ล่วงเข้าสู่วันที่สองแล้วหลังจากที่พงศกรโทรหาเพื่อนครั้งสุดท้ายแล้วไม่ติดนับจากวันนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกเลยเขาจึงเริ่มกระวนกระวายใจด้วยกลัวว่าจะพลาดไม่ได้เจอปาริฉัตร เขาพยายามโทรหาเพื่อนอยู่หลายครั้งแต่ก็ได้ยินเพียงเสียงฝากข้อความแบบเดิมเท่านั้น
หมอนิรุตน์ไปไหนทำไมไม่โทรกลับมาหาเขาเลยเงียบกริบไปแบบนี้เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้กลับมานอนบ้านเลยสักวันหรือว่าเพื่อนเขาจะนอนค้างอยู่ที่โรงพยาบาลเลยนะ พงศกรถอนใจออกมาด้วยความหงุดหงิดพลางนึกตัดพ้ออยู่ในใจนี่มันเวรกรรมอะไรของเขากันนะถึงต้องมารับความทุกข์ทรมานใจแบบนี้ เื่ของหัวใจก็แย่พอแล้วนี่ยังต้องมาปวดหัวกับเื่งานอีกทำเอาเขารู้สึกล้าไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจเลยทีเดียว
วันนี้ชายหนุ่มนัดเจรจากับพวกแกนนำอีกครั้งทุกคนที่เคยเข้าร่วมประชุมั้แ่ครั้งแรกมากันครบ จะขาดก็เพียงแค่วัฒนาเท่านั้นเพราะเขาใช้ให้ไปทำงานสำคัญงานหนึ่งให้จากการรายงานของเลขาหนุ่มเมื่อวานเป็ไปตามที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดจริงๆ พนักงานส่วนใหญ่ไม่รู้เห็นเกี่ยวกับข้อเรียกร้องบางอย่างที่แกนนำกลุ่มเสนอมาจะมีตรงกันก็แค่สวัสดิการบางอย่างที่สามารถเรียกร้องได้จริงๆ เท่านั้นซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไรเขาสามารถอนุมัติให้ได้ตามที่ขอเนื่องจากเห็นด้วยว่าสมควรได้รับจริงๆ
พงศกรสั่งให้วัฒนาไปเจาะกลุ่มผู้ประท้วงและนำตัวผู้ประท้วงสามคนที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับพวกแกนนำมาเจรจาเป็การภายในอย่างเงียบๆเพราะ้าตรวจสอบว่าข้อเรียกร้องที่เสนอมานั้นตรงกับที่พวกแกนนำพูดหรือไม่รวมทั้งพยายามชี้แจงถึงผลกระทบต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นหากเหตุการณ์ยังยืดเยื้อต่อไป
และดูเหมือนว่าการเจรจาแบบลับๆจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีเพราะผู้ประท้วงทั้งสามคนเข้าใจทุกอย่างเป็อย่างดีและรับปากว่าจะช่วยกระจายข่าวนี้ให้พนักงานคนอื่นๆได้เข้าใจถึงเื่ที่เกิดขึ้นว่าทำไมกลุ่มผู้บริหารถึงยังไม่สามารถอนุมัติในสิ่งที่พวกเขาเรียกร้องได้
ดูท่าวัฒนาจะทำงานได้ดีเกินคาดเพราะพวกแกนนำยังคงพูดพล่ามยื่นข้อเสนอเหมือนว่าตัวเองเป็ต่อเหมือนเดิมโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเื่ที่พวกมันทำไว้แดงออกมาแล้วและก็สายเกินไปกว่าที่จะแก้ตัวได้วันนี้คงจะเป็วันสุดท้ายที่เขาจะต้องมาทนนั่งฟังคนพวกนี้พูดพล่ามหากไม่มีอะไรผิดพลาดซะก่อนถ้าวันนี้ได้รับรายงานจากวัฒนาว่าเื่ทุกอย่างเรียบร้อยดี พรุ่งนี้เขาจะประกาศให้พนักงานที่ชุมนุมทราบโดยทั่วกันถึงผลการตัดสินใจของเขาแบบไม่ต้องผ่านใครให้น่ารำคาญอีกต่อไป
