บทที่ 11 โจวอี้ปรากฏแล้ว!
เจียงอี้คิดในใจว่า กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาต้องแน่นมากแน่ ๆ
แม้เวลาใส่เสื้อผ้าจะดูผอม แต่พอถอดเสื้อเท่านั้นแหละ กล้ามเป็มัด ๆ!
เจียงอี้แอบมองโจวจวินฉิงอย่างรู้สึกผิด แล้วรีบอธิบายว่า “ขอโทษ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามคุณนะคะ ฉันสาบานได้ คุณดูสิ ฉันแค่เป็ห่วงคุณมากไปหน่อยเท่านั้นเอง คุณเข้าใจฉันใช่ไหมคะ?”
โจวจวินฉิง “...”
เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มออดอ้อนของเด็กสาวตรงหน้า โจวจวินฉิงก็ทำอะไรไม่ถูก
ใครกันแน่ที่ลวนลาม เขาเป็ผู้ชายตัวโตจะกลัวผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
ตอนที่โจวจวินฉิงคิดแบบนี้ เขาคงลืมไปแล้วว่า ปกติเขาเป็คนที่ใคร ๆ ต่างไม่ค่อยเข้าใกล้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเว้นระยะห่างจากผู้หญิงมาตลอดยี่สิบห้าปี
เจียงอี้เป็ห่วงาแของโจวจวินฉิง จึงไม่รอให้เขาได้พูดอะไร เธอก็คว้ากระสอบผ้าขึ้นมาแบกไว้ แล้ววิ่งนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว พลางหันหลังกลับมาบอกโจวจวินฉิงว่า “คุณเดินช้า ๆ นะ อย่าไปโดนแผลเข้าล่ะ ฉันจะรีบกลับไปต้มน้ำร้อนแล้วจะไปดูแผลให้นะคะ”
โจวจวินฉิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เจียงอี้ไม่ได้เตี้ย ตอนนี้เธอสูงร้อยหกสิบห้าเิเแล้ว แถมอายุแค่สิบแปดปี กินอาหารบำรุงดี ๆ อีกหน่อยยังสูงได้อีก
แต่พอเทียบกับโจวจวินฉิงที่สูงร้อยแปดสิบห้าเิเแล้ว เธอเลยกลายเป็เด็กผู้หญิงตัวเล็กทันที
เด็กสาวตัวเล็กที่ชอบออดอ้อนคนนี้ เพียงเพราะเป็ห่วงอาการาเ็ของโจวจวินฉิง ราวกับมีพลังวิเศษวิ่งแบกกระสอบผ้าโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ในใจของโจวจวินฉิงรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
พอเข้าประตูบ้าน เจียงอี้ก็รีบต้มน้ำให้เขาล้างมือ จากนั้นตักน้ำอุ่นมาหนึ่งกะละมัง กำลังจะลงมือเช็ดตัวให้เขา แต่นึกขึ้นได้ว่าโจวจวินฉิงเป็คนขี้อาย จึงได้แต่เร่งเขาว่า “คุณรีบ ๆ ถอดเสื้อผ้าเองสิ!”
โจวจวินฉิง “...”
เด็กสาวคนนี้พูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?
นิ้วที่กำลังจะปลดกระดุมเสื้อชะงักค้างอยู่แบบนั้น โจวจวินฉิงพลันรู้สึกได้ว่า ตำแหน่งความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจียงอี้มันออกจะแปลก ๆ ไปหน่อย
“คุณคิดว่าฉันไม่รู้เื่การแพทย์เหรอคะ?”
เห็นเขายังไม่ยอมขยับ เจียงอี้เลยคิดไปเองว่าตัวเองเข้าใจความกังวลของเขา จึงรีบหยิบเข็มเงินอันใหม่ที่เพิ่งได้ขึ้นมาอวดเขา
“ดูสิคะ นี่เป็ของใหม่ที่ฉันเพิ่งได้มา ชุดเข็มนี้ยอดเยี่ยมมาก ไม่รู้ว่าเป็ของสืบทอดประจำตระกูลไหน แต่คนขายเขาไม่รู้จักของดีเลยขายมาให้ในราคาถูก นี่มันเหมือนโยนไข่มุกให้ไก่ตาบอดชัด ๆ! แต่ตอนนี้มันตกมาอยู่ในมือฉันก็ถือว่าได้พบแสงสว่างแล้ว!”
โจวจวินฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ปกติเด็กสาวคนนี้มักจะพูดจาฉะฉาน แต่ไม่รู้ทำไมถึงชอบใช้สำนวนผิด ๆ ถูก ๆ
เจียงอี้พยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากโจวจวินฉิง “ฉันไม่ได้อวดนะ แต่ฝีมือการแพทย์ของฉัน ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าดี และที่สำคัญฉันไม่ได้คิดเงินคุณสักหน่อย แล้วคุณจะปฏิเสธทำไมอีก?”
“นอกจากคุณต้องเชื่อฉันแล้ว ลองคิดดูสิว่าคุณชื่ออะไร คุณชื่อโจวจวินฉิงใช่ไหมคะ? ส่วนฉันชื่อเจียงอี้ พอได้ยินชื่อของเราสองคนรวมกันแล้วคุณคิดอะไรออกบ้างไหมคะ?”
อะไรคือ ‘ใคร ๆ ก็ต่างบอกว่าดี’ นี่เขาเพิ่งเคยได้ยินคนบรรยายทักษะทางการแพทย์ของตัวเองแบบนี้เป็ครั้งแรก
แล้วยังจะให้เขาคิดอะไรอีก?
เมื่อเผชิญหน้ากับการบอกใบ้แบบสุดโต่งของเจียงอี้ สมองอันชาญฉลาดของโจวจวินฉิงกลับไม่เข้าใจความหมายของเธอเลยแม้แต่นิด จึงได้แต่เอ่ยอย่างจนใจว่า “ผมควรจะคิดอะไรออกล่ะครับ?”
“พอชื่อพวกเรารวมแล้วก็คือ ‘โจวอี้’ ยังไงล่ะคะ!”
เจียงอี้ตบมือด้วยความภาคภูมิใจทันที “นี่ไง! เพราะโจวอี้เป็หนึ่งในตำราโบราณ ถือเป็สิ่งที่ทำให้เห็นว่าสายสัมพันธ์ระหว่างเรานั้นจะยืนยาว มิตรภาพของพวกเราแน่นแฟ้นขนาดนี้ ฉันจะหลอกคุณได้ลงคอเหรอคะ?”
โจวจวินฉิงถูกบังคับให้ตบมือและถูกบังคับให้ตั้งกลุ่มโจวอี้ ที่ไม่รู้ว่ามีความหมายอะไรกับเธอ จนทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
พูดตามตรง เขาไม่สามารถต่อต้านการเป็เพื่อนกับเจียงอี้ได้ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไมก็ตาม
อีกอย่าง มิตรภาพของพวกเขาคืออะไร? เป็เพราะเขาเห็นเด็กสาวคนนี้ทำเื่ไม่ดีติดต่อกันหลายครั้ง หรือเป็เพราะเธอหลอกให้เขาปล่อยบ้านเช่าให้?
แต่ไม่ว่ายังไง เขาััได้ว่าเจียงอี้จะไม่โกหกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาที่เป็กังวลเมื่อกี้ไม่ได้เสแสร้ง เขาค่อนข้างมั่นใจทีเดียว
โจวจวินฉิงไม่ขัดขืนอีกต่อไป เขาสูดหายใจเข้าและเริ่มถอดเสื้อเชิ้ต พร้อมกับถามว่า "คุณรู้เื่การแพทย์ด้วยเหรอ?"
"ค่ะ อาจารย์ฉันสอนมา" เจียงอี้พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ พอเห็นาแที่เผยออกมาหลังจากปลดกระดุมเสื้อแล้ว เธอก็สูดหายใจเข้าทันที "นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมมันถึงร้ายแรงขนาดนี้?"
