ข้านี่แหละเทพ

หลังจากที่อี้เหรินเฟิ่งเข้าไปเก็บกวาดคลังสมบัติจนสะอาดแล้วนั้น อี้เหรินเฟิ่งได้เดินทางไปยังห้องขังของเหล่าโจรสลัด เพื่อปล่อยตัวผู้คนที่ถูกจับตัวไว้ เหล่าผู้หญิงและเด็กเหล่านี้ มีจำนวนนับร้อยคนและมีบางส่วนในนั้น เป็นชาวประมงที่สามารถเดินเรือได้

อี้เหรินเฟิ่งได้แจ้งให้พวกเขาเตรียมเรือไว้ เขาจะออกเดินทางในอีกสามวันข้างหน้า ระหว่างนี้เขานั้นจะทำการศึกษาเกี่ยวกับพิษที่ได้แพร่ไว้บนเกาะ ว่าพิษที่เขาได้แพร่ไว้นั้น แต่ละชนิดแสดงผลอย่างไร

สามวันผ่านไป เรือได้ออกเดินทางออกจากเกาะ เหล่าตัวประกันต่างดีใจน้ำตานองหน้า พวกเขานั้นถึงกับสิ้นหวังไปแล้วเมื่อถูกจับกุมไป เพราะว่า ผู้หญิงที่ถูกจับไปนั้นจะถูกน้ำไปขายเป็นโสเภณี ส่วนเด็กนั้นจะถูกขายเป็นทาส พวกเขานั้นไม่ได้คิดว่าจะสามารถรอดออกมาได้เช่นนี้

เรือเดินทางในทะเลอีกสี่วัน ในที่สุดก็เทียบฝั่งได้สำเร็จอี้เหรินเฟิ่งได้นำเงินบางส่วนแจกจ่ายให้กับเหล่าหญิงสาวและเด็ก เพื่อที่พวกเขานั้นจะสามารถดำรงชีวิตต่อไปได้ จากนั้นจึงออกเดินทางอีกครั้งเพียงลำพัง

เขาจะต้องเดินทางลงใต้ ข้ามเทือกเขามังกรขนดลูกนี้แล้วก็จะเป็นดินแดนภาคกลางตามแผนที่ เขามังกรขนดลูกนี้นั้น ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือนในการข้าม

อี้เหรินเฟิ่งและจินฉานออกเดินทางเข้าป่าไปตามทางเล็กสายหนึ่ง เมื่อเขาเข้าไปในป่า พวกเขาไม่ได้เดินไปตามทางแต่ได้ลบกลิ่นอายของตัวเองออก และพุ่งตรงขึ้นเขาไป ด้วยความสามารถของจินฉาน พวกเขาเดินทางไปด้วยเสาะหาของวิเศษไปด้วย

อี้เหรินเฟิ่งไม่รังเกียจที่จะร่ำรวย ด้วยเข็มขัดจักรวาลของเขาๆสามารถยัดสมบัติกองเท่าภูเขาเข้าไปได้เป็นร้อยๆลูก ได้อย่างสบาย ทั้งสองออกเดินทางกลางป่าเขาอย่างเงียบเชียบ

ป่าลึกเช่นนี้ ทุกย่างก้าวล้วนแล้วแต่อันตราย อี้เหรินเฟิ่งมีประสบการณ์จากอสูรเถาวัลย์มาแล้ว ซึ่งถ้าหากว่าเจ้าอสูรเถาวัลย์ไม่ได้บังเอิญต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์พอดีนั้น ไม่มีทางที่อี้เหรินเฟิ่งจะรอดชีวิตออกมาได้อย่างแน่นอน

วันเวลาในป่าผ่านพ้นไปกว่าสิบวัน ในที่สุดทั้งสองเดินทางมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่งภายในเขามังกรขนด จินฉานสัมผัสถึงของวิเศษที่ทำให้สายเลือดสั่นไหวขึ้นมาได้ จากทิศทางที่สัมผัสได้นั้นชี้ตรงมายังถ้ำแห่งหนึ่ง ภายในหุบเขาแห่งนี้

ทั้งสองเดินตามทางเข้าไปยังด้านในถ้ำอย่างระมัดระวังจนมาถึงสุดทาง ด้านในถ้ำเป็นโถงใหญ่แห่งหนึ่ง มีแสงลอดผ่านสาดส่องลงมาจากด้านบนผนังถ้ำ