การเจรจาครั้งนี้สำหรับพงศกรเป็ไปอย่างสบายๆไม่เคร่งเครียดเหมือนในวันแรก เพราะชายหนุ่มเชื่อมั่นในฝีมือการทำงานของวัฒนา โทรศัพท์มือถือที่เขาปิดเสียงไว้สั่นขึ้นเมื่อมีสายโทรเข้าพงศกรเหยียดยิ้มออกมาไม่ต้องดูหน้าจอเลยก็รู้ว่าเป็ใคร และทันทีที่เขากดรับสายทุกคนในห้องประชุมก็พากันเงียบกริบอย่างพร้อมเพรียง
ชายหนุ่มนั่งนิ่งฟังคำรายงานจากลูกน้องเพียงอย่างเดียวก่อนรอยยิ้มของเขาจะกว้างขึ้นเมื่อการรายงานเป็ผลที่น่าพอใจ พงศกรสบตากับทุกคนในที่ประชุมหลังจากวางสายแล้วก่อนจะเอ่ยกับทุกคนในที่ประชุมอย่างใจเย็นทว่าน้ำเสียงเฉียบขาดนักว่า
“เอาละครับ วันนี้พอแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้เราค่อยมาคุยกันใหม่”
“อะไรกันครับท่านประธาน ผมว่าวันนี้เราควรพูดกันให้รู้เื่ไปเลยดีกว่าว่าจะทำตามข้อเสนอของพวกเราหรือเปล่าผมว่ายืดเยื้อกันต่อไปไม่เป็ผลดีแน่เพราะผลเสียหายที่จะตามมามันกระทบต่อบริษัทของท่านนะครับ”หนึ่งในกลุ่มแกนนำที่เข้ามาเจรจาในวันนี้เอ่ยทักท้วงแกมขู่ขึ้น ในขณะที่ผู้บริหารทุกคนไม่มีใครกล้าทักท้วงกับการตัดสินใจของเขาสักคนเดียว
พงศกรสบตากับคนพูดนิ่งๆที่แฝงไว้ด้วยแววตารู้ทัน และเหมือนคนที่ขู่จะอ่านสายตาเขาออกเพราะหน้ามันซีดลงอย่างเห็นได้ชัดชายหนุ่มยิ้มเยาะก่อนบอกมันเสียงเข้มแฝงไว้ด้วยอำนาจว่า
“ผมบอกว่าพอแค่นี้ก็คือพอแค่นี้ก่อนพวกคุณไม่ต้องกลัวหรอกเพราะผมได้ข้อสรุปสำหรับตัวเองและพนักงานทุกคนแล้ว ในวันพรุ่งนี้ผมจะบอกผลสรุปแก่พนักงานทุกคนด้วยตัวของผมเองหวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรนะ”เขาหยุดพูดแล้วมองไปยังทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมรอว่าจะมีใครคัดค้านการตัดสินใจของเขาหรือไม่และเมื่อไม่มีใครคัดค้านเขาก็เอ่ยต่อว่า“ถ้าไม่มีใครค้าน ผมขอปิดการประชุมวันนี้แต่เพียงเท่านี้ก็แล้วกัน”
ชายที่กล้าพูดขู่ดูเหมือนจะเป็หัวโจกของกลุ่มกำลังมองพงศกรตาขวางด้วยใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกให้รู้ถึงความโกรธว่ามีมากแค่ไหนแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจแม้ก่อนที่พวกมันจะออกกันไปก็ยังไม่วายพูดเป็เชิงข่มขู่เขาอีก
“ก็ได้ครับ แต่ผมขอบอกไว้เลยว่าถ้าพวกเราไม่ได้อย่างที่้าละก็พวกเราก็จะไม่ทำงานที่นี่อีกต่อไป”
พงศกรยิ้มเย็นกับคำขู่นั้นพลางนึกในใจว่าคนที่จะไม่ได้ทำงานที่นี่อีกต่อไปคงจะมีแต่พวกมันนี่แหละเพราะเขาได้ตรวจสอบดูแล้วตำแหน่งหน้าที่ที่พวกมันทำอยู่ก็ไม่ได้สำคัญถึงขนาดว่าขาดไม่ได้เสียหน่อยหากขาดคนพวกนี้ไปแล้วบริษัทของเขาจะล่มจมก็ให้มันรู้ไปสิ
