ตำนานกษัตรีแห่งเวอร์เทมแบร์ก Legend of Ava

บทที่ 36

เข้าร่วมแย่งชิง

เวลาค่อยๆเคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า กระทั่งเจ็ดวันล่วงเลยไปอย่างราบรื่น การเดินทางครั้งนี้ของเอวาไร้ซึ่งอุปสรรคอย่างน่าเหลือเชื่อ ทุกย่างก้าวปราศจากเหตุการณ์นองเลือดแตกต่างจากครั้งก่อนที่ถูกไล่ล่า

ส่วนเจ้านกฮูกน้อยก็ทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี มันสามารถนำทางเอวามาถึงพื้นที่กว้างของทะเลสาบ ซึ่งใจกลางทะเลสาบก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นบิดเบือนผิวน้ำด้วยกระแสมานาจำนวนมาก สร้างปรากฏการณ์แยกมหาสมุทรออกเป็นพื้นที่ว่างเปล่าประหนึ่งธรรมชาติได้ยอมหลีกทางให้แก่สถานที่โบราณแห่งนี้

          ไม่จำเป็นต้องมองผ่านเลนส์วิเคราะพลังงาน กระทั่งร่างกายของเอวายังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกน่าหัวลุก เส้นขนที่แขนลุกกราวตอบสนองต่อสภาพการณ์ตรงหน้า

“ตรงนั้นคือสุสานของเรียลเวอร์ซัสสินะ!!”

“เจ้ารู้ไหม เพราะอะไรสุสานเรียลเวอร์ซัสถึงสามารถเคลื่อนที่ได้” จิตวิญญาณมหาสมบัติพูดออกราวกับกำลังโชว์ภูมิความรู้

“รีบๆพูดมาเถอะนา??” เอวาตอบ สายตาจ้องมองไปยังสถานที่กลางทะเลสาบไม่วางตา

“วงแหลมเวทย์ที่ใช้ในการเคลื่อนย้ายสุสาน เกิดจากการสะสมพลังชีวิตและมานาของคนตาย...เมื่อสะสมถึงระดับหนึ่ง เวทย์เทเลพอร์ตก็จะถูกใช้งานโดยอัตโนมัติ”

“ฉันก็คิดว่าจำเป็นต้องมีคุณเสียอีก...ถึงจะสามารถค้นพบสถานที่แห่งนี้ได้ สรุปแล้วใครๆก็หามันเจอได้เองสินะ”

“มีแต่พวกที่หมุกหมุ่นอยู่กับสุสานของเรียลเวอร์ซัสเท่านั้นแหละถึงจะหามันเจอได้ เพราะการค้นหาสุสานจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรและความพยายามเป็นอย่างสูง ในหนึ่งตระกูลพวกเขาอาจใช้เวลาห้าปีหรือสิบปี บางตระกูลใช้เวลาทั้งชีวิต แต่เมื่อตามหาสถานที่ตั้งสุสานเจอแล้ว ก็พบว่าเวทย์เทเลพอร์ตได้เคลื่อนย้ายมันไปที่อื่น ความพยายามทั้งหมดก็สูญเปล่าและต้องเริ่มจากหนึ่งอีกครั้ง มันเป็นความหมกหมุ่นที่อยู่กับความพยายามและความสูญเปล่า เพราะแบบนี้จึงมีเพียงแต่คนที่สามารถครอบครองข้าได้เท่านั้น ที่ไม่ต้องใช้ความพยายามและโชคเหมือนกับเจ้าในตอนนี้ยังไงละ”

“คุณนกฮูกมีความรู้กว้างขวางจริงๆ” เอวาพูดชมด้วยรอยยิ้ม

ถึงแม้ว่าใบหน้าเล็กๆของนกฮูกน้อยที่สร้างขึ้นจากคริสตัลจะไม่สามารถขยับได้จนเผยให้เห็นรอยยิ้มก็ตาม แต่เอวาก็รู้ได้ไม่ยากว่า จิตวิญญาณตรงหน้าของเธอก็เป็นพวกบ้ายอ อยู่ไม่น้อย

