เกิดใหม่เป็นสาวน้อยปลูกผักปราณวิญญาณหอมๆ (จบแล้ว)

บทที่46.อยู่ทำงานด้วยกัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ถึงวันที่ลู่ฮันจะไปรับครอบครัวของฉีกวงกลับมาพักรักษาตัวต่อที่บ้านสกุลเซี่ยโดยลู่ฮันออกไปกับคนงานที่ชื่ออาซานเพียงสองคนเท่านั้นเพราะต้องมีพื้นที่ไว้ให้คนเจ็บได้นั่งด้วยดังนั้นเหยาเหยาจึงไม่ได้ขอตามท่านพ่อไปด้วยในครั้งนี้

แต่ร่างเล็กๆเดินไปช่วยท่านแม่ที่กำลังให้คนดูความเรียบร้อยเรือนพักอีกหลังเพราะลู่ฮันให้ช่างมาสร้างเป็นบ้านหลังเล็กที่มีขนาดกลาง2ห้องนอน มีห้องครัว ห้องน้ำห้องโถงก่อด้วยอิฐมุงกระเบื้องเพราะคิดว่าอาจจะใช้เวลานานนับเดือนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของสหายจะให้ไปอยู่เรือนพักคนงานก็ไม่สะดวกเพราะเป็นห้องแยกชายหญิงอีกทั้งยังไม่เหมาะเป็นที่พักฟื้นของคนเจ็บ ส่วนที่เรือนหลักก็ไม่มีห้องว่างอีกอย่างทำเรือนพักเพิ่มไว้ก็ไม่เสียหายอันใดที่ทางก็มีเหลือมากมายอยู่แล้วโดยคนงานทุกคนรู้เพียงว่าเป็นบ้านที่นายท่านเตรียมไว้ให้ครอบครัวสหายเข้ามาพักเพียงเท่านั้น

ใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวเท่านั้นรถม้าคันใหญ่ที่ออกไปรับคนก็กลับมาเหยาเหยากับเจ้าคงคงเดินไปดูที่ลานบ้านเห็นท่านอาฉีกวงกับท่านอากุ้ยฟางผู้เป็นภรรยาเดินลงมาเองแต่ก็จะดูทุลักทุเลอยู่บ้างโดยมีท่านแม่ของเหยาเหยาเข้าไปช่วยประคองท่านอากุ้ยฟางไว้

ส่วนท่านท่าอาฉีกวงยังเดินกะเผลกตัวงออยู่เลยน่าจะยังเจ็บอยู่มากทางด้านฉีเล่ยนั้นได้สติแล้วแต่ไม่สามารถลงมาเดินเองได้เพราะขาที่หักทั้งสองข้างนั้นคงต้องใช้เวลานานมากและไม่รู้ว่าจะหายดีได้หรือไม่แต่พวกเขาก็ทำใจกันแล้วเพียงรอดชีวิตมาได้ก็นับว่าดีมากมายแล้วลู่ฮันและคนงานคนอื่นๆช่วยกันแบกร่างฉีเล่ยลงมาแล้วพาทุกคนเข้าเรือนพักที่เตรียมไว้ให้ทันที

ลู่จื่อนั้นมาคอยดูสหายอย่างฉีเล่ยด้วยเพราะเขามีพลังปราณธาตุแสงในการรักษาแม้จะยังไม่เก่งการรักษามากแต่ก็สามารถช่วยให้ทุเลาจากอาการเจ็บปวดที่กระดูกให้สหายได้บ้างนั้นเองอีกทั้งเพราะพ่อของพวกเขายังเป็นสหายกันอีกจึงทำให้พวกเขาที่อายุเท่านั้นได้เป็นสหายเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ

และเมื่อพาคนเจ็บเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ววันนั้นเหยาเหยาก็ได้เอาน้ำผึ้งหยกมาผสมน้ำอุ่นแบบเจือจางให้ท่านพ่อนำไปให้ครอบครัวท่านอาฉีกวงได้ดื่มโดยบอกว่าเป็นเพียงน้ำผึ้งป่าที่หามาได้จึงชงมาให้ดื่มบำรุงร่างกายเท่านั้นส่วนอาหารก็ทำขึ้นจากผักปราณหลากหลายชนิดเนื้อก็เป็นหมูป่าเขาดำจึงทำให้ร่างกายของพวกเขาฟื้นตัวได้ดีขึ้น