“ได้ แล้วผมจะจำไว้” ชายหนุ่มพูดเพียงแค่นี้ด้วยน้ำเสียงเยาะหยันซึ่งทำให้พวกมันเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยท่าทางอารมณ์เสีย พงศกรคาดการณ์ได้เลยว่าพวกมันต้องไปปลุกระดมพูดจาใส่ร้ายคณะบริการของเขาอย่างแน่นอนแต่เขาไม่ทุกข์ร้อนใจเพราะวัฒนาคงรอบคอบวางเกมไว้ทุกอย่างแล้ว
เฮ้อ...เขาอยากให้เื่นี้จบเร็วๆเหลือเกินจะได้เดินทางไปอังกฤษเพื่อไปหายอดดวงใจของเขาเสียที
ณ ท่าอากาศยานเมืองเชียงใหม่ ผู้คนที่ใช้บริการสายการบินชื่อดังระดับประเทศต่างทยอยกันลงจากเครื่องเพื่อเข้าสู่อาคารผู้โดยสารชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มที่เดินทางมาด้วยกันเริ่มกวาดตามองหาคนที่บริษัทส่งมารับ
“อยู่นั่นไงกำลังเดินมาทางพวกเราพอดีเลย”
ชาติชายชี้บอก ทุกคนจึงมองตามก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบหกหน้าตาดีและแต่งตัวสุภาพเดินยิ้มเข้ามาหาด้วยท่าทางเป็มิตร
“สวัสดีครับท่านประธาน”อุดมยกมือไหว้เ้าของบริษัทอย่างนอบน้อม
“สบายดีไหมอุดมไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ชาติชายยกมือรับไหว้พลางหัวเราะร่ากับคำเรียกขานอย่างล้อเลียนของอุดมก่อนจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของลูกน้องคนสนิทอย่างเป็กันเองชายหนุ่มค่อนข้างสนิทกับอุดมเพราะอีกฝ่ายเป็รุ่นน้องที่เคยเรียนที่เดียวกันเมื่อสมัยมัธยมต้นมาก่อนแม้จะแยกย้ายกันไปเรียนต่อแต่พวกเขาก็ติดต่อกันเรื่อยมาจนอุดมเรียนจบและมาทำงานอยู่ที่บริษัทของเขาในเมืองไทย
“สบายดีครับพี่ชาติ”อุดมเปลี่ยนมาเรียกคนที่มีศักดิ์เป็รุ่นพี่และเ้านายเหมือนเดิมอย่างที่เคยเรียกด้วยรอยยิ้มแจ่มใสชายหนุ่มเป็คนยิ้มเก่งและอัธยาศัยดีจึงทำให้มีเพื่อนรวมถึงคนรู้จักเยอะแยะไปหมด หรืออาจเรียกได้ว่าเป็คนกว้างขวางในเมืองนี้ก็ว่าได้
อุดมหันไปยิ้มเผื่อแผ่แก่หญิงสาวอีกสามคนและเด็กน้อยหน้าตาน่ารักในอ้อมแขนของผู้หญิงหนึ่งในสามนั้นด้วยซึ่งเขาเดาเอาเองว่าคงจะเป็มารดาของเด็กน้อยเพราะมีเค้าหน้าคล้ายกันอยู่มากทีเดียว
“อุดม นี่อลิซแฟนพี่ ส่วนนี่ปาริฉัตรเพื่อนพี่เองและนี่ก็กิ่งแก้วพี่เลี้ยงของน้องเอม ลูกสาวของพี่เอง”ชาติชายแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน ซึ่งคำแนะนำของเขาสร้างความใให้แก่อุดมเป็อย่างมาก
“หา! ลูกของพี่จริงๆ เหรอครับ” อุดมร้องถามอย่างไม่อยากเชื่อและรู้สึกงุนงงไปหมดแล้ว ก็จะไม่ให้รู้สึกงงได้อย่างไรกันล่ะในเมื่อรุ่นพี่ของเขายังไม่แต่งงานเลยแล้วจู่ๆ จะมีลูกขึ้นมาได้อย่างไรกัน แถมลูกยังหน้าตาไม่เหมือนคนเป็พ่อสักนิดเดียวจะว่าเหมือนแม่ก็เป็ไปไม่ได้เพราะไม่มีเค้าว่าหน้าตาจะออกลูกครึ่งเลยนี่ มิหนำซ้ำเด็กน้อยนี่ยังเหมือนคนที่อุ้มอยู่มากกว่าอีกถ้าชาติชายแนะนำว่าปาริฉัตรคือคนรักเขายังจะเชื่อว่าเด็กที่ชื่อน้องเอมนี่เป็ลูกมากกว่าอีกใบหน้าดูงุนงงของอุดมนั้นทำให้ทุกคนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“จริงสิ ลูกพี่เอง ลูกปาแล้วก็ลูกอลิซด้วย”ชาติชายพูดให้อุดมชวนงุนงงเข้าไปใหญ่
