ห้องลับใต้กองบัญชาการ
เงียบ
มีเพียงแฟ้มหนึ่งเล่ม
รายชื่อผู้ต้องสงสัย
สองชื่อ
รองแม่ทัพเฉิน
ฉีเหยียน
—
หลินรุ่ยมองอยู่นาน
ไม่ได้เปิดต่อทันที
ชายชรานั่งฝั่งตรงข้าม
ดื่มชา
เหมือนไม่สนใจ
แต่กำลังมองทุกอย่าง
—
หลินรุ่ยเปิดแฟ้ม
หน้าของรองแม่ทัพเฉิน
ข้อมูลเยอะมาก
ติดต่อหน่วยผิดเวลา
คำสั่งซ้ำ
คนใกล้ตัวเคยหาย
หลักฐานเต็ม
แทบจะเขียนว่า “คนร้าย”
หลินรุ่ยไม่พูด
เปิดหน้าต่อไป
ฉีเหยียน
บางกว่ามาก
มีแค่สามบรรทัด
ผ่านหน่วยเจ็ด
เคยเข้าถึงข้อมูลระดับสูง
มีสิทธิ์ทำได้
จบ
เงียบ
—
ชายชราถาม
“คิดยังไง”
หลินรุ่ยปิดแฟ้ม
ตอบ
“แปลก”
ชายชรายกคิ้ว
“ตรงไหน”
หลินรุ่ยตอบ
“คนแรก”
เขาแตะแฟ้ม
“หลักฐานเยอะเกิน”
เงียบ
เขาพูดต่อ
“คนขายสงครามจริง”
“ถ้าทำมานาน”
“ไม่น่าปล่อยรอยแบบนี้”
ชายชราเงียบ
หลินรุ่ยมองแฟ้มอีกครั้ง
“ส่วนฉีเหยียน…”
เขาหยุด
“…ข้อมูลน้อยเกิน”
ชายชรายิ้มมุมปาก
“ต่อ”
หลินรุ่ยพยักหน้า
“คนที่น่าสงสัยจริง”
“มักไม่อยู่ตรงกลาง”
“แต่จะอยู่ในคนที่มีข้อมูลพอดี”
ห้องเงียบ
—
ชายชราหยิบหมากสามตัว
วางเรียง
ดำ
ขาว
ดำ
ถาม
“เลือก”
หลินรุ่ยมอง
ก่อนเอาหมากตรงกลางออก
ชายชราถาม
“ทำไม”
หลินรุ่ยตอบ
“เพราะสองตัวนี้…”
เขาแตะหมากดำ
“…ทำตัวเหมือนกำลังแข่งกันให้คนมอง”
“แต่คนตรงกลาง…”
“…ไม่เคยถูกพูดถึง”
เงียบ
—
ชายชราหัวเราะเบา ๆ
ครั้งแรก
เหมือนพอใจจริง
เขาโยนแฟ้มอีกเล่มมา
หลินรุ่ยเปิด
ไม่มีชื่อ
มีแต่เส้นเวลา
คำสั่ง
การรั่ว
การเคลื่อนกำลัง
ทุกครั้งมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน
ไม่มีรองแม่ทัพเฉิน
ไม่มีฉีเหยียน
แต่มีตราอนุมัติเดียวกัน
ตรา…
เจ้าหน้าที่บันทึกกลาง
คนส่งเอกสาร
คนที่ไม่มีใครสนใจ
—
หลินรุ่ยเงียบ
ถาม
“คนพวกนี้…”
ชายชราพยักหน้า
“ถ้าจะขโมยสงคราม”
เขาวางชา
“…อย่าเป็นแม่ทัพ”
“เป็นคนจัดกระดาษ”
เงียบ
—
ตอนนั้นเอง
ระบบเด้งขึ้น
วิเคราะห์เสร็จสิ้น
รูปแบบการรั่ว:
ไม่ใช่ขายข้อมูล
แต่ “ชี้นำการตัดสินใจ”
ระดับอันตราย:
สูง
คำอธิบาย:
ผู้รั่วไม่ได้ส่งข้อมูลออก
แต่ทำให้คนข้างใน
เลือกผิดเอง
หลินรุ่ยนิ่ง
เข้าใจทันที
ถ้าทำให้ข้อมูลล่าช้า
ทำให้ข่าวบางส่วนหาย
ทำให้คนเชื่อว่าศัตรูอ่อน—
คำสั่งผิดก็เกิดเอง
ไม่ต้องมีสายลับ
—
ทันใดนั้น
เสียงดังจากด้านบน
ตึง!
ทหารวิ่งลงมา
หอบ
“รายงาน!”
“รองแม่ทัพเฉิน…”
ทุกคนหัน
“…ฆ่าตัวตายแล้ว”
ห้องเงียบ
ชายชราไม่ตกใจ
ถามสั้น
“จดหมาย?”
ทหารส่งมา
เปิด
มีข้อความ
ข้าผิดเอง
อย่าตามต่อ
เงียบ
หลินรุ่ยมองกระดาษ
ถามเบา ๆ
“คนเขียนจริง…”
เขามองชายชรา
“…จะเขียนแบบนี้?”
ชายชราปิดจดหมาย
ยิ้มบาง
“ดี”
—
เขาลุก
เดินผ่านหลินรุ่ย
พูดเบา ๆ
“คนที่น่าสงสัยที่สุด…”
หยุด
“…บางครั้งก็แค่คนที่ถูกวางไว้ให้เจ้าชนะ”
ประตูเปิด
ทหารอีกคนวิ่งเข้ามา
หน้าซีด
“ด่วน!”
“คลังเอกสารกลางไหม้!”
เงียบ
ชายชราไม่หันกลับ
พูดเพียงประโยคเดียว
“เริ่มแล้ว”
—
ระบบเด้งขึ้น
ภารกิจอัปเดต
ผู้ต้องสงสัยหลัก:
ไม่ทราบ
เวลาคงเหลือ:
60 ชั่วโมง
เป้าหมายใหม่:
ตามหาคนที่ไม่อยู่ในรายชื่อ
คำเตือน:
เมื่อศัตรูเริ่มลบหลักฐาน
แปลว่าเขาเริ่มกลัว
ตอนที่ 44 จบ
ตอนต่อไป: ตอนที่ 45 — คนฉลาดซ่อนร่องรอย แต่คนที่มั่นใจเกินไป มักซ่อนมากเกินจำเป็น