เช้าวันถัดมา เรเชลมาทำงานปกติชูรันก็มาทำงานกับ
โยอันเหมือนเดิม ทุกคนทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ที่หน้าห้องรองผอ.เอกสารถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะพร้อมกับคำถาม
“รองผอ.ไม่มาเหรอคะ?”
เรเชลหยุดนิ่งและแกล้งทำเป็หยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรตาม
“ไม่รับสายเลยค่ะฉันจะพยายามติดต่อดู ท่านไม่ได้บอกเหมือนกันค่ะว่าจะไปไหน”
พนักงานยิ้มตอบรับก่อนจะกลับไป เรเชลใบหน้ายิ้มแต่จิตใจกลับขุ่นมัวอีกไม่นานพวกเขาต้องรู้เื่คังวอนแน่ๆ
ข่าวไม่ได้แพร่กระจายออกไปทันที แต่ในโรงพยาบาล ไม่มีความลับใดซ่อนอยู่ได้นาน เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังเหตุการณ์ เสียงกระซิบก็เริ่มดังขึ้นตามทางเดิน
"รองผอ.หายไปไหน"
"คุณเลขาบอกไม่รู้ทั้งที่เมื่อวานฉันเห็นกลับไปด้วยกัน"
"เกิดอะไรขึ้นกับรองผอ.รึเปล่าพักหลังไม่ค่อยมาทำงานเลยนะ"
ไม่มีใครตอบได้ และยิ่งไม่มีคำตอบ ผู้คนก็ยิ่งจินตนาการ เรเชลนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานมือกำโทรศัพท์แน่น เธอส่งข้อความหาชูรันหลายครั้ง แต่ไม่มีการตอบกลับ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง
เรเชลตัดสินใจไปหาชูรันที่โต๊ะ ห้องผอ.ปิดอยู่เป็โอกาสดีที่จะได้คุยกันชูรันเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเรเชลก็รีบหันไปมองที่ห้องผอ.เพราะกลัวว่าเขาจะเห็น
“ชูรัน...เริ่มมีคนสงสัยแล้วว่าคังวอนไปไหน”
“ใจเย็นๆ ก่อน ที่ลานจอดรถชั้น 3 ไม่มีกล้องวงจรปิด เพื่อให้ง่ายต่อการขนสินค้าฉันคิดว่าไม่มีใครเห็นตอนเธอออกไปกับเขาหรอก”
เรเชลที่ไม่เคยมีความหวาดกลัวกลับมีท่าทีเปลี่ยนไป เธอมีความกังวลกับสิ่งที่ตัดสินใจทำไปอย่างมาก
“แต่...มีคนเห็นฉันออกไปกับเขานะพวกบอดี้การ์ดคนอื่นๆก็เห็น”
ชูรันเดินเข้าไปใกล้ๆและกระซิบเบา
“บอกพวกเขาว่าเธอไปส่งรองผอ.ที่ลานจอดรถตามปกติและไม่รู้ว่าหลังจากนั้นพวกเขาไปไหนกัน”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่หน้าห้องโยอันก็เปิดประตูออกมาพอดี เขามองทั้งคู่
“มีอะไรกันงั้นเหรอ?”
