ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

ทันทีที่อี้เฉิน ลืมตาตื่นขึ้นมาภายในถ้ำที่พัก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

เวินรั่วเจียงไต่ถาม "เจ้าหายจากอาการบาดเจ็บแล้วหรือหาก หายดีแล้วก็ออกไปจากที่พักข้าซะ"

"ข้าถามอะไรเจ้าหน่อยเวินรั่วเจียง เพื่อนข้าอยู่ภายในประตูทดสอบ ประตูทดสอบยังรับศิษย์อยู่ไหม" อี้เฉินเริ่มร้อนใจหากซีเผิงตาย

ได้เป็นเรื่องแน่

"เจ้าสบายใจได้หนุ่มคนนั้นเจ้าสำนักเซียนพึ่งไปรับ เป็นศิษย์เองกับมือ"

นางพูดด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจ "เจ้าหลับใหลไปถึง 10วันรู้ตัวไหม ทำให้ข้าไม่มีที่พัก หากรู้ว่าเจ้าจะหลับใหลนานแบบนี้

ข้ายกเจ้าให้พี่เยว่ฉานไปดูแลดีกว่า"

"ข้าชอบที่นี่มากท่านยกให้ข้าได้หรือไม่" อี้เฉินหน้าหนาขอแบบดื้อๆ

"ถุย ถุย ขอดื้อ ๆ แบบนี้เลยหรือ เจ้าต้องหาของล้ำค่ามาแลกหากอยากได้ที่นี่"

อี้เฉินส่งหยดน้ำสายฟ้าให้นางไป5หยด ทั้งตัวเขาเหลืออยู่15หยด

"เพียงพอหรือไม่" อี้เฉินยิ้ม

"ได้ ๆ ข้าตกลง" นางยิ้มอย่างปีติ

"ใครเปลี่ยนชุดให้ข้า" อี้เฉินหันไปมองนาง

"ถุย ไม่ต้องมองข้า ข้าให้ศิษย์น้องผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนให้เจ้า" นางมองอี้เฉินด้วยสายตาไม่พอใจอยากจะเข้าไปตบหัวแรง ๆ สักทีสองที แต่เห็นว่า

อี้เฉินพึ่งหายจากอาการบาดเจ็บ "แล้วหน้ากากของข้า มันหายไปไหนแล้ว"

นางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ข้าทิ้งไปแล้วเจ้าเลิกใส่ได้แล้ว แล้วเผชิญหน้ากับศัตรูเสีย"

อี้เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตอนนี้เขาก็อยู่ขั้นวีรชนแล้วหน้าจะไม่ห่างชั้นกับ ตงหยางมากนัก คงไม่ต้องเกรงกลัวเหมือนเมื่อก่อน "ข้าเข้าใจแล้ว"

"งั้นมากับข้า ข้าจะพาเจ้าไปวิหารแห่งการหยั่งรู้ เจ้าจะได้รู้เหตุใดคนอยากเข้าสำนักเซียน ว่ากันว่าภายในวังวิหารนั้น

เต็มไปด้วยมรดกสืบทอด วิถีต่างๆ มากมาย คนที่หยั่งรู้ ได้มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความเข้าใจที่ตัวเจ้ามี"

อี้เฉินพูดกับตัวเอง มีสถานที่แบบนี้เองถึงว่า จอมยุทธ์หลาย ๆ คนอยากเข้าสำนักเซียน

เวินรั่วเจียงยิ้ม "มันมีมากกว่านั้น มีทั้งสระน้ำชำระล้างผลัดเปลี่ยนไขกระดูก มีมรดกตกทอดของเทพสวรรค์

ไหนจะหอคัมภีร์วิชาเองก็ล้ำเลิศเต็มไปด้วยวิชาระดับสูง ที่ดีที่สุดก็น่าจะเป็นบ่อเลือดสัตว์อสูรที่นั่นเต็มไปด้วย

เลือดสัตว์อสูรบรรพกาลเก่าแก่ หากได้ดูดซับเลือดในกายาจะเข้มข้นขึ้น อีกระดับเทียบเท่าผู้สูงส่งที่มีสายเลือด หวนคืนกลับสู่บรรพบุรุษ"

อี้เฉินสนใจบ่อเลือดเป็นอย่างมาก เขาเองอยากรู้หากเลือดของเขาหวนคืนกลับสู่บรรพบุรุษ

จะมีพลังพลานุภาพมากขนาดไหน หากเผาผลาญเลือดบริสุทธิ์ ต่อสู้

นางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นสีหน้าอิ้เฉินมีท่าทีสนใจ "ตอนนี้เจ้าเข้าใช้ได้แค่ วิหารแห่งการหยั่งรู้เท่านั้น

ที่นั่นไม่เสียอะไรในการเข้าไป ส่วนหอคัมภีร์วิชา กับสระน้ำชำระล้างผลัดเปลี่ยนไขกระดูก ต้องใช้แต้มสำนัก"