ด้านใต้ที่แสงสาดลงมานั้นเป็นแท่นหินสูงใหญ่ยกขึ้นมาจากพื้นราวห้าเมตร บนแท่นหินนั้นมีพืชวิเศษชนิดหนึ่งงอกขึ้นมา ลำต้นสีดำสนิท แต่ผลที่งอกออกมานั้น เป็นสีทองเปล่งปลั่งมีอยู่สามผล

"ผลโลหิตมังกร" ว่ากันว่าพืชวิเศษชนิดนี้ เกิดขึ้นจากแก่นโลหิตมังกรใช้เวลาในการเติบโต ห้าร้อยปี ใช้เวลาออกผลห้าร้อยปี และกว่าผลจะสุกจำต้องใช้เวลาอีกห้าร้อยปี 

ผลของมันว่ากันว่าสามารถยกระดับของสัตว์อสูร จากขั้นเจ็ดกลายเป็นขั้นแปด สามารถแปลงกายเป็นร่างมนุษย์ได้โดยตรง ถ้าเผ่ามารหรือเผ่าอื่นกินเข้าไป สามารถยกระดับพลังสายเลือดได้อย่างสูง อีกทั้งยังมีโอกาสได้รับพลังแฝงของมังกรมาครอบครองอีกด้วย

เท่าที่ดูแล้วนั้นตอนนี้ผลโลหิตมังกรนี้ยังไม่สุก จึงทำให้ยังไม่มีสัตว์อสูรต่างๆสัมผัสได้ อี้เหรินเฟิ่งค่อยๆเดินเข้าไปยังผลโลหิตมังกรอย่างช้า เขาจะเก็บพืชวิเศษชนิดนี้ไว้ในเข็มขัดของเขา

ตูม !! เสียงดังสนั่น อี้เหรินเฟิ่งกระเด็นไปไกลติดอยู่กับผนังถ้ำ กระอักเลือดออกมาคำโต เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังออกมาจากมุมมืดหลังแท่นหิน

พอสิ้นเสียงคำราม เจ้าของเสียงก็เลื้อยออกมาอย่างโมโหร้าย มันเป็นงูยักษ์ตัวสีม่วงตัวหนึ่ง งูยักษ์ตัวสีม่วงเกล็ดเป็นผลึกวาววับ ตัวใหญ่เท่าสามคนโอบ มันจ้องมาทางอี้เหรินเฟิ่งอย่างอาฆาต

"เจ้ามนุษย์ตัวเหม็น คิดจะมาแย่งของๆข้ารึ ข้าเฝ้ารอมากว่าสามร้อยปี อีกไม่กี่วันข้าก็จะสามารถกินผลโลหิตมังกรนี้ได้แล้ว"

"เจ้ากล้าดียังไงคิดจะมาแย่งของๆข้า" งูม่วงจ้องมองไปทางอี้เหรินเฟิ่ง

"เจ้าเป็นงูเจ้าที่อย่างนั้นรึ ? ซ่อนได้ดีนี่นา"

"ผลโลหิตมังกร ข้าจะเอา ชีวิตของเจ้า ข้าก็จะเอา เจ้ามีปัญหาอะไรไหม ?"

"ปากดีนัก เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย"

สิ้นเสียงงูยักษ์ได้พ่นพิษออกมาทันใด พิษร้ายสีเขียวเข้ม สาดเข้าหาอี้เหรินเฟิ่ง พิษร้ายแรงจากงูพิษอายุนับพันปี เพียงแค่สูดดมก็ทำให้ผู้คนสิ้นใจตายได้แล้ว พิษร้ายสาดเข้าหาอี้เหรินเฟิ่งอย่างจัง เขาไม่หลบ

อี้เหรินเฟิ่งชักคมเขี้ยวหมาป่าออกมา กระโจนเข้าใส่งูยักษ์อย่างไม่เกรงกลัว คมดาบสีแดงฟาดฟันออกไปอย่างดุร้าย เคร๊ง! เสียงดังอันเกิดจากคมดาบปะทะเข้ากับลำตัวของงูยักษ์

งูยักษ์ระดับเจ็ดขั้นปลาย ไม่ใช่สัตว์อสูรกระจอกริมชายป่ามันใกล้จะได้รับทัณฑ์สวรรค์แล้วด้วยซ้ำ เหลือเพียงกินผลโลหิตมังกร์ลงไป จากงูก็จะกลายเป็นมังกรเพียงชั่วพริบตา

