บทที่0001 นี่คุณช่วยอ่อนโยนหน่อยไม่ได้เหรอไง
“อ่ะ...เจ็บ...หนิงจื้อหย่วนนี่คุณช่วยอ่อนโยนหน่อยไม่ได้หรือไง?”
ลั่วหว่านเหยียนออกมาจากห้องอาบน้ำเธอยังไม่ทันจะยืนเต็มเท้า ก็โดนผู้ชายคนนั้นกดตัวเธอแนบกับกำแพงเขาใช้มือสองข้างถอดชุดนอนเธอออกจากด้านหลังอย่างกระหาย
“เธอจะขัดขืนอะไรอีก นี่ยังคิดจะแสร้งว่าตัวเองบริสุทธิ์อย่างงั้นหรือ” พอเขาพูดจบ ร่างกายเร่าร้อนของเขาก็แนบชิดกับตัวเธอ
เพราะไม่ได้เตรียมตัวความเ็ปที่เข้ามานั้น ทำให้ลั่วหว่านเหยียนขมวดคิ้วทันที
เธอเจ็บจนเปล่งเสียงออกมาแต่ก็กัดฟันทน เธอต้องยอมทนการกระทำของเขาโดยไม่พูดอะไร
“ลั่วหว่านเหยียน เธอทำแบบนี้ มีแต่ทำให้ฉันรังเกียจเธอกว่าเดิม” หนิงจื้อหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงเ็าราวกับมีดที่เย็นเฉียบ
“ใช่สิ ในเมื่อคุณรังเกียจฉันขนาดนั้น แล้วคุณมาหาฉันทำไม ถ้าหากไป๋เวยอีของคุณรู้เข้าล่ะก็เธอคงได้ร้องห่มร้องไห้เป็เื่แน่”
ลั่วหว่านเหยียนหันไปมองผู้ชายที่อยู่ด้านหลังเธอด้วยสายตาที่ดื้อดึงราวกับว่าเธออยากจะจดจำความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอไม่ให้ลืม
“ลั่ว! หว่าน! เหยียน!เธอไม่คู่ควรที่จะพูดถึงเวยอีหรอกนะ” หนิงจื้อหย่วนพูดอย่างโมโห ณ เวลานั้นเขาก็ทำเร็วขึ้น
ลั่วหว่านเหยียนเจ็บจนแทบจะหยุดหายใจเล็บมือที่จิกกำแพงเอาไว้ก็เกือบจะหัก
ผู้ชายที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยนกับเธอคนนี้เขาคือหนิงจื้อหย่วน สามีที่เธอแต่งงานมาด้วยสามปีแล้ว
รูปแบบหลังการแต่งงานของพวกเขาเหมือนฮ่องเต้กับนางในที่คอยปรนนิบัติในห้องนอนตอนที่เขามีความ้า ก็จะกลับมาหาเธอ พอทำเสร็จเขาก็จากไปทันที โดยไม่คิดจะพูดอะไรกับเธอเลยสักคำ
ในใจของเขานั้นมีคนรักที่เขาลืมไม่ได้และก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เขาแต่งงานกับเธอก็แค่เพราะว่าสถานการณ์บังคับเขา้าภรรยา
ส่วนที่เธอแต่งงานกับเขาก็เพียงเพราะแค่เงิน
เธอเป็ภรรยาที่หนิงจื้อหย่วนใช้เงินซื้อมาเธอมีชีวิตอยู่เหมือนกับของเล่นที่ไม่มีศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น
ลั่วหว่านเหยียนหลับตาลงเธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่นลงมา
พอหนิงจื้อหย่วนจากไปไกลแล้วลั่วหว่านเหยียนก็อ่อนแรงทันทีเธอคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
ใบหน้าเรียวเล็กของเธอซีดขาวจากการโดนทรมานเธอจับกำแพงเอาไว้ พร้อมหายใจหอบ
หนิงจื้อหย่วนใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยภายใต้แสงไฟสีส้ม เขาก็ยังคงดูสูงส่ง เสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อย
ราวกับว่าคนที่เพิ่งทำเื่นั้นกับเธอไม่ใช่เขา
“เวยอีป่วย พรุ่งนี้เธอไปดูแลเวยอีที่ห้องด้วยนะ”
ลั่วหว่านเหยียนนิ่งไปเธอกำมือแน่น
ไป๋เวยอีก็คือคนรักที่เขาลืมไม่ได้คนนั้นไป๋เวยอีให้เธออยู่ในคฤหาสน์ที่สวยงามเธอเป็ผู้หญิงที่ขาสองข้างเป็อัมพาตและตัวเธอก็เป็โรคหัวใจอีกด้วย
“พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานนอกสถานที่” ลั่วหว่านเหยียนตอบเสียงเบา นี่มันไม่ใช่ข้ออ้างนะ หัวหน้าสั่งให้เธอไปทำงานนอกสถานที่จริงๆ
หนิงจื้อหย่วนกลับไม่สนใจเขาเพียงแค่พูดนิ่งๆ “งั้นเธอก็ขอหยุดงานซะ เื่ของเวยอีสำคัญกว่าเื่ของเธอเยอะ”
ลั่วหว่านเหยียนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเสียใจมากเธอพูดอะไรไม่ออก
เธอเอาเงินของหนิงจื้อหย่วนมาเธอก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาสามปีที่ผ่านมา มันก็เป็แบบนี้มาตลอด
นอกจากว่าเธอจะคืนเงินเขาให้หมดไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้มีโอกาสยืนคุยกับเขาได้เสมอกันเลย
เสียงประตูดังปังหนิงจื้อหย่วนปิดประตูเดินจากไป
ลั่วหว่านเหยียนจับกำแพงพร้อมค่อยๆลุกขึ้นมา ขาเธอยังอ่อนแรงอยู่ เธอเดินโซเซเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนจะอาบน้ำทุกซอกทุกมุมใหม่อีกครั้ง
พอเธออาบน้ำเสร็จจึงมานอนพิงเตียงโทรศัพท์หาหัวหน้า
แต่ถึงอย่างนั้นเพราะก่อนหน้านี้เธอหยุดงานหลายครั้งหัวหน้าจึงไม่อนุญาตให้เธอลาหยุดอีก
นั่นน่ะสิเธอเองก็จำไม่ได้แล้วว่า เธอหยุดงานไปแล้วกี่ครั้งเพื่อดูแลไป๋เวยอี
ทุกครั้งที่ไป๋เวยอีป่วยไม่ว่าจะป่วยเล็กน้อยหรือป่วยหนักหรือบางครั้งเธอก็แค่อยากจะกินขนมอะไรสักอย่างหนิงจื้อหย่วนก็จะสั่งให้เธอให้ทำตามข้อเรียกร้องของไป๋เวยอีซะ
ลั่วหว่านเหยียนกัดฟันแน่นหัวหน้าไม่อนุญาต เธอก็หมดปัญญา ได้แต่โทรศัพท์หาหนิงจื้อหย่วนเพื่อลองขอร้องเขาดู
25K
