ตอนที่แปดสิบแปด เยี่ยมพบอ้องอุ้น 5
ตั๋งฮวงทำท่าทอดถอนใจมองท้องฟ้า
“ตะวันลาลับ คืนวันผ่านไปอีกคราทุกครั้งที่ข้าอ่านประวัติศาสตร์ ข้าตัวสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว”
เพล้ง
ตั๋งฮวงบีบจอกชาแตกคามือ
“ว่าทำไมราชสำนักและผู้คนถึงทำเรื่องผิดพลาดซ้ำเดิมซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า คนที่ต้องการรักษาความเป้นธรรมให้แผ่นดินกลับเสียชีวิตคนทำผิดกลับได้ดี และหายนะก็จะเกิดตามมาตามที่คนดีได้คำนวณเอาไว้ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว”
ปึง
ตั๋งฮวงชกอีกคราจนโต๊ะน้ำชาพังทลายจนอ้องอุ้นถึงกับสะดุ้งถอยหลังไปเล็กน้อย
“หากชาติบ้านเมืองล่มสลายชีวิตคนหนึ่งคนนับว่าด้อยค่ากว่าธุลี ชาติรัฐกับชีวิตอันใดสำคัญกว่าลาภยศสรรเสริญกับคุณธรรมอันใดสำคัญกว่า คนเรายังแยกมิออกอีกหรือ?ข้ายิ่งอ่านประวัติศาสตร์ ข้ายิ่งโมโหจนทนแทบมิได้”
ตั๋งฮวงกวาดตาไปทางอ้องอุ้นจนอ้องอุ้นผงะไปเล็กน้อยรู้สึกเหมือนสายตาของตั๋งฮวงเหมือนพยายามจะฆ่าตนเอง
“บอกข้ามาท่านอ้องอุ้นท่านเห็นด้วยกับซิ่นหลิงจวินที่ขโมยตราหยกเพื่อรับมือแคว้นฉินหรือไม่? หากไม่ขโมยตราชาติรัฐคงล่มสลายแต่หากขโมยตราก็คือละเมิดอำนาจของจ้าวแห่งรัฐ อ้องอุ้นสำหรับท่านจะเลือกอย่างไร?”
ตั๋งฮวงตวาดอย่างกราดเกรี้ยวต่ออ้องอุ้น