การต่อสู้ยังคงดุเดือด เจ้างูเมื่อเห็นว่าพิษนั้นใช้ไม่ได้ผลกับอี้เหรินเฟิ่ง ก็เลิกพ่นพิษไปนานแล้ว ตอนนี้มันใช้เพียงพลังกายอันแข็งแกร่งกับเกล็ดสีม่วงอันแข็งแรงของมันเข้าต่อสู้เท่านั้น

อี้เหรินเฟิ่งหลบซ้ายหลีกขวา เข้าต่อกรณ์อย่างสุดกำลัง เขาใช้เพลงดาบสุญตา  ดาบสะบั้นวิญญาณไปกว่าสิบครั้งแล้ว จวนจะถึงขีดจำกัดของเขาแล้วเหมือนกัน

เจ้างูยักษ์สะบักสะบอมจากเพลงดาบที่เข้าไปทำลายอวัยวะภายในโดยตรง แต่ด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่งของมัน มันยังสามารถสู้กับอี้เหรินเฟิ่งได้อย่างไม่เป็นรอง

อี้เหรินเฟิ่งโดนหางฟาดไปเป็นร้อยทีแล้วเช่นกัน ร่างกายอันแข็งแกร่งทนทาน บัดนี้เริ่มน่วมขึ้นมาแล้ว เขากระชับคมเขี้ยวราชาแน่นคิดหาวิธีจัดการเจ้ายักษ์ตัวนี้ให้ได้ 

ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจ อี้เหรินเฟิ่งยกคนเขี้ยวราชาขึ้นมา เชือดแขนตัวเอง โลหิตหลั่งไหลออกมา คนเขี้ยวราชาดูดกลืนโลหิตเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม 

คมดาบสีแดงเข้มค่อยๆเปล่งแสงสีแดงแสบตาออกมา ลวดลายโบราณเด่นชัดขึ้นมาทันใด อี้เหรินเฟิ่งกระชับคมดาบแน่น ลำแสงสีแดงเรืองออกมาจากใบดาบ อี้เหรินเฟิ่งกระโจนเข้าหางูยักษ์อีกครั้ง

โฮก !! เสียงคำรามของราชาหมาป่าดังขึ้น อี้เหรินเฟิ่งฟาดฟันคมดาบออกไป เป็นดาบสะบั้นจันทร์ คมดาบสีแดงเฉือนเข้าไปในเกล็ดสีม่วง ประกายไฟสาดกระจาย เสียงเสียดสีของโลหะดังสนั่นถ้ำ อี้เหรินเฟิ่งฟาดฟันเข้าไปตรงลำคอของงูยักษ์

ดาบนี้รวบรวมพลังทั้งหมดของเขาเอาไว้ อีกทั้งโลหิตจำนวนมากที่สังเวยไห้แก่คมเขี้ยวราชา เพื่อเพิ่มพลังของดาบ คมดาบค่อยๆเฉือนเข้าไปยังลำคอของงูอย่างช้าๆ เกล็ดแก้วสีม่วงใสแตกกระจายในที่สุด

ตูม !! เสียงดังอันเกิดจากลำตัวของงูยักษ์ร่วงหล่นลงไป พร้อมกับหัวอันใหญ่โตที่กลิ้งกระเด็นไปอีกทาง อี้เหรินเฟิ่งคุกเข่าลง หอบหายใจแรง เหงื่อผุดเต็มใบหน้า ริมฝีปากขาวซีดไร้สีเลือด 

โครม ! ตัวเขาก็ล้มลงไปสิ้นสติสมประดีไปทั้งอย่างนั้นเช่นเดียวกัน

กลิ่นหอมโชยมาปะทะจมูก เสียงไฟปะทุดังแว่วเข้ามาในหู อี้เหรินเฟิ่งค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ

"ตื่นแล้วหรือท่านพี่ ข้ากำลังย่างเนื้องูเสร็จพอดี ลุกขึ้นมากินเถิด"

"โอยย ระบมไปหมดทั้งตัวเลย นี่ข้าสลบไปเลยหรือเนี่ย"

"อื่ม ท่านสลบไปสามวันเต็มๆเลย คงจะสิ้นพลังจริงๆ อาการเป็นยังไงบ้างหรือ"

"ไม่เป็นอะไรมาก คงเพราะเสียพลังมากเกินไปน่ะ โดนหางฟาดซะน่วมไปเลย"

"มากินกันก่อนเถิดท่านพี่ ท่านคงจะหิวแล้ว"สิ้นเสียงของจินฉาน อี้เหรินเฟิ่งงจึงค่อยๆลากตัวเองมาข้างกองไฟ เพื่อลิ้มรสของงูยักษ์ตัวนั้น