ชะตารัก ชะตาชีวิต ลิขิตด้ายแดงเส้นใหม่

ตอนที่52

แป้งที่ไม่ได้มีเอาไว้แค่ทำอาหาร

        "นอกจากผักที่รับซื้อแล้วข้าวเปลือกข้าก็รับซื้อด้วยนะเจ้าคะ"จูเหลี่ยวหมินถือโอกาสนี้ประกาศให้กับชาวบ้านทุกคนทราบด้วยเมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าว พวกเขาจะได้มีทางเลือกว่าจะนำไปขายในเมืองจินหลิงหรือขายให้กับนาง

        "ข้าวเปลือกจะรับซื้อในราคาเท่าไหร่"

        มีชาวบ้านชายวัยกลางคนกล่าวถามด้วยความสนใจ เขามีที่นายี่สิบหมู่ปีนี้ข้าวออกรวงใกล้จะเก็บเกี่ยวแล้วหากรับซื้อในราคาใกล้เคียงกับที่ในเมืองจินหลิงรับซื้อ พวกเขาอาจจะตัดสินใจนำมาขายให้กับภรรยาของอู๋เผิงแทนเพื่อประหยัดค่าจ้างเกวียนขนเข้าไปขายในเมืองจินหลิง

        "ข้าจะรับซื้อในราคาเท่ากันกับที่พวกท่านนำไปขายในเมืองจินหลิงเจ้าค่ะ"นางไม่คิดที่จะรับซื้อตัดราคาพ่อค้าในเมืองจินหลิงแต่อย่างใดถึงอย่างไรชาวบ้านก็ต้องการประหยัดค่าเกวียนนางจึงค่อนข้างมั่นใจว่าชาวบ้านเกินกว่าครึ่งจะนำข้าวเปลือกมาขายให้กับนาง

        "สะใภ้อู๋ ข้าวเปลือกจะต้องมีที่จัดเก็บนี่ก็ใกล้จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวแล้วทำไมข้าถึงไม่เห็นยุ้งฉางเก็บข้าวเปลือกบ้านของเจ้าเลยล่ะ"

        พวกเขาไปขายข้าวเปลือกในเมืองจินหลิง พ่อค้าที่รับซื้อข้าวเปลือกล้วนมียุ้งฉางขนาดใหญ่กันทั้งนั่นเมื่อถึงเวลานั้นพวกเขากลัวว่าภรรยาของอู๋เผิงจะไม่ได้รับซื้อข้าวเปลือกจริงๆดังที่บอกกับพวกเขาในตอนนี้

        “พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องยุ้งฉางแทนข้าหรอกเจ้าค่ะข้าเอ่ยปากจะซื้อแล้วย่อมมีวิธีจัดการอย่างแน่นอน”ตัวนางไม่กังวลแล้วชาวบ้านเหล่านี้จะกังวลไปทำไมกัน “หากท่านลุงไม่แน่ใจหลังจากเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จให้มาสอบถามกับข้าอีกครั้งก็ได้เจ้าค่ะ”

        “อืม เอาเช่นนั้นก็ได้” ถ้านางรับซื้อจริงถึงเวลานั้นค่อยนำมาขายให้อีกที

        หลังจากพูดคุยกันเสร็จชาวบ้านจึงต่อแถวเข้ามารับเงินค่าแรงทีละคนจากนั้นพากันกลับบ้าน อู๋เผิงเดินไปปิดประตูหน้าบ้านเอ่ยกับภรรยาน้ำเสียงเคร่งขรึม“วันนี้ผักที่ตัดมามีจำนวนมากกว่าเมื่อวานอีกเท่าตัวห้องใต้ดินน่าจะมีที่ไม่พอเก็บ”

        “ข้าจะแบ่งบางส่วนเอาไว้ทำผักดองด้วยเจ้าค่ะ”

        นางอยากลองทำผักดองในแบบที่นางชอบทานด้วยไม่รู้ว่าคนที่นี่เขาเคยทานกันหรือไม่ ครั้นคิดถึงรสชาติผักดองในโลกใบเดิมแววตาพลันเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นส่วนผสมเหล่านี้ล้วนมีอยู่ในมิติของนางทั้งหมด เพียงแค่ลงมือทำพวกนางก็จะได้กินผักดองที่แสนอร่อยแล้ว