เวลาผ่านไปได้ 7 วันตอนนี้อาการของฉีกวงและกุ้ยฟางเป็นปกติดีขึ้นเหลือเพียงอ่อนเพลียบ้างนิดหน่อยเพียงเท่านั้น ส่วนฉีเล่ยอาการปวดแผลจากที่กระดูกขาที่หักก็ทุเลาจนแทบไม่รู้สึกเจ็บแล้วทั้งสามคิดว่าเป็นผลจากการกินผักปราณและเนื้อสัตว์อสูรวิญญาณที่ลู่ฮันนำมาให้คนปรุงอาหารให้ก็ซาบซึ้งใจยิ่งนักที่สหายถึงกับเสียเงินทองมากมายเพื่อช่วยพวกเขาถึงเพียงนี้

โดยมิรู้เลยว่าผักปราณนั้นมาอยู่เต็มสวนผักหลังบ้านซื้อมาก็เพียงแค่เนื้อหมูป่าเขาดำก็เท่านั้นเพราะเป็นของโปรดของเหยาเหยาจึงมีติดบ้านไว้มาสักหน่อยทั้งยังได้รับพลังธาตุแสงที่ลู่จื่อส่งกระแสให้ยามมาเยี่ยมและเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ครอบครัวฉีกวงตกใจมากจริงๆที่คนบ้านลู่ฮันนั้นมีพลังปราณแล้วแต่ที่สำคัญที่สุดที่พวกเขาไม่รู้ก็คือน้ำผึ้งหยกเจือจางนั้นที่มีส่วนช่วยรักษาพวกเขามากต่างหาก

ตอนนี้ครอบครัวของฉีกวงยังไม่ได้ทำพันธสัญญาและเหยาเหยายังไม่ได้อนุญาตให้เห็นละอองปราณของผักผลไม้ในบ้าน อีกทั้งลู่ฮันไม่ต้องการทำพันธสัญญานายบ่าวกับสหายของตนด้วยอีกอย่างตอนนี้ฉีกวงและครอบครัวก็ไม่ใช่ทาสอีกแล้ว

"ฉีกวงระหว่างที่เจ้ารักษาตัวข้าได้เข้าเมืองไปยื่นเรื่องหนังสือขอไถ่ถอนตัวจากการเป็นทาสที่ว่าการเมืองให้ออกหนังสือให้เจ้าและครอบครัวเรียบร้อยแล้วนะต่อไปเจ้าและครอบครัวก็ไม่ใช้ทาสของใครอีกแล้ว" ลู่ฮันบอกกล่าวแก่สหายตอนนี้เขาเข้ามาพูดคุยกับฉีกวงโดยมีเหยาเหยาตัวน้อยที่ดูจะตัวกลมดิ๊กทั้งขาวทั้งน่ารักนั่งอยู่บนตกของลู่ฮันคอยฟังอยู่เงียบๆ

"จะ จริงหรือลู่ฮัน ขะข้าขอบคุณเจ้ามาก ของคุณเจ้าจริงๆ" ฉีกวงกล่าวเสียงสั่นเครืออย่างดีใจมากจนไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมานอกจากขอบคุณเท่านั้นส่วนกุ้ยฟางและฉีเล่ยที่ดีใจจนน้ำตาคลอก็กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจมากเช่นกัน

ก่อนนี้ฉีกวงและครอบครัวคุยกันและตกลงใจกันแล้วว่าจะทำงานกับลู่ฮันไม่กลับไปที่หมู่บ้านป่าหมอกเหนืออีกแม้ว่าจะต้องอยู่ในสถานะคนงานหรือทาสของลู่ฮันก็ตามและอีกทั้งตัวเขาและภรรยาต่างก็เป็นกำพร้าไม่มีบ้านเดิมของพ่อแม่ให้ต้องห่วงจึงตัดสินใจกันได้ง่ายขึ้นแม้จะเสียดายที่ดินและบ้านที่สร้างไว้ก็ตาม

"จริงสินี้อย่างไรเล่าหนังสือไถ่ถอนตัวพวกเจ้าเก็บไว้และถึงอย่างไรเจ้าก็คือสหายของข้า ข้าย่อมต้องช่วยเหลือเจ้า"มือหนาส่งเอกสารให้ฉีกวงอ่านแล้วเก็บไว้

