ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 50

        เริ่มปะทะ

        ห่างออกมาจากภายในค่ายบริเวณด้านหลังล้อมรอบด้วยป่าขนาดใหญ่ต้นไม้สูงตั้งตั้งตระหง่านอยู่บริเวณรอบๆ

        เดย์นำพาผู้คุ้มกันทั้งสี่คนของโทมัสเดินออกมาบริเวณนี้โดยทำการกล่าวอ้างว่ามีเรื่องสำคัญที่จะพูดคุยด้วย 

        พวกมันทั้งสี่คนเดินตามมาบริเวณด้านหลังดวงตาขวาไปมองบริเวณรอบๆก่อนที่จะเอ่ยถามออกมาหลังจากที่เห็นว่าเดินออกมาห่างจากค่ายประมาณหนึ่ง

        “ มีเรื่องอะไรที่จะพูดคุยกัน? ”

        “ เรื่องสำคัญขนาดไหนถึงต้องเดินออกมาห่างจากบริเวณด้านในค่ายมากขนาดนี้”

        “ ตัวของพวกฉันมีภารกิจสำคัญที่จำเป็นจะต้องคุ้มกันบริเวณนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องสำคัญคงไม่ออกมาบริเวณนี้”

        พวกมันเริ่มแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ว่ามีอะไรกันแน่

        เดย์หลังจากที่นำพาพวกมันเดินออกมาห่างประมาณหนึ่งมุมปากของเขายกยิ้ม

        เท้าทั้งสองข้างหยุดลงแล้วก็ค่อยๆหันไปหาพวกมันที่กำลังยืนอยู่บริเวณด้านหลัง 

        เดย์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากบนใบหน้าของเขาปรากฏเจตนาบางอย่างที่ซ่อนเร้นเอาไว้พวกมันสามารถสังเกตุเห็นจึงแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

        พวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าแสดงใบหน้าที่ตึงเครียดจ้องมองตรงมาที่เขาก่อนที่พวกมันจะถาม“ มีเรื่องอะไรกันแน่?  ”

        เริ่มรู้สึกไม่ดีกับเดย์เพราะว่าพวกมันเริ่มสังเกตได้ว่าเดย์มีบางอย่างที่แปะออกไป

        คิ้วทั้งสองข้างของพวกมันขมวดเข้าหากันตั้งท่าเตรียมตั้งรับการโจมตีอย่างรวดเร็ว

        เดย์แสดงเจตนาของตนเองออกมาอย่างชัดเจนเขาใช้มือของตนเองเปิดกระเป๋ามิติออกมานำดาบเหล็กที่ห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์ออกมาจากภายในนั้น“”

        “ คือว่าตัวตนของพวกนายมันเกะกะน่ะ ”

        “ เพราะแบบนั้นเลยจำเป็นจะต้องให้พวกนายตายลงที่นี่” เดย์พูดออกมา

        ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง นั้นพวกมันก็ต่างพากันนำเอาอาวุธของตนเองออกมา 

        “ ล่อพวกฉันออกมาทีแบบนี้เพื่อที่จะฆ่าเนี่ยนะ!!!”

        “ ล้อเล่นอยู่หรือยังไงคิดว่าจะฆ่าพวกชั้นทั้งสี่คนได้จริงๆอย่างงั้นหรอ?”

        พวกมันทั้งหมดดูมั่นใจในพลังของตนเองเป็นอย่างมาก

        เดย์ลองวิเคราะห์ความสามารถของพวกมันแล้วพวกมันมีความสามารถที่อ่อนด้อยกว่าโทมัสแต่ก็อยู่เหนือกว่าทุกคนภายในค่าย

        อีกทั้งยังมีประสบการณ์การต่อสู้กับมอนสเตอร์เป็นอย่างมากตั้งแต่พวกมันฟื้นตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าพวกมันสู้กับมอนสเตอร์ไปมากมายขนาดไหนแล้วเพราะแบบนั้นประสบการณ์ในการต่อสู้ก็คงจะ

        ร่างกายของพวกมันพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว 

        พวกมันทั้งสี่คนพุ่งตรงเข้ามาหาเดย์เพื่อเปิดการโจมตี

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่ร่างกายของเขาก้าวถอยหลังมาเล็กน้อยจากนั้นก็ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมา

        ฝ่ามือถูกยกขึ้นมารวบรวมพลังเวทปลดปล่อยกลายเป็นก้อนเปลวเพลิงออกไป

        ก้อนเปลวเพลิงพุ่งทะยานไปด้านหน้าพุ่งตรงใส่ร่างของพวกมันที่กำลังวิ่งเข้ามา 

        “ แย่แล้ว!!! ” 

        พวกมันทั้งสี่คนหยุดเท้าของตนเองกระโดดหลบการโจมตีนั้นคนละทิศคนละ

        “ ตูม!!! ” 

        พวกมันทั้งสี่คนกระจายตัวไปคนละทางเดย์ใช้โอกาสตอนนั้นเริ่มโจมตีดาบของเขาพุ่งทะยานเข้าไปหาหนึ่งในพวกมันที่อยู่ใกล้ที่สุด

        แต่ผู้นั้นยกดาบเหล็กภายในมือของตนเองขึ้นมาป้องกัน 

        “ เพล้ง!!! ” มันป้องกันการโจมตีได้สำเร็จแต่ในขณะเดียวกันเดย์ระดมการโจมตีใส่ร่างกายของมันอย่างต่อเนื่อง

        ดาบเหล็กถูกเหวี่ยงออกไปอย่างต่อเนื่องใส่ร่างกายของอีก “เพล้ง!!! เพล้ง!!! เพล้ง!!! ” 

        คนผู้นั้นโดนโจมตีอย่างรวดเร็วมันใช้ดาบของตนเองตั้งรับการโจมตีอย่างต่อเนื่องพละกำลังอันมหาศาลของเดย์ศักยภาพทางด้านร่างกายของเขาสูงกว่ามัน

        ดาบของเขาลุกไล่มันอย่างต่อเนื่องกดดันอีกฝ่ายทำให้มันไม่สามารถตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย

        พรรคพวกของมันอีกสามคนที่ยืนอยู่ห่างๆก็เตรียมพร้อมจะพุ่งทะยานเข้ามาเพื่อช่วยเหลือ

        “ เข้าไปช่วยเร็ว!!! ”

        เดย์ยกยิ้มขึ้นที่บริเวณมุมปากพวกมันทั้งสามคนกำลังจะพุ่งเข้ามา

        แต่ในขณะที่พวกมันทั้งสามคนกำลังจะพุ่งเข้ามาแสงบางอย่างปรากฏขึ้นบริเวณร่างกายของพวกมันทั้งสามต้องหยุดชะงักลง

        พลังเวทย์ปริศนาเข้ามากดทับร่างกายของพวกมันทั้งสามเอาไว้

        “ อะไรกัน!!! ”ดวงตาทั้งสองข้างของพวกมันอุทานพวกมันทั้งสามคนอุทานออกมาอย่างพร้อมเพียง 

        “ ร่างกายไม่สามารถขยับได้นี่มันอะไรกัน ” 

        พวกมันไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้ร่างกายของพวกมันไม่สามารถขยับได้

        พลังเวทย์ปริศนาที่เข้ามากดทับร่างกายของพวกมันพันธนาการร่างกายของพวกมันเอาไว้อย่างสมบูรณ์

        พวกมันค่อยๆใช้ดวงตาของตนเองมองไปทางบริเวณด้านหลังอย่างช้าๆ

        เมื่อมองไปบริเวณด้านหลังก็พบเห็นเข้ากับร่างของชายผมทองที่พวกมันเคยจับขังเอาไว้ยืนอยู่ตรงนั้น 

        ซิลเวอร์เขาหลุดออกมาจากกรงขังที่เคยโดนจับขังเอาไว้ก่อนหน้าในตอนนี้กำลังถือดาบเหล็กที่ปักลงไปที่พื้นใช้พลังเวทของตนเองพันธนาการร่างกายของคนสามคนนั้นเอาไว้

        “ หมอนั่นมันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยงั้นหรอ?” เมื่อมองเห็นว่าพวกมันทั้งสามโดนหยุดเอาไว้ด้วยคนๆเดียวก็ตระหนักรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของชายผู้นั้น

