เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากใช้เทคนิคคนทรามกำราบสาวในที่สุดหยางเฉินก็เดินมาถึงลานจอดรถ เขาสตาร์ทรถด้วยความฮึกเหิมเวลานี้เกือบตีหนึ่ง หยางเฉินกลัวเวลาอยู่กับเฉียงเวยจะไม่มากพอเขาเหยียบคันเร่งจนมิด รถ M3 วิ่งด้วยความเร็วดั่งจรวด

        ในเวลาเดียวกันไช่เอี๋ยนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง...

        ตำรวจนายหนึ่งยกหูโทรศัพท์ขึ้นเขารีบวิ่งตรงมาหาสารวัตรไช่ ซึ่งกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

        "สารวัตรครับเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ"

        ไช่เอี๋ยนซึ่งกำลังวิตกเกี่ยวกับอาชญากรที่สายรายงานมานั้นยังไม่ปรากฏตัวสักทีเธอหันมาด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีนัก

        "เกิดอะไรขึ้น"

        "ผมได้รับรายงานมาว่าบุคคลปริศนาได้บุกเข้าไปที่บ้านเฉินเต๋อไห่ และฆ่าเขากับลูกน้องเป็นจำนวนมากจนตอนนี้เหลือเพียงจางหู่"

        ไช่เอี๋ยนได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นสูงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        "ต่อรองผิดพลาดงั้นหรือ?เขาตายแล้วจริงๆ"

        "สารวัตรมันเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ เทียบกับสิ่งที่เขาทำแล้วผมว่าเขาสมควรโดน"ตำรวจหลายนายต่างร้องด้วยความยินดี

        "พวกนายจะรู้อะไรทำไมพวกนายถึงคิดเช่นนั้นกัน ผู้ซึ่งสามารถบุกไปฆ่าเฉินเต๋อไห่ถึงที่และสามารถหนีออกไปได้ คนแบบนั้นปรากฏตัวที่เมืองจงไห่แล้วพวกนายไม่รู้สึกกลัวกันเลยหรือไง?"

        ตำรวจทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกใจคนที่น่ากลัวว่าเฉินเต๋อไห่

        ไช่เอี๋ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า

        "เร็วเข้าติดต่อคนภายใน ตรวจสอบที่เกิดเหตุให้ละเอียด หาเบาะแสมาให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยต้องรู้รูปพรรณสัณฐาณของคนร้าย"

        "ครับผม!!"

        หลังจากสั่งงานจบไช่เอี๋ยนก็มองไปในทางที่หยางเฉินเดินจากไป ด้วยใบหน้าเย็นชา พึมพำขึ้นว่า

        "หยางเฉินฉันต้องรู้เบื้องหลังของนายให้ได้"

        เมื่อมาถึงบาร์โรสหยางเฉินเดินไปคุยเล่นกับเสี่ยวจ้าวอยู่สักพักก็เดินไปในเส้นทางย่างยาวด้านหลังบาร์ เหล่าบอดี้การ์ดต่างทำความเคารพหยางเฉินถึงแม้ว่าหยางจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ทุกคนต่างรู้ว่าชายท่าทางธรรมดาผู้นี้เคยช่วยชีวิตเจ้านายของพวกมัน

        หยางเฉินผลักประตูเข้าไปในห้องของเฉียงเวยหยางเฉินพบว่าเธอไม่อยู่ในห้อง ภายในห้องพักที่กว้างขวางและสะดวกสบายมีเพียงแสงสว่างรำไรจากด้านข้างผนังด้านหนึ่ง

        เมื่อหันไปรอบๆหยางเฉินพบร่างหนึ่งนั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำนอกห้องสระว่ายน้ำของของเฉียงเวยถูกสร้างขึ้นโดยใช้ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของหินในขณะที่เฉียงเวยสวมชุดราตรีสีขาว และนั่งอยู่บนก้อนหินปูสระว่ายน้ำขาคู่ใสขาวเนียนไร้ที่ติรับกับเท้าน้อยๆกวัดแกว่งสร้างระลอกคลื่นกับภาพสะท้อนของแสงดาวในน้ำ

        ในสวนที่เงียบสงัด ประดับไปด้วยดอกแมกโนเลียที่ส่งกลิ่นหอมเย็นตามธรรมชาติ ท่ามกลางหมู่เมฆลับเลือนราง รอยยิ้มเอียงอายเผยให้เห็นโดยแสงจันทร์ ใบหน้าสวยมีเสน่ห์ของเธอมีความไม่แยแสเล็กน้อยแสงจันทร์ยังเพิ่มความไร้เดียงสาบางอย่างเปรียบดั่งเทพธิดาชุดสีขาวจากตำนานเทพเจ้ากรีกโบราณ

        เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เฉียงเวยหันหน้าไปมองเธอไม่ได้เอ่ยปากใดๆ เพียงคลี่ยิ้มบางให้หยางเฉิน

