เทพ​ยุทธ​สะท้านโลกา

ตอนที่​ 25 ไก่กา

"ศิษย์​ร้อยอันดับแรกช่างอ่อนแอ​นัก"

"ไม่นึกเลยว่าศิษย์​ร้อยอันดับแรกจะมีมาตรฐาน​ตกต่ำลงมากขนาดนี้"

"เดียวพวกข้าจะสอนให้รับรู้​เองว่าการเป็นศิษย์​ร้อยอันดับแรกแท้จริง​มันเป็นยังไง"

ศิษย์​อาวุโส​ทั้งสามต่างดูถูกดูแคลน

พวกเขาเป็นอดีตศิษย์​ร้อยอันดับแรก

คำเยาะเย้ยถากถาง

คำสบประมาท

คำเหยียดหยาม

ประโยค​เหล่านี้ออกมาจากปากของศิษย์​อาวุโส​ไม่ขาดสาย

ศิษย์​รุ่นเยาว์​ไม่มีใครสามารถ​ทนได้

เกิดการท้าทายกัน

แต่ในไม่ช้าศิษย์​รุ่นเยาว์​ต่างรับรู้แล้วว่าพวกตนไม่ใช่คู่มือของศิษย์​อาวุโส​ทั้งสาม

"ทีนี้เข้าใจ​แล้วสินะ"

"พวกเจ้ามันเป็นเพียงหนอน แมลง เท่านั้น"

"เป็นศิษย์​รุ่นเยาว์​ต้องเคารพ​เชื่อฟังอาวุโส"

การแสดงออก​ดูหมิ่นดูแคลน​ปรากฏ​ขึ้น

ศิษย์​ทุกคนต่างโกรธจัด

ในที่สุด​ศิษย์​ร้อยอันดับ​แรกทนไม่ไหว

ศิษย์​ร้อยอันดับแรกต่อสู้​กับศิษย์​อาวุโส

อย่างไร​ก็ตามศิษย์​ร้อยอันดับ​ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้​เช่นกัน

ศิษย์​อันดับ​ร้อยพ่ายแพ้

ศิษย์​อันดับเก้าสิบพ่ายแพ้

ศิษย์​อันดับแปดสิบพ่ายแพ้

ศิษย์​อันดับ​ห้าสิบพ่ายแพ้

ศิษย์​อันดับ​สิบพ่ายแพ้

ศิษย์​อันดับ​ห้าพ่ายแพ้

ศิษย์​ร้อยอันดับแรกตั้งแต่​อันดับ​ที่ห้าถึงร้อยต่างพ่ายแพ้​จนหมดทุกคน

[น่ากลัว​มาก]

ศิษย์​ทุกคนมองไปที่ศิษย์​อาวุโส​ด้วยความหวาดกลัว​ ศิษย์​อาวุโส​จัดการบดขยี้​ศิษย์​ร้อยอันดับแรกด้วยความเหี้ยมโหด​

สร้างความกลัวขึ้นมาในจิตใจแก่ทุกคน​

สิ่งสำคัญที่สุด​คือศิษย์​อาวุโส​ที่อ่อนแอ​สุดในบรรดาทั้งสามคนเพียงคนเดียวที่ต่อสู้​กับศิษย์​ร้อยอันดับแรกทั้งหมด

"ฮ่าๆๆๆ... นี้คือศิษย์​ร้อยอันดับแรก?"

"ด้วยความสามารถ​เท่านี้ไม่มีทางจะได้กลายเป็น​ศิษย์​หลักได้หรอก" 

"เลิกฝันลมๆแล้งๆดีกว่า"

ศิษย์​อาวุโส​ที่จัดการโค่นศิษย์​ร้อยอันดับแรกได้ทั้งหมด​เอ่ยอย่างสนุกปาก

ทุกคนต่างเงียบงัน

ไม่มีใครสามารถ​โต้เถียงกลับไปได้

แม้แต่ศิษย์​ร้อยอันดับแรกยังเอาชนะไม่ได้

ความจริงทำให้พวกเขาหมดหวัง

"จริงสิ... พวกเรายังมีซูเวย"

"ใช่... ซูเวยสามารถจัดการพวกนี้ได้แน่"