เรเชลหลบตาแต่ชูรันรู้ว่าอาการของเรเชลตอนนี้ โกหกไปก็โดนจับได้อยู่ดี เธอจึงเล่าความจริง
“เรเชล...จัดการรองผอ.ไปแล้วค่ะ”
เรเชลใหันมองหน้าชูรันทันทีเธอกระสับกระส่ายหันไปมาเหมือนกลัวความผิด ชูรันรีบพูดต่อ
“เขาให้มินอาไปสืบเื่การประมูลรู้สึกว่าเขาจะรู้แล้วว่าเราแอบเอาเงินบางส่วนเข้ากระเป๋าตัวเอง”
โยอันไม่ได้เชื่อทั้งหมดแต่ก็มีความเป็ไปได้ เขาโกรธเพราะเรเชลทำโดยไม่ได้รับคำสั่งแต่เพราะชูรันยังยืนอยู่ เขาจึงแกล้งทำเป็เข้าใจ
“อืม....เข้าใจแล้วเดี๋ยวฉันจะหาทางปิดเื่ให้”
คำตอบที่เร็วเกินไปและพูดเหมือนสามารถปิดเื่นี้ได้ง่ายๆ ทำให้ชูรันรู้ว่าเขา...โกหกไม่มีทางจะปิดบังเื่ รองผอ.ถูกฆ่าได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับดงวาน...อาของเขา
เย็นวันนั้นชูรันกลับบ้านพร้อมโยอันเหมือนปกติเธอรีบเก็บกระเป๋าและเอาไปซ่อนไว้ใต้โซฟา ส่วนใหญ่เป็เงิน เอกสารและเสื้อผ้าเล็กน้อย และส่งข้อความหาเรเชล
“มารับฉันที่นี่”
สองชั่วโมงหลังจากนั้นเรเชลเอารถไปจอดที่ด้านหลังคฤหาสน์เรเชลแอบเข้าประตูหลังเพื่อมารับชูรัน ทั้งคู่เดินไปที่จอดรถด้วยความเร่งรีบ ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร ทั้งสองใจจดจ่ออยู่แค่ปลายทางความเงียบทำให้ใจสั่นไหว แค่เสียงรองเท้าเหยียบกิ่งไม้ดังกรอบแกรปก็ทำให้ทั้งสองแทบหัวใจวายได้แล้ว
พอขึ้นรถได้ ก็รีบเร่งเครื่องออกไปทันที แต่เมื่อมาถึงประตูทางออก เรเชลก็ต้องเบรก จู่ๆก็มียามมายืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าทางออกเรเชลหน้าซีดหันไปมองชูรัน
"เอายังไงดี"
ชูรันเริ่มกลัว หากโดนจับได้ตอนนี้โยอันไม่ปล่อยพวกเธอไว้แน่
ชูรันสูดหายใจลึกหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
ยามเดินมาเคาะกระจกข้างแต่เรเชลไม่ยอมลดกระจกลง เธอหันมามองชูรันตลอดเวลา
“ทำไงดี”
“เหยียบให้มิด”
เรเชลทำตามที่ชูรันบอกเธอเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งผ่านไม้กั้นออกไปยังถนนหลักแต่ทว่า....กลับมีรถสีดำคันใหญ่จอดขวางทางอยู่ เรเชลเหยียบเบรกอย่างแรงแต่ก็ไม่ทัน รถของเธอชนเข้ากับรถคันนั้นอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่หมดสติ
กระจกหน้ารถแตกละเอียดเรเชลที่เืไหลเต็มหัวลืมตาขึ้นเพราะฝนที่ตกลงมาเบา ๆ กระเซ็นใส่หน้าและยังอยู่ในอาการมึนงง เธอหันไปมองชูรัน ที่สลบแน่นิ่งอยู่เธอจึงพยายามเขย่าตัวชูรัน
"ชูรัน....ชูรัน....เป็อะไรไหม?"
ชูรันลืมตาขึ้นอย่างลำบาก พยายามจะอ้าปากขึ้นตอบ แต่เสียงกลับแหบจนแทบไม่ได้ยิน
ชายคนหนึ่งเปิดประตูลงมาจากรถสีดำคันใหญ่ที่พวกเธอชน ชูรันหรี่ตามอง เห็นแค่ภาพรางๆ ก่อนจะค่อย ๆชัดขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้
"โย.....อัน..."