        หยางเฉินพบว่ารอยรอยยิ้มของเธอบริสุทธิ์ราวกับว่าเธอเป็นภรรยาที่คิดถึงสามีของเธออย่างมากและเมื่อเห็นว่าสามีของเธอกลับบ้านมาอย่างปลอดภัยเธอจึงเผยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

        ผู้หญิงคนนี้มักมอบความอบอุ่นและความสุขให้แก่เขาอยู่เสมอ เขาค้นพบแล้วว่าไม่สามารถจากเธอไปได้อีก

        หยางเฉินถอดถุงเท้าและกางเกงออกจากนั้นจึงเดินไปหาเฉียงเวยอย่างเชื่องช้า พร้อมนั่งลงเคียงข้างเธอ

        "ถ้าหากคุณไม่มาฉันคงนอนไม่หลับเป็นแน่"

        "ถ้าหากคุณหลับผมจะปลุกคุณให้ตื่นและถ้าคุณหลับไปขณะที่ผมบอกให้คุณรอล่ะก็ ผมจะตีก้นคุณเอง" หยางเฉินกระชับหลังเธอแนบชิดอกกว้างของเขามือลูบไล้หน้าอกเพื่อกระตุ้นอะไรบางอย่าง

        "คุณมันเผด็จการตัวพ่อ"

        "หัวหน้าพันธมิตรหนามแดงถูกตีก้นโดยชายผู้หนึ่งหากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป ฉันจะมีหน้าไปสั่งการเหล่าพี่น้องคนอื่นอยู่อีกหรือ?"

        หยางเฉินประกบปากกับเรือนผมของเธอ แล้วยิ้มถามว่า "คุณเปลี่ยนน้ำหอมเหรอ?"

        "ใครเขาจะฉีดน้ำหอมใส่หัวกัน?"เฉียงเวยกรอกตาไปที่หยางเฉิน

        "คุณชอบกลิ่นน้ำหอมและแชมพูของสาวน้อยหรือเปล่าล่ะ?"

        "ผมชอบ แต่คุณพูดผิดไปคุณไม่ใช่สาวน้อย"

        ใบหน้าหญิงสาวเปลี่ยนเป็นขึ้นสี "แล้วฉันเป็นอะไรฮะ?"

        "ย่อมต้องเป็นสาวน้อยที่แต่งงานแล้ว"

        "สาวน้อยแต่งงานแล้วที่ยังไม่ได้แต่งใช่ไหม"

        หยางเฉินรู้สึกว่าก้าวเท้าพลาดมันยากที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเช่นนี้ เขายิ้มเจื่อนกล่าวว่า

        "เฉียงเวยที่รักเปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ"

        "ดูท่าทางคุณสิ" เธอหัวเราะแล้วกล่าวว่า "นี่เป็นความผิดของคุณเองนะที่ให้ฉันรอตั้งสี่ชั่วโมง"

        "เฮ้ เฉียงเวยที่รักผมรีบออกจากบ้านเฉินเต๋อไห่ทันทีหลังจากเสร็จเรื่อง เพื่อมาหาคุณในทันทีไม่มีอะไรมาฉุดรั้งผมได้ ผมเหยียบคันเร่งมิดเชียวล่ะ"

        "แล้วเป็นยังไงบ้าง"เฉียงเวยเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน

        "กองกำลังของเฉินเต๋อไห่สมควรถูกควบคุมโดยจางหู่คุณสามารถติดต่อสั่งการเขาได้โดยตรง"

        "ฉันไม่คิดว่าจางหู่จะมีมันสมองเมื่อก่อนฉันเห็นเขาเดินทื่อทึมอยู่ข้างๆ เฉินเต๋อไห่ "

        "เขาเป็นไอ้ทึ่มของแท้ไม่งั้นก็คงไม่เลือกเฉินเต๋อไห่เป็นหัวหน้า" หยางเฉินเห็นด้วย

        เฉียงเวยถอนหายใจกล่าวอย่างน่าสงสาร "ไม่ว่าเขาจะโง่หรือไม่เขาก็ไม่อาจมาเทียบฉันได้ ผู้ซึ่งรอคอยใครบางคนจนค่ำมืด"

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็โผเข้าไปกอดเธอไว้พร้อมก้มลงจูบอย่างแผ่วเบาที่ใบหน้างดงามนั้น

        "เฉียงเวยที่รักด้วยท่าทางเช่นนั้น คุณทำผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว"

        "บ้าอะไรฮะคุณสามี?"เฉียงเวยกะพริบตากล่าวด้วยเสียงอันเบาบาง

        หยางเฉินยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจพร้อมหย่อนตัวเฉียงเวยลงไปในน้ำพร้อมจูบอย่างเร่าร้อนดูดดื่มท่ามกลางน้ำกระเพื่อมเกรี้ยวกราด

        "เฉียงเวย ทำในน้ำกันเถอะ"

        "อื้อ... ไม่…"

        "อะไรนะ? ได้งั้นเหรอ? เยี่ยมไปเลย "

        "ฉันบอกว่า... อื้อ..."

        "ผมรู้ว่าคุณต้องการ ไหนลองพูดอีกครั้งซิฮ่า ฮ่า ฮ่า"