“พี่ชาติหยุดล้อคุณอุดมเล่นเถอะค่ะ”อลิซออกปากห้ามคนรักเสียงกลั้วหัวเราะ ชาติชายเลยยอมบอกความจริงแก่รุ่นน้องที่มีตำแหน่งเป็ลูกน้องว่า
“น้องเอมเป็ลูกแท้ๆ ของปาส่วนพี่เป็แค่พ่อบุญธรรมและในเมื่อพี่เป็พ่อ แฟนของพี่ก็ต้องเป็แม่พ่วงไปด้วยสิจริงไหม หายข้องใจแล้วใช่ไหม ถ้าหายแล้วก็พาพวกพี่ไปส่งที่โรงแรมเถอะดูท่าน้องเอมคงเพลียอยากนอนจะแย่แล้วล่ะ”
อุดมพยักหน้ารับแล้วอาสาเข็นรถเข็นกระเป๋าเองจากนั้นก็เดินนำทุกคนไปยังรถชายหนุ่มพาทุกคนไปพักยังโรงแรมหรูชื่อดังของเมืองที่เขาได้จองเอาไว้ให้แล้วและเมื่อส่งเสร็จอุดมก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของเ้านาย
ผ้าม่านสีฟ้าเข้มหนาหนักถูกรูดออกจากหน้าต่างกระจกบานใสที่ยาวจรดพื้นห้องแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาข้างในทำให้ห้องดูสว่างสดใสมากยิ่งขึ้น ปาริฉัตรกวาดตามองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างอย่างตื่นตาตื่นใจเวลาเกือบสี่ปีที่ผ่านไปทำให้เมืองเชียงใหม่เปลี่ยนไปมากทีเดียวตึกรามบ้านช่องและรถราบนท้องถนนเพิ่มขึ้นมากมายตามความเจริญของเมืองเชียงใหม่ในวันนี้ไม่เหมือนเมื่อตอนที่เธอมากับ...
หญิงสาวหยุดความคิดลงทันทีแล้วสะบัดศีรษะไปมาแรงๆเพื่อขับไล่สิ่งที่กำลังคิดออกไป เธอถอนใจอย่างหงุดหงิดแล้วหันหลังให้กับภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาน้องเอมที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียงใหญ่เธอยืนยิ้มมองลูกน้อยหลับอย่างสุขใจ ทุกครั้งเวลามีเื่เครียดหรือทุกข์ใจใดๆเธอมักจะนั่งมองหน้าลูกรักเสมอเพราะน้องเอมเป็สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกสุขใจได้เสมอ
“พี่ปาคะอาบน้ำเสียหน่อยไหมคะจะได้รู้สึกสบายตัวขึ้นแล้วนอนพักเอาแรงสักนิดเพราะเย็นนี้คุณชาติบอกว่าจะพาไปเที่ยว” กิ่งแก้วบอกเสียงใสด้วยดวงตาเป็ประกายที่จะได้เดินเที่ยว
“ก็ดีนะพี่ก็รู้สึกเหนียวตัวอยู่เหมือนกัน” ปาริฉัตรพยักหน้าอย่างเห็นด้วยและทำท่าจะเดินไปที่ห้องน้ำแต่กิ่งแก้วเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“พี่ปาคะกิ่งขอบคุณพี่มากเลยนะคะที่พี่กรุณาให้กิ่งมาเมืองไทยด้วย” พี่เลี้ยงสาวยกมือไหว้ขอบคุณปาริฉัตรอย่างซึ้งใจเพราะถ้าหญิงสาวไม่พามาด้วยคงอีกนานเลยกว่าที่เธอจะได้กลับมาเยือนแผ่นดินเกิด
“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอกไม่รู้หรือไงที่พี่พากิ่งมาด้วยไม่ได้ให้มาเที่ยวแต่ให้มาดูแลน้องเอมต่างหากล่ะ”หญิงสาวหยอกเย้าเล่นด้วยรอยยิ้มเอื้อเอ็นดู
“ถึงจะเป็อย่างนั้นก็ต้องขอบคุณอยู่ดีละค่ะจะให้กิ่งทำอะไรกิ่งยอมหมดขอแค่ให้มาด้วยเท่านั้น” กิ่งแก้วหัวเราะร่วนไม่คิดติดใจกับคำพูดของนายจ้างเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายพูดเล่น