        เดย์ใช้โอกาสนั้นในการโจมตีผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        ดาบภายในมือเร่งความเร็วขึ้นเมื่อดาบภายในมือเร่งความเร็วขึ้นผู้ที่อยู่ด้านหน้าเริ่มตอบสนองไม่ทัน

        ชายผู้นั้นที่ได้แต่ตั้งรับมาสักพักตอนนี้ร่างกายเริ่มมาถึงขีดจำกัดใบหน้าของมันเริ่มถอดสีกล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนก “เร็วขึ้นอีกแล้วนี่มันอะไรกัน ”

        “ ทำไมดาบของมันถึงเร็วขึ้นอีกแล้ว ”

        มันไม่เข้าใจกับสิ่งที่ตนเองพบเจอในตอนนี้ดาบของชายที่อยู่ด้านหน้ามันรวดเร็วอีกระดับ 

        เดย์เร่งขีดความสามารถของตนเองขึ้นมาในตอนนี้คุณสมบัติของร่างกายของเขามันเพิ่มขึ้นหลายเท่า

        ดาบที่กำลังตวัดไปมาอยู่มันก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์อันแข็งแกร่ง

        “ เพล้ง!!! ”ดาบเหล็กที่อีกฝ่ายใช้ในการรับการโจมตีหัก

        ดาบเล่มนั้นรับการโจมตีของเดย์มาแล้วหลายต่อหลายครั้งหลังจากที่รับการโจมตีมาเป็นสิบครั้งตอนนี้มันเองก็มาถึงขีดจำกัด

        ดาบเล่มนั้นภายในมือของมันหักหลงอาวุธที่ถูกถืออยู่ที่ใช้ในการตั้งรับหักลง

        ชายผู้นั้นแสดงใบหน้าที่ตื่นตระหนกตกใจมากขึ้นกว่าเดิมใบหน้าของมันในตอนนี้เปลี่ยนสีไปยังทันควัน

        เดย์มองเห็นช่องว่างที่มันปรากฏขึ้นหลังจากที่อาวุธภายในมือของมันถูกหัก 

        เดย์ใช้ดาบของตนเองฟันเข้าไปที่แขนข้างซ้ายของมัน “ ฉึบ!!! ” 

        ดาบเล่มเดียวเท่านั้นการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นดาบเล่มนั้นมันตัดแขนของชายผู้นั้นขาดในครั้งเดียว

        “ ย๊าก!!! ”ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเลือดสีแดงกระจายออกมาเป็นจำนวนมาก

        เดย์บิดดาบของตนเองและใช้ดาบตัดศีรษะของคนผู้นั้น “ ฉึบ!!! ”

        ศีรษะถูกฟันขาดในครั้งเดียวศีรษะของชายผู้นั้นลอยขึ้นจากร่างกายของมันลอยขึ้นสู่อากาศก่อนที่จะค่อยๆร่วงและตกลงมา

        “ ตึบ!!! ” 

        อีกสามคนที่โดนพันธนาการร่างกายเอาไว้ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

        พวกมันมองเห็นสหายของตนเองตายต่อหน้าโดยที่ไม่ได้ลงมืออะไรเลยแม้แต่น้อย

        [ ระบบ :ท่านทำการกำจัดมนุษย์ได้รับ sp 40  ]

        เดย์ใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปที่ชายอีกสามคนที่ยังคงเหลืออยู่แล้วก็พูดขึ้นมา“ เอาล่ะต่อไปก็ตาของพวกแก ”

        “ ได้เวลาแล้ว… ” 

        เดย์เดินตรงเข้าไปหาพวกมันอย่างรวดเร็ว

        “ ย๊าก!!! ”เสียงร้องดังก้องกังวานไปทั่วทั้งผืนป่า

        [ ระบบ :ท่านทำการกำจัดมนุษย์ได้รับ sp 40  ]

        [ ระบบ :ท่านทำการกำจัดมนุษย์ได้รับ sp 40  ]

        [ ระบบ :ท่านทำการกำจัดมนุษย์ได้รับ sp 40  ]

        จบบท