Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “ใกล้แล้ว ใกล้จะถึงเวลานั้นแล้ว”

        เมื่อมองจากมุมสูงอวี๋จื่ออวี๋ทอดสายตาไปยัง ‘เทือกเขาหมอกนับแสน’ที่โอบล้อมด้วยม่านหมอกหนาทึบ ด้วยความคาดหวังอันลึกซึ้ง

        ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามนั้นเขาคงไม่สามารถไปถึงได้ในระยะเวลาอันสั้น

        เพราะเขาคือพฤกษา เป็นปีศาจต้นไม้และกำลังก้าวเดินบนเส้นทางแห่งที่สุดของที่สุด รากฐานในทุกๆด้านจึงต้องสั่งสมอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง

        ทว่าสัตว์อสูรกลายพันธุ์อื่นๆนั้นแตกต่างออกไป

        พวกมันเป็นเพียงฝูงอสูรไร้สติปัญญาเมื่อได้โอกาสบางอย่าง พวกมันก็วิวัฒนาการอย่างบ้าคลั่งโดยไม่รู้จักยับยั้งสุดท้ายก็อาจจะพุ่งทะลวงไปถึงระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามได้ด้วยการสะสมพลังอย่างแข็งกร้าว

        และเมื่อระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามเช่นนี้ถือกำเนิดขึ้นความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ก็จะปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์

        ถึงเวลานั้นยุคเหนือธรรมชาติที่แท้จริงก็จะมาถึง

        แน่นอน สัตว์อสูรกลายพันธุ์เหล่านี้แม้จะทะลวงถึงระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามได้ย่อมมีจุดอ่อนร้ายแรงเพราะการสั่งสมที่ไม่เพียงพอ

        ตัวอย่างเช่นทิ้งแผลภายในที่ไม่มีวันรักษาหายเอาไว้ หรืออายุขัยสั้นลงอย่างน่าใจหาย

        อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ล้วนต้องแลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่างเพื่อให้สามารถสั่งสมเวลาและวิวัฒนาการได้อย่างจำกัด

        และสัตว์อสูรกลายพันธุ์เช่นนี้ไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับอวี๋จื่ออวี๋ แต่สำหรับมนุษย์แล้วกลับเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวง

        ดังนั้น อวี๋จื่ออวี๋จึงคาดหวังอย่างยิ่ง

        คาดหวังว่าจะมีสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับ‘ภัยพิบัติ’ เช่นนี้ปรากฏตัวขึ้น

        เพราะการมีอยู่ของมันสามารถดึงดูดความสนใจของมนุษย์ได้ในระยะเวลาเวลาหนึ่ง

        ‘นกที่โผล่หัวออกมาย่อมตกเป็นเป้าก่อน’

        หลักการนี้ใช้ได้เสมอ

        หากเลือกได้อวี๋จื่ออวี๋คงไม่ต้องการเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติระดับสามตัวแรก

        เพราะเมื่อเผชิญหน้ากับมนุษย์ทั้งเผ่าพันธุ์อวี๋จื่ออวี๋เชื่อว่าไม่ว่าระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามจะแข็งแกร่งเพียงใดคงจะต้องล้มตายลง และกลายเป็นวัตถุดิบในการวิจัยของพวกมนุษย์

        หากถามว่ามนุษย์จะรู้ได้อย่างไรว่าระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สามถือกำเนิดขึ้น

        ไม่เห็นต้องสงสัยเลย

        เพียงแค่อวี๋จื่ออวี๋ทะลวงสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งพลังวิญญาณที่ผันผวนไปจนเกือบหนึ่งหมื่นแปดพันก็ถูกมนุษย์ตรวจพบแล้ว

        การผันผวนของพลังวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ถึงหลักล้านหากไม่ใช่คนโง่ ก็ควรจะสามารถตรวจจับได้

        ดังนั้นการทะลวงของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติจึงอันตรายอย่างยิ่งไม่เพียงแต่ต้องเผชิญหน้ากับหายนะจากธรรมชาติเท่านั้นแต่ยังมีหายนะที่เกิดจากมนุษย์อยู่ด้วย