        ที่ดินสามหมู่ติดกับลำธารของครอบครัวท่านน้าเหลียนฟางหานปลูกผักกาดขาวผักกะหล่ำปลี หัวไชเท้า แครอท ต้นหอม และผักอื่นๆ อีกอย่างละนิดหน่อยผักเหล่านี้ล้วนมีน้ำหนัก ยกเข้าไปเก็บแต่ละครั้งล้วนใช้แรงมากโชคดีที่วันนี้อู๋เผิงให้ชาวบ้านยกผักทั้งหมดมาวางไว้ที่หน้าประตูห้องใต้ดินพวกเขาแค่ยกต่อเข้าไปเก็บในห้องด้านในอีกเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็เดินกันอยู่หลายรอบกว่าจะเสร็จ

        "เหนื่อยเหมือนกันนะเจ้าคะ"นางนั่งลงเก้าอี้ข้างสามี ยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อตามกรอบหน้าของตนเอง

        อู๋เผิงเห็นนางทำเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องนอนเขาหยิบผ้าสะอาดออกมาหนึ่งผืนยื่นให้กับภรรยา"ใช้ผ้านี้ซับเหงื่อจะสะอาดกว่าแขนเสื้อของเจ้านะ"

        "ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางรับผ้ามาซับเบาๆตามกรอบหน้า กลิ่นหอมจากการตากแดดมาทั้งวันยังติดอยู่บนเนื้อผ้าทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายยามได้สูดดม

        "นั่งพักสักครู่ก่อนเถิด ค่อยไปอาบน้ำให้สดชื่นข้าจะตักน้ำเข้าไปรอในห้อง วันนี้เจ้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอาหารมื้อเย็นข้าจะเป็นคนทำเอง" อู๋เผิงกล่าวบอกกับภรรยาด้วยความห่วงใยลุกขึ้นเดินออกไปยังหลังบ้าน เตรียมน้ำอาบให้กับนาง

        จูเหลี่ยวหมินยกยิ้มขอบคุณสามีเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเช่นเดียวกันกับนาง แต่ยังเอาใจใส่นางเป็นอย่างดี

        "พี่สะใภ้น้ำเย็นๆ เจ้าค่ะดื่มแล้วชื่นใจยิ่งนัก" เด็กหญิงตัวเล็กยกถาดเข้ามาในห้องโถงอย่างระมัดระวังริมฝีปากเล็กเอ่ยบอกน้ำเสียงสดใส ท่าทางดูกระตือรือร้นยามเดินเข้ามา

        "หืม มีน้ำเย็นด้วยหรือ"จูเหลี่ยวหมินอดแปลกใจไม่ได้ นางกำลังร้อนอยู่พอดี ได้ดื่มน้ำเย็นๆดูจะชื่นใจน่าดู

        เด็กหญิงตัวเล็กยิ้มแป้นจนตาหยี๋สองมือเล็กประคองโถกระเบื้องอย่างระมัดระวังยกเทใส่ถ้วยกระเบื้องผิวเรียบให้กับพี่สะใภ้ ริมฝีปากเล็กเอ่ยเสียงใสอธิบายไปด้วย"ไฉยี่นำน้ำไปแช่ไว้ในโอ่งน้ำตั้งแต่เช้าตรู่เมื่อครู่นี้เพิ่งนำออกมาจากโอ่งน้ำ น้ำในโถยังเย็นๆ อยู่เลยเจ้าค่ะพี่สะใภ้ดื่มตอนนี้จะสดชื่นมากเลยนะเจ้าคะ"

        เมื่อวานได้ยินพี่สะใภ้บ่นว่าอยากดื่มน้ำเย็นๆ ชื่นใจเด็กหญิงตัวเล็กใส่ใจต่อพี่สะใภ้เป็นอย่างมาก หลังจากตื่นนอนตอนเช้าจึงนำน้ำที่ผ่านการต้มสุกใส่เข้าไปในโถกระเบื้อง รอจนน้ำหายร้อนจึงปิดฝาให้แน่นจากนั้นแช่ลงไปในโอ่งน้ำหลังบ้าน น่าเสียดายที่เมื่อวานไม่ได้ทำเช่นนี้