“แน่นอน...ก็ข้าเป็นจิตวิญญาณแห่งขุมสมบัติทั้งปวงนี่นา”

“แล้วจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป??” เอวาถามความเห็นของอีกฝ่าย

“เจ้าก็ใช้ดวงตาให้เป็นประโยชน์สิ เลนส์วิเคราะห์พลังงานของเจ้าไม่ใช่เลนส์พลังงานทั่วไปหรอกนะ มันเป็นอาร์ติแฟกต์ระดับSเชียวนะ”

ได้ยินเช่นนั้น เอวาจึงรู้สึกตัว เธอพึมพำเบาๆ “นอกจากเราแล้ว มีคนอื่นอยู่ที่นั้นด้วย!!”

บางตัวตนเอเวาไม่สามารถจับสัมผัสการมีอยู่ได้เลย เธอเพียงรับรู้ได้เพราะตัวเลขค่าระดับของไดรฟ์ที่ปรากฏขึ้นในสายตาเท่านั้น

“ขนนกของกษัตริย์ผู้สาบสูญสร้างขึ้นจากพัดขนฟินิกซ์ อาร์ติแฟกต์ประเภทอาวุธของเรียลเวอร์ซัส เจ้าคงไม่คิดว่าพัดเล่มหนึ่งจะมีขนนกแค่สองหรือสามอันหรอกใช่มั้ยละ??”

ได้ฟังเช่นนี้เอวาเริ่มมองค้อนอีกฝ่าย ทุกคำที่ออกจากปากเจ้านกฮูกตัวนี้ เสมือนว่าเธอเป็นคนโง่ที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย “หากฉันอยู่มานาน ฉันก็คงรู้ทุกอย่างเหมือนคุณละนะ” เอวาพึมพำในลำคอราวกับคำบ่นมีไว้พูดกับอากาศเท่านั้น

ตูมมม!!! เสียงดังก้องส่งผลให้ผิวน้ำกระเพื่อมรุนแรงเหนือตำแหน่งของสุสาน ร่างมหึมาของไวเวิร์นสีฟ้าครามสะบัดปีกร่อนลงตรงหน้าประตูหินโบราณตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางของพื้นที่วางเปล่าขนาบด้วยมหาสมุทรกว้างใหญ่ทั้งสี่ด้าน ลวดลายบนเนื้อหินแตกร่อนผ่านกาลเวลา แต่ยังคงชวนให้รู้สึกถึงพลังเวทย์อันมหาศาล บานประตูปิดสนิท ไม่มีร่องรอยของที่จับ ด้านหลังของบานประตูคือความว่างเปล่า คล้ายกับว่ามันเป็นพอร์ทัลโบราณที่จะส่งคนที่เข้าเงื่อนไขไปยังตำแหน่งอื่น

“นายน้อย พวกเรามาถึงแล้ว ที่นี่คือสุสานของเรียลเวอร์ซัสไม่ผิดแน่” ชายแก่ผมขาว เครายาวสีเงิน สวมใส่ชุดเกราะสะท้อนแสง พูดออกกับชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่ามั่นคงด้วยความเคารพ

“ที่นี่ไม่ได้มีแต่พวกเรา” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่มาถึงก่อน

หญิงสาวผมสีแดงเป็นลอนปลิวสยาย เธอสวมชุดคลุมยาวสีม่วงเข้ม ปักไหมเงินเป็นรูปนกที่ด้านหน้า แขนเสื้อกว้างราวกับปีกอีกาโบกสะบัดตามแรงลม ด้านหลังของเธอมีนักรบวัยกลางคนบนใบหน้ามีรอยบากยาวที่ดวงตา ด้านหลังแบกธนูคันใหญ่ นักรบผู้นั้นได้ให้ข้อมูลของผู้มาเยือนแก่หญิงสาว

