”

“เอาเฮอะ!  ปู่เล่าต่อเลย” กรีนชิลดถึงกับถอนหายใจมันรู้ว่าปู่ได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเมื่อกี้ตัวมันพูดอะไร แต่ก็เอาเถอะในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ได้แต่ทำใจมาฟังเรื่องเล่าต่อดีกว่า

“ตอนนั้นข้าอายุได้เพียง 2,000 ข้าได้ตัดสินใจฝ่าฝืนกฏของเผ่าพันธุ์โดยการตัดสินใจออกเดินทาง ระหว่างการเดินทางข้าได้พบสหายสนิทด้วยกัน 2 คน แฟร์เนลีเผ่าฟีนิกซ์และครากส์เผ่ามังกร พวกเราสนิทกันเป็นอย่างมากพวกเราจึงร่วมกันเดินทางผจญภัยมุ่งสู่โลกกว้างที่แท้จริง พวกเราร่วมผจญภัยกันกว่า 300 ปี และหลังจากนั้น...เฮ้อ ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่เผ่าพันธุ์ของตัวเองรวมถึงตัวข้าด้วย” เมื่อโทลคีนได้นึกถึงความทรงจำที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังก็ทำให้มันมีความสุขและเศร้าไปพร้อม ๆ กัน

“การผจญภัยยาวนานแบบนั้น ถ้าตามเกมหรือการ์ตูนที่ผมเคยอ่านจะต้องมีคนตกหลุมรักกันบ้างสิ” สมิธคิดมาได้เรื่องหนึ่งนั้นคือเรื่องความรักของคนในกลุ่ม จากประสบการณ์การเล่นเกมและอ่านการ์ตูนมาอย่างโชกโชนมันจะต้องมีบ้างแหละแถมนี้อยูด้วยกันกว่า 300 ปี จะไม่มีเลยมันก็ยังไงอยู่

“โอ้ว ถามได้ดีนี้หนุ่มน้อย! ถามได้ดี...ข้าน่ะไม่มีหรอก แฟร์เนลีจะงดงามเพียงเท่าข้าก็หาสนใจ แต่กับครากส์ใช่เช่นนั้น พวกเจ้าลองนึกภาพมังกรที่ทำตัวเหมือนสุนัทที่แสนจะคลั่งรักสิครากส์เป็นแบบนั้นเลยตลอดกว่า 300 ปี แต่ก็น่าเศร้าสำหรับคลากส์เพราะแฟร์รีน่าเถอะยังคงยึดมั่นในการทำตามเจตจำนงของเผ่าพันธุ์อยู่นั้นคือมีคู่ครองเฉพาะเผ่าพันธุ์เดียวกันเพื่อรักษาสายเลือดฟีนิกซ์บริสุทธิ์”