ชะตารักหวนคืน

เฟิงฉินเดินออกมานอกกระโจมมองออกไปด้านด้วยความเบื่อหน่าย อาการนอนไม่หลับของเขากลับมาอีกแล้วตั้งแต่นางห่างกาย ตัวเขาก็ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

"ท่านแม่ทัพขอรับ มีสานมาส่งจากแคว้นชิงหลงขอรับ" นายทหารนำสานบางอย่างมายื่นให้เขาก่อนจะเดินจากไป

มือหนาเปิดอ่าน เป็นเรื่องแปลกมากที่แคว้นชิงหลงส่งเทียบเชิญมาให้เขาทั้งๆที่ควรจะเป็นส่งในฮ่องเต้จิงฉา ในเนื้อความได้กล่าวเชิญชวนไปร่วมงานการคืนยศขององค์หญิงสี่ มีชื่อของเขาเขียนในเทียบเชิญอย่างเด่นชัด

"องค์หญิงสี่หรือ ข้าคงไม่ต้องรอแล้วว่าจะได้พบกันตอนไหน..เพราะข้าจะไปหาเจ้าเอง"

ใบหน้าเฟิงฉินเรียบนิ่ง ในใจนึกถึงใบหน้างดงามของสตรีจอมดื้อรั้นแถมยังซกมกจนเขาถึงกับสายหน้าตั้งแต่เจอนาง แต่เมื่อนางเข้ามาในชีวิตทุกอย่างรอบตัวของตนก็รู้สึกแปลกไปจากเดิม..

แคว้นชิงหลงข้างในวังหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหล่านางกำลังวุ่นวายกับงานคืนยศขององค์หญิงสี่

องค์จักรพรรดิซีซวนถือจดหมายเดินเข้าตำหนักหมื่นนิรันดร์ เพื่อนำไปให้น้องสาวของเขาสายตาเรียบนิ่งมองมันก่อนจะหยุดคิด

"มันคือสิ่งใดกันที่ท่านแม่ฝากไว้ให้น้องสาวของเขาตนมิเคยแม้จะเปิดอ่านมันเลยแม้แต่น้อย" ก่อนซีซวนก้าวเข้าไปในประตูเหล่านางกำลังและขันทีต่างหยุดอยู่ด้านนอก

ซีซวนยืนมองน้องสาวของตน เค่อฉิงที่หันมามองบุรุษด้านหลังเธอไม่แม้แต่จะจำอะไรเกี่ยวกับบุรุษผู้นี้ได้เลย

"เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" มือหนาเอาจดหมายไว้ข้างหลังก่อนจะมองเค่อฉิงที่กำลังเหม่อลอย นางไม่แม้แต่จะได้ยิน

"เจ้าได้ยินพี่ไหนชิงเอ๋อ?" ซีซวนเพิ่มน้ำเสียงให้ดังขึ้น

สะดุ้ง!!!

"ไ..ได้..ยิน" เค่อฉิงสดุ้งเล็กน้อย มือบางที่เท้าคางถึงกับทรุดลงจนเกือบหน้าคะมำ

เธอมองบุรุษร่างสูงสวมชุดสีทองจนเค่อฉิงถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน บุรุษด้านหน้าเป็นคนก่อดนางเมื่อวานนิ

"มีอะไรหรือเพคะ?" เค่อฉิงตามน้ำไปก่อนางมิรู้ว่าใครเป็นใครในตอนนี้ แต่ก็ได้ไถ่ถามแม่ทัพหมิงมาแล้วว่าคนผู้นี้คือพี่ชายเพียงคนเดียวของนาง

"เจ้ามิได้เป็นอันใดใช้หรือไม่ ถ้าหากเจ้ารู้สึกไม่สบายพี่จะได้เรียกหมอหลวงมา" ซีซวนถามด้วยความเป็นห่วง

"มิได้เป็นอะไรเพคะท่านพี่ ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเท่านั้น แล้วมาที่ตำหนักของหมอนฉันมีอะไรหรือเพคะ?" เค่อฉิงกล่าวถามพี่ชายที่นางจำไม่ได้แม้แต่น้อย ดวงตาใสซื่อจ้องมองบุรุษตรงหน้า

"ข้ามีบางอย่างมาให้เจ้า"

ซีซวนหยิบจดหมายของท่านแม่ยื่นมาให้น้องสาวของเขา

เค่อฉิงมองจดหมาตรงหน้า นางรับมันไว้ถึงแม้แต่จะจำมิได้ว่าใครคือแม่ของเธอ

โอ้ย!!!