"ขอบคุณมากขอบคุณจริงๆ ลู่ฮันก่อนนี้ข้าและครอบครัวตัดสินใจกันแล้วว่าจะอยู่ทำงานกับเจ้าไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใดข้าพร้อมสนับสนุนและช่วยงานเจ้าเต็มที่ขอเพียงแต่บอกมา" ฉีกวงบอกกล่าวแก่ลู่ฉันด้วยแววตามุ่งมั่นและจริงใจจริงๆ

"เช่นนั้นก็ดีสิข้าเต็มใจให้เจ้ามาช่วยงานข้าอยู่แล้ว" ลู่ฮันก็ยิ้มกว้างให้หากมีสหายที่ดีมาช่วยกันทำงานสร้างฐานะด้วยกันเช่นนั้นย่อมดีมาก

“ส่วนบ้านเดิมที่หมู่บ้านป่าหมอกเหนือข้าแนะนำให้เจ้าเขียนจดหมายแจ้งท่านผู้นำที่หมู่บ้านป่าหมอกเหนือสักหน่อยว่าเจ้าจะฝากให้ช่วยดูแลหรือเจ้าจะฝากขายบ้านและที่ดินตรงนั้นก็สุดแล้วแต่เจ้าจะตัดสินใจ”ฉีกวงเมื่อได้ฟังก็ตาสว่างวาบขึ้นมา จริงด้วยยังมีวิธีเช่นนี้อีกนี่นาเหตุใดเขาจึงคิดไม่ได้กันนะ

"จริงด้วยข้าก็ลืมไปเลยว่าสามารถทำเช่นนั้นได้เช่นนั้นข้าจะรับเขียนจดหมายส่งไป " 

"ได้หากเขียนเสร็จแล้วจ้าก็ให้ท่านพ่อบ้านอาอีไปเป็นธุระจัดการให้ได้เลย"

เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วจากนั้นลู่ฮันจึงกล่าวว่าจะให้ครอบครัวของฉีกวงนั้นไปอยู่เป็นคนงานประจำที่ร้านค้าในเมืองที่เขาซื้อมาให้ค่อยดูแลจัดการร้านค้าและขายของให้ โดยจะมีคนงานที่บ้านอีกส่วนไปคอยช่วยขายของด้วยที่นั่นมีห้องพักคนงานให้อยู่ได้อย่างสบายอีกทั้งให้เงินรายเดือนแก่ฉีกวงและกุ้ยฟางคนละ5ตำลึงทองต่อเดือนด้วย   สองสามีภรรยาได้ฟังจำนวนเงินที่จะได้ก็ตกใจว่ามันมากเกินไปแต่ลู่ฮันบอกว่าเหมาะสมแล้วเพราะของที่ต้องไปขายในตลาดนั้นมีค่ามากมายนักเมื่อได้ฟังเช่นนั้นจึงยอมตกลงนี่ดีกว่างานขุดเหมืองหยกหรืองานรับจ้างแบกหามที่เขาเคยทำเป็นไหนๆ  ส่วนฉีเล่ยก็ให้พักรักษาตัวอยู่ที่นี่ไปก่อนจนกว่าจะหายเพราะอย่างไรที่นี่ก็มีลู่จื่อที่มีพลังธาตุแสงที่สามารถรักษาได้อีกทั้งยังมีอาการการกินเช่นผักปราณที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ดีพวกเขาจึงตกลงตามนี้ 

"ว่าแต่เจ้าจะขายสิ่งใดหรือลู่ฮันเหตุใดจึงมีค่ามีราคามากนักเล่า"

"อ้อข้าคงยังไม่ได้บอกเจ้าสินะร้านของข้าขายผักผลไม้ปราณและหินน้ำแข็งสำหรับแช่เย็นน่ะและในภายหน้าเหยาเอ๋อร์บอกว่าจะขายของกินที่เรียกว่า อันใดน้าา

"หวานเย็นเจ้าค่ะท่านพ่อ กิกิ" ร่างเล็กที่นั่งพิงอกท่านพ่อให้ผู้ใหญ่กันเงียบๆกล่าวเสียงใสกังวานช่วยบอกเมื่อท่านพ่อคิดชื่อของกินของนางไม่ออกพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแค่คิดเหยาเหยาก็อยากกินแล้วเดี๋ยวคงต้องคิดทำน้ำหวานรสผลไม้ก่อนดีกว่าหน้าร้อนมาถึงก็จะได้ขายได้เลย