        ไฉยี่แบ่งน้ำออกเป็นสองโถ โถแรกส่งให้กับน้องชายนำไปให้พี่ชายดื่มส่วนอีกโถตนยกเข้ามาให้พี่สะใภ้ในห้องโถง

        น้ำที่ผ่านการแช่มาตลอดทั้งวันจึงเย็นสดชื่นจูเปลี่ยวหมินดื่มน้ำจนหมดถ้วยในคราวเดียว "เย็นสดชื่นจริงๆ ด้วยไฉยี่ก็ดื่มกับพี่สะใภ้ด้วยสิ"

        "เจ้าค่ะ" เด็กหญิงตัวเล็กไม่ปฏิเสธยกโถกระเบื้องเทใส่ถ้วยอีกใบ ดื่มเข้าไปหมดถ้วยเช่นเดียวกันกับพี่สะใภ้

        "แล้วนี่อู๋เต๋อไปไหน"ปรกติเด็กสองคนนี้จะตัวติดกันตลอด

        "อู๋เต๋อไปช่วยพี่ใหญ่ทำอาหารอยู่ในห้องครัวเจ้าค่ะ"

        "ลำบากพี่ใหญ่ของเจ้ากับอู๋เต๋อทำอาหารให้พวกเราทานแล้ว"จูเหลี่ยวหมินเทน้ำใส่ถ้วยอีกครั้ง ดื่มอีกครึ่งถ้วยจึงวางไว้บนโต๊ะ"ระหว่างที่รออาหาร พวกเราไปอาบน้ำกันดีหรือไม่"

        จูเหลี่ยวหมินเอ่ยชวนน้องสาวของสามี คนทั้งคู่เดินหายเข้าไปในห้องนอนสามีของนางเติมน้ำใส่อ่างไม้จนเต็ม จูเหลี่ยวหมินช่วยไฉยี่ถอดเสื้อผ้าจากนั้นก็ช่วยเด็กหญิงตัวเล็กอาบน้ำ

        นางหยิบแชมพูเทใส่ผมของไฉยี่ ตักน้ำราดผมเล็กน้อย สระจนเกิดฟองละมุนบนผมกลิ่นหอมจากแชมพูกระจายไปทั่วห้อง เส้นผมดำขลำเงางามจากการสระด้วยแชมพูมาตลอดหลายวันรวมทั้งได้ทานอาหารเต็มอิ่มพักผ่อนเพียงพอยามสัมผัสจึงรู้ความสึกนิ่มลื่นมือดุจเส้นไหม

        "สบายจังเลยเจ้าค่ะ"

        ไฉยี่หลับตาพริ่มสีหน้าดูผ่อนคลายยามที่ปลายนิ้วมือของพี่สะใภ้นวดวนเบาๆบนศีรษะ จูเหลี่ยวหมินสระผมให้กับไฉยี่จนสะอาด จึงอาบน้ำให้ด้วยเด็กหญิงตัวเล็กรู้สึกเคอะเขินอยู่บ้าง เพราะไม่เคยให้คนอื่นอาบน้ำให้พี่ใหญ่กับน้องชายล้วนเป็นบุรุษกันทั้งคู่พวกเขาจึงปล่อยให้ไฉยี่อาบน้ำด้วยตนเองมาตลอด

        จูเหลี่ยวหมินนำบวบแห้งที่ได้จากบ้านของท่านน้าเหลียนเมื่อวานนี้ขัดเบาๆ ตามตัวให้กับน้องสาวของสามีในส่วนที่เด็กหญิงตัวน้อยขัดไม่ถึงระหว่างอาบน้ำนางสอนวิธีเป่าฟองจากสบู่เหลวให้กับไฉยี่ได้เล่นสนุกด้วย

        เด็กหญิงตัวเล็กเพลิดเพลินกับการอาบน้ำเป็นอย่างมากโดยเฉพาะเวลาที่เป่าฟองสบู่ สองแก้มเล็กกลมป่องมองดูคล้ายปลาปักเป้าแลดูน่ารักน่าเอ็นดู