"ส่วนที่เจ้าหมายตา บ่อเลือดสัตว์อสูร เจ้าต้องได้รับการยอมรับจากเจ้าสำนักเท่านั้นไม่ใช่ใคร ใครจะเข้าก็เข้าไปได้"

"ข้าเข้าใจแล้ว" อี้เฉินรู้สึกเสียดายหากได้ดูดซับเลือดสัตว์อสูรบรรพกาล เลือดของเขาอาจหวนคืนกลับสู่บรรพบุรุษ กลายเป็นผู้สูงส่งก็ได้

เวินรั่วเจียงพาอี้เฉินไปยังวิหารแห่งการหยั่งรู้

ทันทีที่เขาออกจากที่พัก เขามองดูรอบ ๆ
ยอดเขาเซียน ค่อนข้างกว้างใหญ่ เต็มไปด้วย ต้นเมเปิลสีแดงใบล่วงหล้นทั่วบริเวณ หญ้าสีเขียวขึ้นประปราย

สิ่งปลูกสร้างใหญ่ ๆ สำนักเซียนมีหลายแห่ง
เห็นธานน้ำไหลอยู่ไกล ๆ มีสัตว์อสูรกระเรียนทองคำทำรังอยู่ที่ชะง่อนผา พื้นหญ่ามีกระต่ายวิเศษวิ่งไปมาหลายตัว

ส่วนบนยอดเขามีวิหาร โดดเด่น 2หลัง อยู่กันคนละทิศ

ด้านหนึ่งเหมือนเหมือนวังจักรพรรดิยิ่งใหญ่ไร้ผู้คนถูกแยกตัวออกจากที่นี่ มีค่ายกลปิดล้อมไว้แน่นหนา

รอบบริเวณมีแต่เปลวเพลิงปกคลุมทั่วทิศ

ส่วนอีกด้านเป็นวิหารไม่ใหญ่มาก สีทองโดดเด่นเต็มไปด้วยกลุ่มคนนับ10อยู่หน้าทางเข้า

ทันทีที่อี้เฉินมองขึ้นไปบนฟากฟ้าเขาเห็น ประตูบานใหญ่ที่รอยอยู่กลางท้องฟ้า เขาเห็นมันได้ชัดเจนขึ้นมาก

ประตูสีทองสลักลวดลายมังกรกับหงส์เกี้ยวพาราสี ประตูบานนี้ดึงดูดอี้เฉินอย่างมาก เขาไม่รู้เพราะอะไร

เวินรั่วเจียงกับอี้เฉินเร่งฝีเท้า เดินตรงไปที่วิหารสีทองทันที

"เด็กหนุ่มผมขาวนั้นเป็นใครที่มากับ แม่นางเวินรั่วเจียง"หลายคนต่างไต่ถาม

"ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน"

หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยพูด "เขาดูโดดเด่นดีออกข้าชอบเขานะ"

หนุ่มคนอีกคน กล่าวเตือนหญิงสาว "เขาดูเหมือนหนุ่มเจ้าสำราญ ข้าว่าพวกสาว ๆ ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า ยิ่งไม่นานมานี้ก็มี

คนโรคจิตหื่นกาม เข้ามาเป็นศิษย์สำนักเซียน ว่ากันว่าเขาอยากเชยชมสาวงาม คิดอยากจะเด็ดดอกไม้งามสำนักเรา"

"ใช่ ๆ ต่อไปเหล่าศิษย์หญิงสาว ต้องระวังตัวให้มาก"

ไม่นานอี้เฉินกับเวินรั่วเจียง ก็มาถึงวังวิหารสีทอง ที่นี่เต็มไปด้วยฝูงชน ส่งเพียงพูดคุยจอแจ

อี้เฉินไต่ถาม"ที่นี่หรือ วิหารแห่งการหยั่งรู้"

เวินรั่วเจียงพยักหน้า "ตามข้ามา ข้าเองก็จะไปหยั่งรู้ ว่ากันว่ามีคนหยั่งรู้ภาพสลักที่นี่แล้วได้ เคล็ดวิชาไป

บางคนก็ได้วีถีของเหล่าจอมยุทธ์ระดับสู้ไป มีแม้กระทั่งมีคนได้วิถีการฝึกปรือของจอมยุทธคนนั้นไป"

หลายคนที่อยู่ที่นี่เมื่อเห็นอี้เฉินต่างพากันพูดคุย หลายคนอยากรู้อี้เฉินเป็นใครเหตุใดไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน "หรือว่าเขาจะเป็นคนดินแดนอื่น

ช่วงนี้ยิ่งมีแต่ข่าวไม่ดี จอมยุทธรุ่นใหม่ดินแดนต่างๆปรากฏตัวไม่ขาดสาย มีแม้กระทั่งผู้สูงส่ง ปรากฏตัว"