แต่อยู่ๆภาพความทรงจำยางอย่างแล้นเข้ามาในหัว ใบหน้าขาวรอยยิ้มสว่างไสวสายตาในหน้าของสตรีคนเดียวกับเมื่อวาน นางจ้องมองเค่อฉิงด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าเลื่อนลอยมองมายังเค่อฉิงนางเพียงส่งยิ้มให้เธอก่อนจะสลายไป

"เจ้าเป็นอะไรน้องพี่ รีบไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า!" เสียงดังกังวานจนเหล่านางกำนัลและขันทีต่างตกใจ มือหนารีบเข้ามาพยุงร่างของน้องสาวไว้

"ข..ข้าแค่ปวดหัวนิดหน่อยนะเพคะ" เสียงถอนหายใจด้วยความเป็นห่วงจากซีซวน ไม่นึกเลยว่าน้องสาวของตนจะมีอาการแปลกๆเช่นนี้

จนเมื่อหมอหลวงตรวจอาการขององค์หญิง ใบหน้าเรียบเฉยของหมอซอมิได้กล่าวอันใดออกมา หมอหลวงซอหยิบบางอย่างให้เค่อฉิงดม มันคือยาหอมช่วยให้นางผ่อนคลาย

"ดูจากอาการแล้ว ข้าว่าองค์หญิงควรเลิกคิดเรื่องบางเรื่องเพื่อตัวองค์หญิงเองเสียจะดีกว่ามันกระทบต่อจิตใจท่าน ข้าจัดยาหอมช่วยให้องค์หญิงคลายเครียดไว้ให้แล้ว" หมอหลวงซอไม่ได้กล่าวอันใดเพิ่มเติมมือชราเก็บอุปกรณ์แพทย์ก่อนจะจากไป

"เจ้าควรพักผ่อนให้มากๆ"

ซีซวนกอบกุมมือของน้องสาวไว้เขามิได้ห่างตัวนางเลยแม้แต่น้อย เค่อฉิงมองสายที่ส่งมาอย่างจริงใจ

มือบางกำจดหมายไว้แน่นเธออยากจะรู้ว่ามีอะไรอยู่ด้านใน หลังจากที่พี่ชายของเธอจากไปร่างบอบบางลุกขึ้นก่อนจะหยิบจดหมายขึ้นมาดู

"องค์หญิงเพคะทรงพักผ่อนก่อนไม่ดีกว่าหรือเพคะ"

มู่กวากล่าวด้วยความเป็นหวงนางไม่อยากให้คุณหนูของนางถึงกับล้มพับไปอีกรอบ เมื่อตะกี้หัวใจของนางตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเสียด้วยซ้ำ

"ข้าขอเวลาคิดอะไรสักพักนะมู่กวา เจ้าออกไปก่อน" เค่อฉิงมองมูกวาเล็กน้อยนางที่รู้ตัวดีว่าองค์หญิงต้องการเวลาส่วนตัวนางออกไปรอด้านนอกอย่างว่าง่าย

เค่อฉิงมองจดหมายในมือก่อนจะเปิดมันทีละนิด

"ฉิงเอ๋อลูกรัก หากจดหมายนี้ไปอยู่ในมือของเจ้าแสดงว่าแม่คงไม่ได้อยู่กับเจ้าแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นกับแม่ เจ้าควรรักษาตัวให้ดี ซีซวนจะคอยอยู่ดูแลเจ้าแทนแม่ ส่งครามแย่งชิงอำนาจในวังหลวงวุ่นวายเสียจนทำให้แม่ลำบากใจ เหล่าขุนนางและสนมต่างเลือกฝ่ายของตนแคว้นชิงหลงจะตกอยู่ในอำนาจของใครก็แล้วแต่ถ้าหากฝ่ายไหนเพรี่ยงพร้ำ แม้แต่ชีวิตก็ยังมิอาจรักษาได้ หากยังมีวาสนาพวกเราสามแม่ลูกคงอยู่ด้วยกันกันในชาตินี้หรือชาติหน้า หวังว่าเจ้าจะเติมโตเป็นสตรีที่ดีมีชีวิตที่ต่างจากแม่ ด้วยรักจากแม่"

เค่อฉิงหายใจเข้าออกอย่างตัดขันน้ำตาไหลรินออกมาเป็นสายความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา มู่กวาที่ได้ยินเสียงร้องไห้ขององค์หญิงนางรีบเข้ามาในห้องเห็นองค์หญิงของนางน้ำตาไหลอาบแก้ม..

จบตอน..