        "เอาไว้วันพรุ่งนี้พี่สะใภ้จะหาหลอดมาทำเป็นที่เป่าฟองให้เล่นกันกับอู๋เต๋อด้วยดีหรือไม่"นางไม่ลืมนึกถึงน้องชายของสามีอีกคนที่แอบชอบเล่นสบู่เหลวเวลาอาบน้ำจนสามีของนางดุไปหลายรอบ เพราะกลัวจะไม่สบายหากอาบน้ำนานเกินไป

        ไฉยี่จุ๊บไปที่สองแก้มของพี่สะใภ้แทนคำขอบคุณ "ดีเจ้าค่ะพี่สะใภ้สัญญากับไฉยี่แล้วนะเจ้าคะ"

        เด็กหญิงชอบพี่สะใภ้คนนี้มาก พี่สะใภ้ที่ใจดีและเอ็นดูพวกเขาแบบนี้ใช่ว่าจะมีให้เห็นกันทุกครอบครัวพวกนางรู้สึกโชคดียิ่งนักที่พี่ใหญ่แต่งพี่สะใภ้ที่ทั้งงดงามและใจดีเช่นนี้เข้าบ้าน

        "พี่สะใภ้ไม่ลืมแน่นอน เอาล่ะลุกจากอ่างน้ำได้แล้วอาบนานกว่านี้จะเป็นหวัด" นางหยิบผ้ามาห่อตัวให้กับไฉยี่ ใช้สองมืออุ้มร่างเล็กออกมาแต่งตัวในห้องนอนนอกจากร่างกายที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกแล้ว เด็กคนนี้ยังมีน้ำหนักที่เบามากเช่นกันจูเหลี่ยวหมินสัญญากับตนเองในใจว่าจะดูแลพวกเขาแทนสามีให้ดีที่สุด

        จูเหลี่ยวหมินปล่อยให้ไฉยี่เช็ดตัวไปพลางๆ นางเดินไปที่หีบดึงกระป๋องแป้งเด็กออกมาจากมิติ จากนั้นเดินกลับมาหาไฉยี่

        "นั่นอะไรหรือเจ้าคะ"ไฉยี่เห็นสิ่งของที่ไม่คุ้นตาในมือพี่สะใภ้ จึงกล่าวถามด้วยความสงสัย

        "นี่คือแป้ง"

        ไฉยี่พยักหน้าเข้าใจ สิ่งนี้คือแป้งพี่สะใภ้คงเอาไว้ทำอาหารให้กับพวกตนทานกระมัง

        จูเหลี่ยวหมินไม่ได้ล่วงรู้ถึงความคิดของเด็กหญิงนางหยิบผ้าอีกผืนในตู้ออกมาช่วยซับผมให้อย่างเบามือ ระหว่างที่รอให้ผมแห้งจึงหยิบกระป๋องแป้งออกมาเปิดออก เทลงบนตัวให้กับไฉยี่

        "ประแป้งสักหน่อยจะได้ตัวหอมๆ"

        ไฉยี่ตกใจจนตาโต จะเอ่ยห้ามก็ไม่ทันแล้วแป้งที่คิดว่าพี่สะใภ้จะนำไปทำอาหารบัดนี้ถูกพี่สะใภ้เทลงบนตัวของตนจนตัวขาวโพลนไปทั้งตัวแต่ที่น่าแปลกใจเห็นจะเป็นกลิ่นที่หอมละมุนจากแป้งนี้ต่างหาก

        "แป้งนี้ไม่ใช่เอาไว้ทำอาหารหรือเจ้าคะ"ไฉยี่ก้มหน้ามองดูแป้งบนตัวของตนเองก่อนจะเงยหน้ารอคำตอบจากพี่สะใภ้ด้วยความใคร่รู้

        จูเหลี่ยวหมินกำลังจะประแป้งลงบนสองแก้มของไฉยี่กลับต้องชะงักมือเมื่อเจอคำถามใสซื่อของเด็กหญิง