ศิษย์​ใหม่บางคนพูดขึ้นมา

ทุกคนต่างนึกถึง​ขึ้นมาทันที ดวงตาต่างสว่างสดใส​เป็นประกาย

ความหวังโผล่ขึ้นมาในจิตใจ

"ใช่แล้ว... ศิษย์​น้องซูเวยโค่นได้แน่"

"ต่อหน้าศิษย์​น้องซูเวย พวกนี้ก็แค่ไก่กา"

ศิษย์เก่าคิดถึง​ซูเวยด้วยเหมือนกัน

แม้ว่าจะมีศิษย์เก่า​บางคนยังคงไม่ชื่นชอบ​ซูเวยอยู่บ้าง แต่ในสถานการณ์เลวร้ายนี้จึงต้องพักเรื่องไม่ชอบขี้หน้าเอาไว้ก่อน

ศิษย์ใหม่และศิษย์เก่าต่างร่วมมือสามัคคีฝากความหวังไว้ที่ซูเวยให้ช่วยจัดการสั่งสอน​ศิษย์อาวุโส​ปีสุดท้าย​พวกนี้

"ดูเหมือน​จะยังมีคนแข็งแกร่ง​อยู่สินะ"

"ดีเลยให้ซูเวยอะไรนั้นปรากฏ​ตัวมาสิ ข้าจะได้บดขยี้​มันต่อหน้าพวกเจ้าให้ดู"

ศิษย์​อาวุโส​แสะยิ้มอย่างชั่วร้าย

"ใคร... กล้าท้าทายพี่ซูเวยกัน"

"ข้าคนนี้จะเป็นคู่ต่อสู้​ให้เอง"

เสียงดังออกมาด้านหลังเหล่าฝูงชน

ทุกคนต่างหันไปมองดู

เจียจิงเดินเข้ามาพร้อมกับถือดาบในมือ

"โอ้... เจียจิงปรากฏ​ตัวมาแล้ว"

"เจียจิงเอาชนะมันได้แน่"

"เจียจิงจัดการพวกมันให้หงายเงิบ​เลย"

ทุกคนต่างตะโกนออกมาเสียงดัง

เจียจิงเป็นที่รู้จัก​ไปทั่ว หลังจาก​ครองอันดับ​สี่และได้รับการแนะนํา​จากซูเวย

"เจียจิง...?"

ศิษย์​อาวุโส​มองด้วยรอยยิ้ม​อย่างมีเลศนัย

"ใช่... ข้าคือเจียจิง"

"จำชื่อนี้เอาไว้ให้ดีละกัน ว่าเป็นคนที่เอาชนะเจ้า"

เจียจิงตอบกลับ​อย่างมั่นใจ​

"ได้ยินมาว่าเจ้าถูกชี้แนะจากซูเวย"

"อยากรู้​นักว่าจะแข็งแกร่ง​มากขนาดไหน"

ศิษย์​อาวุโส​ไม่สนใจคำพูดเจียจิง เพียงแค่จ้องมอง​กลับไป

"ข้าไม่สามารถ​บอกได้ว่าตัวเอง​แข็งแกร่ง​ที่สุด​ เพราะมีคนมากมาย​แข็งแกร่ง​กว่า แต่อย่างน้อยที่พูดได้คือ สามารถ​โค่นเจ้าได้"

เจียจิงตอบกลับ​อย่างถ่อมตน

"มาเลย"

ศิษย์​อาวุโส​มองดู​เจียจิงด้วยรอยยิ้ม​ที่แฝงเร้น​บางอย่าง

เจียจิงดึงดาบออกมา

ศิษย์​อาวุโส​กระชับดาบในมือแน่น สายตาจ้องมอง​เจียจิงราวกับ​เหยื่อตัวหนึ่ง

ตอนนี้เขาเปรียบดั่งเสือที่รอขย้ำเหยื่อตัวน้อยตรงหน้า

วูบ

เขาเคลื่อนไหว​ดั่งเสือโคร่ง

ดาบพุ่งขึ้นไปในอากาศ เหมือนกับเสือกำลังอ้าปากที่เตรียมเขี้ยวไว้รอขย้ำ

เจียจิงยืนอย่างสง่างาม​และยกดาบไปด้านหน้า

เปรี้ยง

ดาบเข้าปะทะกัน 

เจียจิงรู้สึกพละกำลังคู่ต่อสู้​ว่ามีความรุนแรง​มหาศาลมาก

เจียจิงถูกบังคับ​ให้​ล่าถอยไปสอง-สามก้าว