เสียงหัวเราะของสองสาวที่ค่อนข้างดังทำให้น้องเอมที่นอนหลับอยู่ร้องครางออกมาคล้ายกับรำคาญพร้อมกับพลิกตัวนอนตะแคงไปด้านซ้ายสองสาวได้ยินก็หยุดหัวเราะทันทีก่อนจะสบตาและยิ้มให้กันด้วยความขบขันแทน
“เมืองไทยเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะพี่ปา”กิ่งแก้วชวนคุยต่อเมื่อเห็นว่าปาริฉัตรยังไม่ไปอาบน้ำเสียที หญิงสาวเดินไปที่หน้าต่างกระจกใสแล้วทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ข้างล่างอย่างตื่นเต้น
“ใช่จ้ะ โดยเฉพาะจังหวัดที่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญๆด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดูอย่างเชียงใหม่สิจ๊ะ จะเหมือนกรุงเทพฯเข้าไปทุกทีแล้ว ตึกรามบ้านช่องผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดรถราก็วิ่งแทบจะเบียดกันอยู่แล้วทั้งที่เมื่อก่อนเชียงใหม่น่าอยู่กว่านี้เยอะ อากาศก็ดีด้วย”
ปาริฉัตรกล่าวด้วยความเสียดายมนต์เสน่ห์ของเมืองเชียงใหม่ที่กำลังลดน้อยลงไปทุกทีๆเพราะมีความเจริญของเศรษฐกิจเข้ามาบดบังกิ่งแก้วฟังแล้วก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะถามถึงเื่งานบ้าง
“พี่ปากับคุณชาติจะเริ่มทำงานกันพรุ่งนี้เลยหรือเปล่าคะ”
“คงใช่เพราะงานนี้เร่งด่วนมากสะสางให้จบได้เร็วเท่าไรจะเป็ผลดีต่อบริษัท อีกอย่างเสร็จเร็วก็จะได้เที่ยวกันเร็วขึ้นยังไงล่ะจ๊ะ”เธอบอกเสียงกลั้วหัวเราะ
“ดีค่ะกิ่งอยากเที่ยวเชียงใหม่มาตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่มีโอกาสได้มาสักที” กิ่งแก้วพูดด้วยตาเป็ประกายระยิบระยับ บ้านเกิดเธอนั้นอยู่กรุงเทพฯค่อนข้างไกลจากเชียงใหม่พอสมควร และเธอต้องทำงานหาเช้ากินค่ำเพื่อเลี้ยงตัวเองกับยายจึงไม่มีเวลาและเงินทุนมากพอที่จะนำมาใช้เที่ยวได้
“คราวนี้ก็เที่ยวให้คุ้มไปเลยสิพวกเรามีนายทุนมาด้วยนี่นา”ปาริฉัตรบอกด้วยน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู เพราะบางครั้งกิ่งแก้วก็เหมือนเด็กเล็กๆ ที่ซุกซนและเ้าเล่ห์หน่อยๆแต่บางครั้งก็เหมือนผู้ใหญ่ที่แก่เกินตัวเหมือนกัน
“แหม...อันนี้มันก็ต้องขึ้นอยู่กับคนพาไปด้วยนะคะ”กิ่งแก้วมองนายสาวตาเป็ประกายด้วยความหวังปาริฉัตรจึงหัวเราะออกมาพลางคิดในใจว่า เอาละสิพี่เลี้ยงลูกสาวเธอชักเริ่มที่จะทำตัวเป็เด็กซะแล้ว
“โอเคจ้า จะพยายามนะถ้ามีเวลามากพอแต่ก็ต้องถามเ้าของทริปในการมาครั้งนี้ด้วยนะ”
“ขอบคุณค่ะ คุณชาติน่ะไม่มีปัญหาหรอกถ้าพี่ปากับคุณอลิซ้าจริงสิคะ พี่ปาเคยมาเที่ยวเชียงใหม่หรือเปล่าคะ เอ...แต่บอกว่าจะพาเที่ยวนี่ก็ต้องเคยมาแล้วสิใช่ไหมคะ”