“ผู้ชายคือ ‘อีนิกม่า เวิลด์’ บุตรชายคนเล็กของมาร์กวิสอีนิกม่า ตระกูลใหญ่ที่เป็นมือขวาของดยุกไททัน ตระกูลอีนิกม่าเชี่ยวชาญการใช้ออร่าและดาบสองมือ บอกเล่ากันว่าตัวของ อีนิกม่า เวิลด์ เพียงอายุสิบปีก็สามารถใช้ออร่าดาบได้ สิบสามปีอยู่ในระดับเงินและตอนอายุสิบแปดปีสามารถรวมอากาศให้กลายเป็นดาบ เรียกว่าเป็นอัจฉริยะที่ดินแดนทางใต้ฟูมฟักขึ้นมา”

เวลาเดียวกันชายแก่เคราสีเงินก็ได้เล่าถึงตัวตนของหญิงสาวที่กำลังจ้องมองมาด้วยความสนใจ

“คนที่แบกธนูยักษ์เอาไว้ด้านหลังคือ โรห์การ์ นักรบของชนเผ่าโมฮาน ส่วนเด็กสาวผู้นั้นคงจะเป็น ‘โมฮาน นานา’ บุตรสาวคนเดียวของผู้นำชนเผ่าโมฮาน”

เวิลด์มองพิจารณาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึก “เพราะแบบนี้ รอบตัวของเธอ ถึงได้โอบล้อมด้วยมานา เพราะมาจากตระกูลโมฮานผู้เป็นที่รักของมานานี้เอง”

จากนั้นเขาพูดต่อโดยเจตนาให้อีกฝ่ายได้ยิน “ขุมสมบัตินี้เป็นโชคของผู้ที่ครอบครองขนนก ถึงฉันจะมาที่หลังก็คงไม่ใช่ปัญญาหรอกจริงมั้ย??”

“แน่นอน เพราะก่อนหน้าพวกเรา อัจฉริยะแห่งเมืองวาล์ลได้เข้าสุสานไปก่อนแล้ว” โมฮานนานาพูดตอบด้วยรอยยิ้ม

เอวาเฝ้ามองสถานการณ์อยู่บนฝั่งด้วยความเงียบ นกฮูกน้อยเห็นแบบนั้นจึงพูดถาม

“เจ้าจะไม่ไปกับเขาด้วยหรือไง?”

“จะให้ไปยังไงละ พวกเขาสองคนมีผู้ติดตามระดับไดมอนด์ จึงไม่ได้แสดงท่าทีเป็นศัตรูกัน แต่กับฉันไม่ได้มีพี่เลี้ยงมาด้วย หากถูกมองว่าเป็นศัตรูละก็งานเข้าแน่ๆ”

“เฮ๊อะ! หากอยู่ในรัศมีสิบเมตรของสุสานเรียลเวอร์ซัส ผู้ครอบครองขนนกจะได้รับเกาะมานาคุ้มครอง มีเพียงแค่เจ้าของขนนกด้วยกันเท่านั้นถึงจะลงมือทำร้ายเจ้าได้ พวกระดับไดมอนด์ ก็ได้แค่มอง อย่าหวังจะทำอะไรได้เลย”

ฟังเช่นนั้นเอวาค้อนสายตามอง “แล้วไม่รีบบอกแต่แรก ถ้างั้นก็ไปกัน อย่าให้ใครแย่งสมบัติของเราไปได้” พูดถึงตรงนี้เอวามองไปรอบๆ เธอกำลังหาท่าเรือที่จะพาเธอไปส่งใจกลางมหาสมุทร “ว่าแต่ฉันไม่ได้เลี้ยงไวเวิร์น ไม่มีเวทมนต์ลอยตัว คงต้องหาเรือสักลำข้ามไป”

“เหตุใดเจ้าของข้า ถึงได้เป็นพวกอัตคัดยากไร้เช่นนี้” เมื่อนกฮูกน้อยพูดจบ มันได้บินเข้าไปในแขนเสื้อด้านขวาของเอวา เสียงพูดจากความว่างเปล่าดังขึ้น

“ปล่อยตัวเองไปตามธรรมชาติ ข้าจะได้บังคับปีกให้ง่ายขึ้น”