        อวี๋จื่ออวี๋หัวเราะขมขื่นก่อนจะนึกถึงว่าเขากำลังจะทะลวงสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สองแล้ว

        หากไม่สามารถหาวิธีที่เหมาะสมในการปิดกั้นการตรวจจับพลังวิญญาณของมนุษย์ได้ในระยะเวลาอันสั้น

        ก็เป็นไปได้มากว่าหลังจากที่เขาทะลวงแล้วไม่นานขีปนาวุธนิวเคลียร์ลูกหนึ่งจะร่วงลงมาจากฟ้าทันที

        แน่นอนว่าสัตว์อสูรกลายพันธุ์ทั่วไปไม่จำเป็นต้องพิจารณาเรื่องเหล่านี้

        สู้ไม่ได้ยังหนีได้ไม่ใช่หรือ?

        แต่เขา...

        “ฮ่าๆ”

        อวี๋จื่ออวี๋หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนสายตาเลื่อนลงสู่ส่วนลึกของผืนดิน

        ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรากไม้ทอดยาวเป็นพันเมตรราวกับตาข่ายยักษ์ที่ชอนไชทิ่มแทงลงไปในรอยแยกของหิน ลึกเข้าไปในผืนดิน

        และนี่คือไพ่ตายใหญ่ที่สุดของอวี๋จื่ออวี๋

        หากถูกบีบคั้นถึงที่สุดเขาสามารถพลิกผืนดินหลายกิโลเมตรได้ในพริบตา ทำให้เกิด‘แผ่นดินไหว’ ได้อย่างแท้จริง

        แม้กระทั่งหากตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังอวี๋จื่ออวี๋ก็ยังสามารถใช้รากแก้วที่ฝังลึกใต้ดินหลายร้อยเมตรเป็นสื่อกลางกระตุ้นแม่น้ำวิญญาณใต้ดิน สร้าง ‘แผ่นดินไหวครั้งใหญ่’ที่จะกวาดล้างเทือกเขาและเมืองนับไม่ถ้วน

        แน่นอนว่าผลลัพธ์ของการทำเช่นนั้นอวี๋จื่ออวี๋คาดว่าเขาคงดับสูญไปพร้อมกัน

        ไพ่ตาย

        เป็นไพ่ตายจริงๆ

        และยังเป็นไพ่ตายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!

        คาดว่าอานุภาพคงจะเทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติแล้ว

        แต่นี่ก็เป็นข้อจำกัดที่ใหญ่ที่สุดของอวี๋จื่ออวี๋

        รากไม้!

        รากไม้คือรากฐานที่ต้นไม้ใช้ดำรงอยู่

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็รู้สึกอยากกระอักเลือด

        หากเขาเป็นสัตว์อสูรกลายพันธุ์แม้จะเป็นสัตว์อสูรกลายพันธุ์ทั่วไป เขาก็คงจะใช้ชีวิตสบายกว่านี้มาก

        ไม่เหมือนตอนนี้ที่ต้องคอยกังวลว่าจะถูกมนุษย์ค้นพบอยู่ทุกลมหายใจ

        “อะแฮ่ม”

        อวี๋จื่ออวี๋กระแอมไอเล็กน้อยอย่างจนใจแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหน้า

        “นายท่าน ชอบหิมะไหมคะ?”

        เมื่อมองตามเสียงไป บนลานหิมะสีขาวโพลนกลับมีหญิงสาวผมยาวพลิ้วไหวคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่

        เธอสวมชุดแดงเพลิงรูปร่างของเธอดูคล้ายภูตพรายในความฝัน

        ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องมองไปที่พื้นหิมะ

        เมื่อมองไปแล้วรูปร่างของหญิงสาวในชุดแดงนี้ ดูเย้ายวนและมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

        เหอชิงเอ๋อร์

        พลังของเธออยู่ในระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้าห่างอีกเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่ง

        เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนรูปร่างของเธอดูสมบูรณ์มีชีวิตชีวาขึ้น ทว่าในความสมบูรณ์นั้นกลับแฝงไว้ด้วยความล่องลอยราวกับสามารถเปลี่ยนไปมาได้อย่างอิสระ

        แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเหอชิงเอ๋อร์ในตอนนี้งดงามตราตรึงใจยิ่งนัก

        ไม่เพียงแต่รูปร่างเท่านั้นแต่ยังรวมถึงอารมณ์ของเธอด้วย

        ‘แดนเหนือมีหญิงงาม ล่มเมืองล่มแผ่นดินได้’

        เมื่อเห็นภาพนี้อวี๋จื่ออวี๋ก็นึกถึงประโยคนี้ขึ้นมาทันที

        “ข้าไม่ค่อยชอบหิมะ”

        พูดจบอวี๋จื่ออวี๋ก็จ้องมองหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสริมว่า“ในฐานะต้นไม้ พืชส่วนใหญ่ไม่ชอบฤดูหนาวหรอก”

        “นั่นสิคะ”

        เหอชิงเอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มอย่างซุกซน จากนั้นเธอก็ยกกระโปรงสีแดงขึ้น ก้าวเท้าเล็กลงบนหิมะเดินช้าๆ ตรงไปยังร่างหลักของอวี๋จื่ออวี๋

        เช่นเคยเธอลูบไล้ลำต้นที่แข็งแรงของอวี๋จื่ออวี๋

        ในสีหน้าของเธอมีความ‘ซับซ้อน’ ที่อธิบายไม่ได้

        ความเคารพ ความชื่นชม ความปรารถนา และ...

        อวี๋จื่ออวี๋ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรมากไปกว่านั้นแต่เขาก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

        หลายเดือนมานี้ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่เติบโต

        แม้แต่เหอชิงเอ๋อร์ก็เติบโตขึ้นเช่นกัน

        เพียงแต่การเติบโตของเธอรวดเร็วไปมากไม่ใช่แค่ในด้านพลังเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านจิตใจด้วย

        แต่นั่นแหละ เขาก็ช่วยไม่ได้

        ในเวลากลางวัน เธอไม่ได้ชื่อเหอชิงเอ๋อร์แต่เธอคือ ‘เหอหลิงเอ๋อร์’ หนึ่งในอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดของสถาบันวิจัยพลังวิญญาณ

        แม้อายุยังน้อยแต่ก็สามารถเป็นผู้แข็งแกร่งระดับแรกเริ่มขั้นที่แปดได้แล้วแม้ในหมู่มนุษย์ทั้งหมดก็ยังถือว่าเป็นยอดฝีมือ

        บางคนเรียกเธอว่า‘เจ้าหญิงเพลิง’ บ้างก็เรียกเธอว่า ‘ธิดาเพลิง’

        เบื้องหลังแต่ละฉายา ล้วนหมายถึงชื่อของ‘อัจฉริยะ’ ที่หนักอึ้ง

        และในฐานะวิญญาณเธอต้องสวมหน้ากากที่ชื่อว่า ‘หลิงเอ๋อร์’ เพื่อไม่ให้ตัวตนของเธอถูกเปิดเผย

        และตามที่อวี๋จื่ออวี๋เคยพูดไว้หน้ากากที่สวมนานเกินไปจะถอดไม่ออก

        ดังนั้นบุคลิกที่แท้จริงของเหอชิงเอ๋อร์จึงได้รับผลกระทบ ทำให้ตอนนี้เธอมี‘ความเป็นมนุษย์’ เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

        ใช่แล้ว ความเป็นมนุษย์

        พูดอีกอย่างคือ จิตใจซับซ้อนขึ้นมีความคิดมากขึ้น

        และความ ‘เป็นมนุษย์’นี้เมื่อปรากฏบนดวงวิญญาณ กลับดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

        อาจเป็นเพราะชิงเอ๋อร์ถือว่าอวี๋จื่ออวี๋เป็นที่พึ่งเดียวของเธอ

        จนกระทั่งตอนนี้ความรู้สึกของเธอที่มีต่ออวี๋จื่ออวี๋ก็ยิ่งซับซ้อนและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆซับซ้อนจนอวี๋จื่ออวี๋ยังสังเกตเห็นความผิดปกตินี้