“จ้ะ”หญิงสาวรับคำเสียงแ่ลง ใบหน้านวลใสนั้นเศร้าลงเมื่อหวนคิดถึงคนที่เคยมาที่นี่ด้วยเธอจำได้ว่าตัวเองมีความสุขแค่ไหนที่ได้มาเที่ยวที่นี่กับเขา อ้อมแขนที่อบอุ่นของคนรักท่ามกลางอากาศหนาวสายหมอกบางเบาและทิวทัศน์อันงดงามนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ขึ้นไปอยู่บนสรวง์ก็ไม่ปานคำพูดที่แสนหวานและการเอาใจราวกับเ้าหญิงนั้นเธอยังจำได้ไม่เคยลืมเลือน
‘ผมรักปานะ รักมากที่สุด ชาตินี้ถ้าไม่มีปาอยู่เคียงข้างชีวิตของผมก็คงอับเฉาหมดความสุขไปชั่วชีวิตเพราะฉะนั้นปาห้ามหมดรักผมนะ ส่วนผม...ผมสัญญาว่าชีวิตผมจะรักปาเพียงคนเดียวและตลอดไป’
คำพูดเป็แค่เพียงลมปากเท่านั้น เขายังอยู่ได้และอาจจะมีความสุขกับใครสักคนก็ได้ที่เข้ามาแทนเธอหญิงสาวคิดอย่างเศร้าใจ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่ ก็ว่าจะไม่คิดให้เ็ปอีกแล้วแต่ก็อดไม่ได้เมื่อมีคนมากระตุ้นให้เธอต้องคิดแล้วก็ต้องเ็ปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กิ่งแก้วที่ยังไม่รู้สึกผิดสังเกตต่ออาการซึมเศร้าของปาริฉัตรจึงยังถามต่อไปด้วยน้ำเสียงแจ่มใสว่า
“แล้วพี่ปามากับใครคะเพื่อนหรือว่า...” พี่เลี้ยงสาวพูดได้แค่นั้นก็รู้สึกตัวว่าตนเองไม่ควรพูดอะไรออกมาหญิงสาวหันไปมองหน้านายสาวที่ยืนหน้าเศร้าอยู่อย่างสำนึกผิด
“พี่ปาคะ กิ่งขอโทษค่ะ กิ่งไม่ควรถามเลย”
“ไม่เป็ไรหรอกจ้ะช่างมันเถอะ พี่ไม่ได้เป็อะไรสักหน่อย” ปาริฉัตรพยายามฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาจวนเจียนจะไหล“อดีตก็คืออดีตพี่ไม่คิดถึงมันแล้วล่ะ อืม...พี่ว่าพี่ไปอาบน้ำดีกว่านะเหนียวตัวจะแย่แล้ว ฝากดูน้องเอมด้วยนะกิ่ง” กล่าวจบปาริฉัตรก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันทีก่อนที่หยาดน้ำใสจะไหลรินออกมา
กิ่งแก้วทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเธอมองตามไปด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะลงโทษตัวเองด้วยการตบปากตนเองเสียหนึ่งที “ปากเสียจริงๆเลยเรา นี่แน่ะๆ พูดไม่รู้จักคิดก่อนทุกทีเลย”
ในขณะที่กิ่งแก้วลงโทษความปากเสียของตัวเองอยู่นั้นภายในห้องน้ำปาริฉัตรก็กำลังร้องไห้ออกมาด้วยความปวดใจ นึกด่าว่าตัวเองในใจอยู่เหมือนกัน
ยัยโง่ ยัยบ้า ทำไมถึงไม่เลิกรักผู้ชายใจร้ายคนนั้นซะทีนะจะจำจะรักให้มันเจ็บช้ำใจไปถึงไหนกัน ลืมซะทีสิ ลืมเขาไปซะที!
หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้เพื่อกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปภายนอกห้องน้ำให้คนข้างนอกได้ยิน
ร้องซะ...ร้องไห้พอแล้วต่อจากนี้อย่าร้องไห้อีกอย่าร้องไห้อีกจำไว้ปาริฉัตร ลืมอดีตไปซะ ลืมมันให้หมดแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ได้เธอต้องทำได้สิ สักวันหนึ่งเธอจะทำให้ได้!
468
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)