โจวจวินฉิงเม้มริมฝีปาก คำถามนี้เขาไม่สามารถตอบได้ เมื่อเขาเห็นสีหน้าของเจียงอี้ก็นึกว่าเธอใ จึงคิดจะใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย
"อย่าเพิ่งขยับ" เจียงอี้หยิบเข็มเงินออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการกับมัน และก่อนที่โจวจวินฉิงจะได้ตอบสนอง เธอก็ลงเข็มอย่างรวดเร็ว "ฉันจะห้ามเืให้คุณก่อน"
โจวจวินฉิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาจึงหยุดการเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว ปกติเขาเคยจัดการกับอาการาเ็ด้วยตัวเอง เพียงแค่ทำแผลแบบง่าย ๆ แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เมื่อทำการฝังเข็ม
เธอไม่คิดว่าเจียงอี้จะคุยโวโอ้อวด เพราะทักษะการฝังเข็มที่แม่นยำเมื่อครู่ บวกกับท่าทางที่มั่นใจโดยไม่ลังเล ทำให้โจวจวินฉิงเชื่อว่าเธอมีทักษะการแพทย์ที่ดี
"ยานี้..." เจียงอี้เข้าไปใกล้ ๆ แผลเพื่อดมกลิ่นยาหลังจากฝังเข็มเสร็จ
"!!!" โจวจวินฉิงอุทานในใจ
โจวจวินฉิงมีประสาทััที่ไวมาก เมื่อเจียงอี้เข้ามาใกล้ เขาก็ได้กลิ่นหอมสดชื่น ราวกับสายลมเย็นในค่ำคืนฤดูร้อน และเหมือนกลิ่นสนหลังหิมะตกที่เขาเคยได้กลิ่นระหว่างปฏิบัติภารกิจ นอกจากนี้ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอที่ยังรินรดอยู่ตรงหน้าท้อง ทำให้โจวจวินฉิงตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ
"สูตรยานี้น่าจะใช้ได้ แต่ฉันต้องขอดูรายละเอียดอีกครั้ง นอกจากนี้ คุณพอจะมีวิธีหาวัตถุดิบบ้างไหมคะ? ฉันจะเขียนเทียบยาให้ ถ้าหาวัตถุดิบพวกนั้นได้ ฉันก็สามารถปรุงยาห้ามเืชนิดเข้มข้นได้" เจียงอี้ขมวดคิ้ว หลังจากตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว เธอจึงตัดสินใจปรุงยาด้วยตัวเอง
โจวจวินฉิงยังคงตกอยู่ในภวังค์ เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงอี้ เขาเลยปฏิเสธไปโดยไม่รู้ตัว "ไม่ต้องหรอก..."
"ฉันไม่กล้ารับประกันอะไรหรอกค่ะ แต่ยาห้ามเืที่ฉันทำ มีประสิทธิภาพอย่างน้อยสองเท่าของยาทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการหยุดเือย่างรวดเร็ว อาจารย์ยังเคยบอกเลยว่ามันมีประสิทธิภาพที่ดีมาก!"
ประโยคหลังของเจียงอี้ ทำให้โจวจวินฉิงได้สติกลับมาในทันที
เขานั่งตัวตรงและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณพูดจริงเหรอ?"
"หืม? อะไรคือเื่จริงหรือเื่โกหกคะ?" เจียงอี้มองเขา
เมื่อนึกถึงสถานะของโจวจวินฉิง เธอจึงเข้าใจได้ทันที
หากเื่นี้เกี่ยวข้องกับตัวเขาเพียงคนเดียว เขาคงไม่ใส่ใจขนาดนี้ เพียงแค่ดูจากตอนที่เขาได้รับาเ็ก็รู้แล้ว แต่เมื่อเขามีท่าทีแบบนี้ เธอเลยคิดว่ายาห้ามเืคงต้องมีบทบาทสำคัญใน่เวลาคับขันอย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงอี้จึงไม่ลังเล และกล่าวอย่างจริงจังว่า "จริงค่ะ จริงยิ่งกว่าทองคำแท้เสียอีก! คุณลองพิสูจน์ด้วยตัวเองดูก่อนก็ได้ค่ะ หลังจากที่ได้ลองใช้ยาของฉันแล้ว คุณจะยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นแน่นอน!"
"และถ้าคุณ้ายาชนิดนี้ ฉันสามารถมอบสูตรยาให้คุณได้ค่ะ ฉันไม่คิดเงินหรอก ขอแค่ใช้ได้ผลก็พอ"
เจียงอี้ไม่ได้เอ่ยถึงสถานะของโจวจวินฉิง แต่เธอรู้ดีว่า บุคคลที่ทำให้โจวจวินฉิงต้องมาขอยาให้ได้นั้น จะต้องเป็ผู้ที่กำลังเผชิญกับอันตรายอย่างแน่นอน และอันตรายเ่าั้ ล้วนแล้วแต่เป็ไปเพื่อปกป้องประชาชน
ดังนั้น การมอบสูตรยาให้ จึงไม่ใช่เื่ที่น่าเสียดายแม้แต่น้อย
โจวจวินฉิงััได้ถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเจียงอี้ ภายในใจพลันรู้สึกะเืใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ขอบคุณครับ"
เจียงอี้โบกมือปฏิเสธพลางใช้ผ้าพันแผลที่โจวจวินฉิงนำมาพันแผลให้เขาใหม่ พร้อมกับเอ่ยถามเขาว่า "าแของคุณร้ายแรงขนาดนี้ คุณมีเวลาพักฟื้นบ้างไหมคะ?"
3K
