ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

วันเปิดร้านอาหาร(2)

“ข้าไม่ได้มาเล่นๆเสียหน่อย ลี่กัน” มี่หนิงหยางเอ่ยกับเยว่ซินยิ้มๆ ก่อนจะหันไปเรียกหาผู้ติดตามของตนที่ยืนรออยู่ด้านหลัง

“ขอรับ” ลี่กันตอบเขาพร้อมกับเปิดกล่องไม้ขนาดกลางออกให้พวกนางได้เห็น

“นี่มัน”ชิงเถาที่เห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องแล้ว นางอยากจะเข้าไปดูใกล้กว่านี้เสียให้ดีไม่เคยเห็นมันจริงๆ ที่สมบูรณ์แบบนี้เลย

“ของขวัญร้านใหม่ยังไงล่ะ”เขายังเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิ หน้าตาที่ยิ้มพร้อมหันมาหานางอย่างกับจะบอกว่าชมข้าสิสรรเสริญข้าสิ ลูบหัวข้าสิให้อาหารข้าสิ เอ๊ยไม่ใช่ล่ะ

“ข้าว่ามันคงมากไปนะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาด้วยความเกรงใจจากใจจริง นี่มันก็ดูเหมือนจะมากไปกับคนที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้อแบบนี้แต่ถึงจะสนิทนางก็แอบคิดอยู่ดีว่าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้เอาสิ่งนี้มาให้กันได้

“ไม่มากๆเพียงน้อยนิดเท่านั้น ขนาดมันไม่ได้ใหญ่โตอะไรหาได้ไม่ยาก”เขายังเอยกับนางออกมาอย่างสบายๆ เหมือนเจ้าสิ่งนี้มีปลูกอยู่ในสวนจวนเขายังไงอย่างงั้น

“เจ้าน่ะมารับไปสิ”มี่หนิงหยางบอกคนงานที่อยู่ไม่ไกลให้มารับของจากคนของเขาทันที

“เอ่ยคุณหนูขอรับ” คนงานเขาก็ไม่กล้าเข้าไปรับเช่นกัน

“อืมรับไว้เถอะแล้วก็เอาไปเก็บรวมกับของขวัญอย่างอื่นข้างบนก็แล้วกัน”ชิงเถาที่คิดว่าจะปฏิเสธไม่ได้แล้วจึงต้องได้แต่รับไว้แล้ว

“ขอรับ”คนงานผู้นั้นตอบรับและรับของจากผู้ติดตามแล้วนำไปเก็บทันทีอย่างระมัดระวังด้วยสองมือที่สั่นเทา

“ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณชายอีกรอบกับของขวัญล้ำค่านี้เจ้าค่ะ”ชิงเถาได้แต่ค่อมหัวเคารพเขาไป ยังไงก็ถือว่าผู้ใหญ่ให้ของล่ะนะแล้วของนั้นก็ดูจะแพงเกินไปเสียด้วยซ้ำ ดูสิเจ้าปะการังสีแดงชาดที่อยู่ในกล่องไม้เมื่อครู่นี้ตอนเปิดออกลูกค้าคงตกใจไปเช่นกัน เพราะเช่นนั้นนางจะไม่รับก็ไม่ได้แล้ว   **ปะการังสีแดงเรามักจะเห็นในหนังจีนบ่อยๆแต่ไม่แน่ใจว่าใช่ชื่ออย่างนี้หรือเปล่านะคะ**

 “ชิงเถาเราควรเชิญ”เยว่ซินที่เงียบไปเอ่ยถามชิงเถาออกมาอีกรอบ นางไม่กล้าจะคุณกับเขาเท่าไหร่ยิ่งจะให้เชิญเขาขึ้นไปทานอาหารข้างบนนางไม่กล้าหรอกดูหน้าเขาสิไม่เห็นจะอยากคุยกับนางด้วยซ้ำ

“เชิญคุณชายมี่ขึ้นไปนั่งเป็นเกียรติให้กับร้านข้างบนด้วยเจ้าค่ะข้าขอตัวไปดูเรื่องอาหารก่อนแล้วจะตามไป”ชิงเถาเอ่ยบอกเขาไปก่อนจะให้คนงานนำเขาขึ้นไปด้านบนส่วนตัวนางก็ต้องเร่งมาในครัวแล้วก่อนหน้านี้ก็บอกคุณชายเยี่ยนไปเช่นนั้นแต่ก็ยืนคุยกับคุณชายมี่เสียนาน