        "ใครบอกว่าแป้งในกระป๋องนี้ใช้ทำอาหารกันเล่า"

        "ปรกติแป้งต้องใช้ทำอาหารสิเจ้าคะ"

        จูเหลี่ยวหมินอมยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ นางลืมไปเลยว่าที่นี่นอกจากแป้งที่ใช้ทำอาหารแล้ว ยังไม่มีใครผลิตแป้งใช้สำหรับทาบนตัวกันออกมาวางขายหากไฉยี่ไม่รู้ย่อมไม่ผิดอะไร

        "แป้งที่พี่สะใภ้ทาบนตัวเจ้าไม่สามารถทำเป็นอาหารได้มีไว้ใช้สำหรับทาลงบนตัวเท่านั้น"

        คราวนี้ไฉยี่เข้าใจจริงๆ แล้วจึงยอมให้พี่สะใภ้ประแป้งลงบนสองแก้มตอบของตนเองหลังจากแต่งตัวเสร็จไม่ลืมกล่าวขอบคุณพี่สะใภ้อีกครั้ง เด็กหญิงวิ่งปู้ดออกจากห้องไปพร้อมกับกระป๋องแป้งในมือ

        จูเหลี่ยวหมินส่ายหน้าเบาๆ เด็กหญิงคนนี้ดูจะตื่นเต้นเป็นอย่างมากถึงขนาดขอกระป๋องแป้งจากนางไปอวดกับน้องชาย

        ไฉยี่วิ่งมายังห้องครัวด้วยสีหน้าตื่นเต้นในมือยังคงกอดกระป๋องแป้งเอาไว้แน่น จากนั้นเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าน้องชาย

        "อู๋เต๋อ เจ้าลองดมดูซิ ตัวของพี่หอมหรือไม่"ไฉยี่อยากให้น้องชายได้กลิ่นแป้งบนตัวของตนเองจึงเอียงหน้าเข้าไปใกล้น้องชายเล็กน้อย

        อู๋เต๋อจะเข้าใจในสิ่งที่พี่สาวต้องการสื่อได้อย่างไรเขายกมือขึ้นเกาหัวด้วยสีหน้ามึนงง "พี่ไฉยี่ พี่ไปแอบเอาแป้งมาทาเล่นทำไมไหนบอกว่าไปอาบน้ำกับพี่สะใภ้ไม่ใช่หรือ"

        ไฉยี่ยังไม่ละความพยายาม "ใช่แป้งที่ใช้ทำอาหารเสียที่ไหนล่ะเจ้าลองดมดูอีกทีซิ"

        อู๋เต๋อไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พี่สาวกล่าวมากนักแต่ก็ยอมดมกลิ่นบนตัวของพี่สาว "อืม หอมจัง"

        ไฉยี่หัวเราะอย่างชอบใจ "นี่ไง กลิ่นหอมมาจากอันนี้"

        "นี่คืออะไรหรือพี่ไฉยี่"อู๋เต๋อเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองดูของที่อยู่ในมือพี่สาวไม่วางตา

        ไฉยี่ยื่นกระป๋องแป้งไปตรงหน้าน้องชาย กล่าวด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ"หลังจากอาบน้ำเสร็จ พี่สะใภ้ทาแป้งอันนี้ให้พี่ ทาแล้วจะตัวหอมมากเจ้าอยากจะลองทาหรือไม่"

        ไฉยี่ไม่ลืมแบ่งปันสิ่งดีๆ กับน้องชายเสียงเล็กใสอธิบายเพิ่มเติมว่านี่ไม่ใช่แป้งใช้ทำอาหาร แต่เอาไว้ทาบนตัว

        "ขอข้าลองด้วย"อู๋เต๋อแววตาเปล่งประกายเจิดจ้า ของที่พี่สะใภ้มอบให้มีแต่สิ่งดีๆ ทั้งนั้น

        "เจ้าจะประแป้งนี้ก็ได้ แต่ต้องไปอาบน้ำก่อน"

        "ได้ๆ ข้าจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย"อู๋เต๋อกระโดดลงจากเก้าอี้ตัวสูง วิ่งออกไปหลังบ้านอย่างรวดเร็ว