เธอพูดได้เพียงเท่านั้นก็สลบไปอีกครั้ง
เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังขึ้นเรเชลจ้องมองแต่ชูรัน เธอเป็ห่วงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บหนักกว่าก็ตาม เธอพยายามขยับตัวแต่ทุกส่วนในร่างกายมันหนัก แค่กระดิกนิ้วยังเจ็บ เธอได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น
รถพยาบาลเคลื่อนตัวฝ่าสายฝน ประตูท้ายค่อย ๆ เปิดออก เ้าหน้าที่เข็นเตียงลงมาและอุ้มชูรันออกจากรถวางไปบนเตียง ประตูรถปิดลง เสียงไซเรนดังขึ้นรถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไปเพื่อนำตัวชูรันไปส่งอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแค่เรเชลที่ยังติดอยู่ในรถความหวาดกลัวเริ่มมากขึ้น เรเชลที่ขยับได้เพียงแค่ลูกตาเหลือบไปมองโยอันที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างรถอย่างใจเย็น
“เธอกล้ามากนะที่คิดจะขโมยของของฉัน”
เรเชลหัวเราะในขณะที่เืเริ่มไหลออกจากปาก
“เธอไม่ได้รักแกหรอกไอ้วิปริต”
“ถึงอย่างนั้นชูรันก็ไม่มีสิทธิ์รักคนอื่นไม่ว่าเธอจะรู้สึกยังไง...เธอก็เป็ของฉัน”
“ถ้าฉันตายแกจะถูกเปิดโปง ฉันอัปโหลดหลักฐานไว้หมดแล้ว ภายใน 3 วัน ถ้าฉันไม่กดยกเลิกมันจะถูกเผยแพร่อัตโนมัติ”
โยอันเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นสีหน้าไม่ได้มีความกลัวกับเื่ที่
เรเชลขู่
“แกคิดว่าฉันโง่งั้นเหรอ?...ฉันไม่เคยไว้ใจแกมาแต่ไหนแต่ไรแล้วไอ้เื่ที่แกแกล้งทำเป็เจออุบัติเหตุเพื่อเข้ามาใกล้ชิดพ่อฉันน่ะฉันเดาออกหมดนั่นแหละ”
เรเชลหัวเราะเล็กน้อยร่างกายเริ่มชาทำให้ความเ็ปลดลง
“หึ หึ หึฉันไม่ได้แกล้ง...ฉันแค่เหยียบเบรกช้าไปเท่านั้น แต่มันก็ได้ผลไม่ใช่เหรออุบัติเหตุนั่นทำให้ฉันได้อยู่ใกล้กับชูรันอีกครั้ง”
โยอันเริ่มเปลี่ยนสีหน้าน้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น
“พ่อฉันโง่เองแหละนะทั้งที่น่าจะจับแยกชิ้นขายไปแท้ๆ เธอก็เป็หนึ่งในเป้าหมายของโครงการ คนที่ไม่มีพ่อแม่ครอบครัว และญาติ ถ้าไม่ใช่ชูรันขอไว้ พ่อฉันคงไม่รักษาเธอและปล่อยให้กลับมาแว้งกัดแบบนี้หรอก ไม่สำนึกบุญคุณกันบ้างเลยนะ”
เรเชลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าบุญคุณงั้นเหรอ?......พ่อแกตัดมดลูกฉันทิ้ง อ้างว่ารักษาไม่ได้ ยกบุญขึ้นมาพูดเพื่อให้ฉันทำงานโสโครกให้และก็ส่งฉันไปเอากับพวกลูกค้าตัณหากลับทั้งหลาย ที่ฉันอดทนและทำตามคำสั่งมาตลอดน่ะ ไม่เชื่อเพื่อพ่อแก หรือว่าแกหรอกนะฉันทำเพื่อให้ได้อยู่กับชูรันต่างหาก”
โยอันมองเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่าไม่ได้รู้สึกรู้สาที่โดนว่าหรือด่าทอ มันเป็เื่จริงเขารู้มาตลอดว่าพ่อทำอะไรมาบ้าง และเขาก็ทำแบบเดียวกันกับที่พ่อทำ เขาไม่ได้สนใจใครจะเจ็บ ใครจะทรมาน หรือใครจะตาย
เขาถอยห่างรถออกมามือยังคงถือบุหรี่ไว้ ที่พื้น...เต็มไปด้วยน้ำมันที่ไหลออกมา เรเชลจ้องมองเขาด้วยแววตาเคียดแค้นเธอรู้ว่าวาระสุดท้ายกำลังจะมาถึงในไม่ช้าแล้ว
“แกจะไม่มีวันได้เธอ....แกต้องตายอย่างเ็ปทรมาน...เหมือนพ่อแกนั่นแหละ”
โยอันหัวเราะก่อนจะโยนบุหรี่ลงพื้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำมัน
“ฉันคงต้องตายสักวัน....แต่ก็คงทีหลังเธอ.....”
“ลาก่อน....เรเชล”
102