           ชิงเถาที่มาสั่งให้คนงานยกอาหารขึ้นไปอีกสองชุดแล้วนางก็รีบตามคุณชายทั้งสองขึ้นไปทันที เพราะนอกจากนางแล้วคงไม่มีใครคนอื่นกล้าคุยกับพวกเขาแล้วแต่พอขึ้นมานั้น กลับเจอคุณชายทั้งสองต้องนั่งร่วมโต๊ะกัน มองดูโต๊ะอื่นๆ ก็ต่างมีคนจับจองหมดแล้วถึงจะไม่ได้นั่งเต็มรอบโต๊ะแต่ใครจะกล้าชวนพวกเขาไปนั่งด้วยกัน ตอนที่พวกเขายังไม่ขึ้นมานั้นก็ดูจะครึกครื้นอยู่หรอกแต่พอพวกเขาเข้ามาร่วมในร้านข้างบนแล้วเสียงก็พากันเงียบลงเนื่องจากไม่ได้เปิดห้องพิเศษรับแขกเนื่องจากจะทำให้ไม่ได้ดูแลกันทั่วถึงแต่อย่างน้อยข้างนอกก็พอเป็นส่วนตัวอยู่บ้างแต่ถึงอย่างไรคนอื่นที่เห็นพวกเขาก็พากันสงบลงไปกว่าครึ่ง

“วางอาหารได้เลย”ชิงเถาที่เดินนำคนงานถืออาหารขึ้นมาเอ่ยบอกออกมาตอนนี้คุณชายทั้งสองนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะทำให้ต้องเผชิญหน้ากันเต็มๆ หน้าตาคุณชายเยี่ยนก็เงียบนิ่งอยู่หรอกแต่คุณชายมี่นี่สิทำไมยียวนกวนประสาทเช่นนั้น

“เจ้าก็นั่งลงสิ”คุณชายมี่เอ่ยกับนางที่เห็นยังยืนมองพวกเขาไปมาอยู่

“เอ่อ คือข้า”ชิงเถาอยากจะปฏิเสธออกมาแต่เพราะว่านี้ดูเหมือนจะเป็นแขกของนางแล้ว

“เชิญน้องเถานั่งกับพวกข้าเถอะ”คุณชายเยี่ยนหรือเยี่ยนเทียนฉินเอ่ยกับนางออกมาอย่างสนิทสนมวันนั้นที่คุยกันเขาบอกให้นางเรียกเขาว่าพี่ฉินด้วยเช่นกันแต่นางคงทำตามที่เขาว่าหรอก

“เช่นนั้นข้าก็ขออนุญาตเจ้าค่ะ”นางเอ่ยออกไปก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งระหว่างพวกเขาทั้งคู่ แต่เมื่อครู่นางว่าอะไรนะขออนุญาตหรอนี่มันร้านนางงานของนางมิใช่หรือแต่ทำไมนางต้องโอ้ยงง

“อาหารร้านน้องเถาแปลกตานักแต่ก็น่าทานทุกอย่าง ไม่ทราบว่าพวกนี้มีชื่อเรียกเช่นไร” เยี่ยนเทียนฉินถามนางออกมาอีกด้วยท่าทางยิ้มๆเขาหันมาคุยอยู่คนเดียวโดยไม่สนใจอีกคนบนโต๊ะด้วยซ้ำ

“จานนี้คือคะน้าหมูกรอบโดยเราจะนำหมูมาต้มก่อนแล้วก็” แล้วชิงเถานางก็เริ่มทำหน้าที่แม่ค้าต่อทันทีด้วยการแนะนำรายการอาหารแก่คุณชายทั้งสองฟังนางพยายามอธิบายให้น่าสนใจน่ากินที่สุด จะน่ากินขนาดไหนก็ถามคุณชายมี่ได้นางเห็นเขากลืนน้ำลายสองสามหนแล้วจึงแกล้งๆ พูดให้นานหน่อย

“เชิญคุณชายทานได้เจ้าค่ะ”ชิงเถาเมื่อแนะนำอย่างละเอียดแล้วจึงเอ่ยเชิญทั้งสองออกมา

           ด้านคนอื่นๆ แต่ละโต๊ะ ตอนแรกพวกจิ้นสิงก็เดินไปพูดคุยกับแขกแต่บนโต๊ะด้วยท่าทางสนุกสนานเป็นกันเองแต่พอคุณชายทั้งสองมาแล้วพวกเขากลับต้องเบาเสียงลงไปเองดังกลับเป็นระบบในร่างกายที่เป็นไปเองเสียอย่างนั้นทำอย่างไรได้ล่ะ คนหนึ่งก็คุณชายมี่หนิงหยางฉายาอันธพาลน้อยเชียวนะ ถึงเดี๋ยวนี้ดีขึ้นหน่อยในเรื่องกินแล้วจ่ายแต่ด้วยฐานะของเขานั้นใครๆ ก็ต้องงเกรงใจส่วนชายอีกคนก็ไม่ได้ต่างกันคุณชายเยี่ยนเทียนฉินบุตรชายคนรองของนายท่านเยี่ยนขุนนางระดับสองแล้วพวกเขาล่ะพวกเขาที่ไม่ได้มีฐานะทางสังคมสูงกันที่จะมีก็เพียงฐานะทางการเงินที่พอจะพูดได้มาเจอเข้ากับพวกเขาจึงต้องสำรวมกายเสียหน่อย ถึงจะต้องตกใจจนอยากจะกู่กันเข้าไปดูใกล้ๆกับของขวัญที่คนงานนำขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะก็เถอะคนหนึ่งก็มาพร้อมภาพวาดชั้นดีที่ลายเส้นงามชดช้อยปราดเปลี่ยวก็ว่าดีมากแล้วแต่ที่ตามมาติดๆ กันคือปะการังแดงเนื้องามนี่มันของดีที่ใครก็อยากครอบครองไว้สักต้นสองต้น แต่เขากลับนำมาเป็นของขวัญแสดงความยินดีกับทางร้านได้ง่ายๆ