"อ้อหวานเย็นหวานเย็นใช่ๆข้าก็ยังไม่เคยกินเช่นกัน คงต้องรอก่อน"ลู่ฮันทำท่าคิดชื่อของกินที่บุตรสาวบอกว่าต้องกินตอนหน้าร้อนนั้นจึงนะดี

"นะนอกจากของกินที่ชื่อหวานเย็นแล้วก่อนนี้ จะเจ้าว่าจะขายอันใดนะ หรือข้าหูฝาดไปเอง"ไม่ใช่แต่ฉีกวงที่ตกใจกุ้ยฟางและฉีเล่ยที่ฟังอยู่ก็ตกใจมากเช่นกัน นี้พวกเขาไม่ได้กันเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นกลับมีเรื่องให้ต้องตกใจกันมากมายยิ่งนัก

"ท่านลุงลู่ฮันบอกว่าจะขายผักผลไม้ปราณกับหินน้ำแข็งน่ะขอรับท่านพ่อ" เป็นฉีเล่ยที่นั่งหลังกับพนักพิงเตียงอยู่ข้างๆเอ่ยทวนคำเพื่อยืนยัน

"ใช่แล้วละไว้จะพาพวกเจ้าไปดูนะ"

เพราะตอนนี้ครอบครัวฉีกวงหาใช้ทาสแต่เป็นสหายและตอนนี้ก็ยังเป็นลูกจ้างลู่ฮันจึงไม่ทำพันธสัญญานายบ่าวเพราะเจตนาที่ก่อนนี้ที่ทำพันธสัญญานายบ่าวกับคนงานทาสนั้นเพราะยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันดีนึกและป้องกันคนงานที่ทำงานใกล้ชิดคิดคดทรยศ

ส่วนเรื่องที่ครอบครัวเขาเป็นคนปลูกขายผักปราณและทำหินน้ำแข็งนั้นไม่ได้เป็นความลับอยู่แล้วจะมีก็แต่เรื่องระยะเวลาปลูกและเรื่องคนที่มีพลังปลูกผักปราณได้เท่านั้นที่ไม่ต้องการให้ใครรู้มากนักอีกทั้งที่กางม่านลวงตาก็เพียงเพื่อป้องกันความยุ่งยากยามที่มีคนหรือแขกมาที่บ้านจะมาเห็นละอองปราณในแปลงผักก็เท่านั้นเพราะแม้คนจะรู้ว่าเป็นผักปราณแต่หากคนที่มาไม่เห็นละอองปราณก็จะลดการดึงดูดความสนใจไปได้หน่อยแต่ผักปราณที่ถูกถอนออกมาแล้วเมื่อพ้นจากเขตม่านลวงตาที่มีเฉพาะที่แปลงผักก็จะสามารถมองเห็นละอองปราณได้ปกตินั้นเอง

ฉีกวงได้ฟังก็ตกใจไม่คิดว่าผักปราณที่เคยได้ยินข่าวเล่าลือมาก่อนหน้านี้นั้นจะเป็นสหายของเขาที่สามารถปลูกมาขายได้เขาไม่ได้ถามเรื่องคนที่มีพลังธาตุจนสามารถปลูกผักผลไม้ปราณได้เพราะถือเป็นเรื่องของสหายและตอนนี้ก็พูดคุยเล่าเรื่องต่างๆที่พบเจอจนเมื่อลู่ฮันเล่าเรื่องบิดาที่คิดว่าตายไปแล้วให้ฟัง ฉีกวงก็รู้สึกยินดีด้วยกับสหายยิ่งนักหากหายดีแล้วเขาจะต้องเข้าไปคารวะบิดาของสหายให้ได้แน่นอน

"ว่าแต่หินน้ำแข็งนี้คืออันใดหรือ"

"อ้อหินน้ำแข็งน่ะมีไว้…"และยิ่งลู่ฮันบอกเล่าถึงคุณสมบัติของหินน้ำแข็งและวิธีใช้ฉีกวงก็ยิ่งอึ้งหนักเข้าไปอีก เมื่อสหายบอกว่าคนที่คิดริเริ่มการค้านี้ขึ้นมาได้คือเด็กน้อยตัวกลมอย่างเหยาเหยาที่นั่งยิ้มตาหยีแก้มป่องส่งให้เขาอยู่นั้นเอง…..