“ถิงเอ๋อร์น้องรองของเจ้ารู้จักคุณชายทั้งสองด้วยรึ”นางลี่จูที่นั่งอยู่ข้างบุตรสาวถามออกมาอย่างสงสัยตอนที่ชิงเถาได้พูดคุยอยู่กับคนทั้งสองนางก็ไม่ได้อยู่ด้วยสักครั้ง

“ด้านคุณชายมี่ลูกก็เห็นน้องรองพูดคุยกับเขาที่ร้านหลายครั้งเจ้าค่ะแต่อีกคนนั้นข้าก็ไม่แน่ใจ” ลี่ถิงตอบมารดาออกไป อีกคนหรือคุณชายเยี่ยนนั้นนางไม่รู้จัก

“แต่ข้ารู้จักขอรับเขาคือพี่ชายจวนข้างๆ เราไง” หมิงลู่เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินมารดากับพี่สาวคุยกัน

“เช่นนั้นรึ”นางลี่จูถามเด็กออกมาอีกครั้ง ถ้าอยู่จวนข้างกันทำไมนางไม่เห็นรู้จัก

“จริงๆ ขอรับข้าก็เห็นเขาชอบนั่งอยู่บนหลังคามองพวกเราวิ่งเล่นตอนเย็น”หมิงเลี่ยนเอ่ยสนับสนุนคำพูดของน้องชายตนออกมาอีกข้อ ยังไงเรื่องนี้พวกเขาก็ไม่เข้าใจผิดแน่

“เป็นเช่นนั้นแล้วทำไมเขาต้องมองพวกเจ้าเล่นด้วย” ลี่ถิงถามออกมาอย่างสงสัย ถ้าเห็นเขาเฉยๆก็ไม่เห็นแปลก แต่นี่มาแอบดูน้องชายนางทำไม

“มิใช่ส่งเสียงไปรบกวนเขาอีกหรอกนะ”นางลี่จูถามทั้งออกมาอย่างคาดโทษถ้าเสียงดังก็ใช่นะสิที่เขาจะออกมานั่งกดดันให้เงียบเสียงลง

           ด้านจิ้นสิงที่นั่งอยู่กับแขกอีกโต๊ะโต๊ะนี้จะเป็นพวกพ่อค้าที่เขาทำการค้าด้วยทั้งหมด เขาจึงต้องมาพูดคุยด้วยเสียนานหน่อย

“ร้านท่านเป็นเกียรตินักมีคุณชายมาในวันนี้ไม่ทราบว่าท่านมีความสัมพันธ์เช่นไรกับคุณชายทั้งสองหรือแล้วสตรีที่นั่งอยู่กับพวกเขาใช่บุตรสาวของท่าน” ชายผู้หนึ่งถามเขาออกมาอย่างสนใจเขาเคยได้ยินว่าอันธพาลน้อยมางานแบบนี้เสียที่ไหน

“นางเป็นบุตรสาวคนรองของข้าเองส่วนคุณชายทั้งสองก็เป็นลูกค้าที่ร้าน วันนี้พวกเขาเลยมาแสดงความยินดี”

“เป็นเช่นนั้นแต่ดูๆ แล้วก็ดูสนิทสนมกันดีนะสงสัยว่าอีกหน่อยท่านคงต้องเตรียมเป็น” ชายอีกคนจะออกความเห็นออกมาแต่ก็เจอจิ้นสิงหยุดไว้ก่อนเสียแล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกขอรับเพียงเด็กๆ ที่เป็นเพื่อนนั่งคุยกันเล่น ท่านอย่าได้สนใจเลย มาๆลองสุราจากทางร้านเสียหน่อยขอรับสูตรนี้ออกขายวันนี้วันแรกเช่นกัน”เขารีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่อยากให้ผู้คนสนใจเรื่องของบุตรสาวมากนัก