กลบสวรรค์ สะท้านสามโลก

ซากของหมาป่าอเวจี ที่เต็มไปด้วยกองเลือดที่คละคลุ้ง กลิ่นที่เหม็นคาวของเลือกกระจายทั่วพื้นดิน

ตรงหน้าของซากหมาป่าอเวจี มีชสยชราคนหนึ่งสวมชุดขาว เขาก็คืออาจารย์ของจางเฟิงนั่นเอง

"เห้อข้าต้องมุดไปเอาเนื้อใช่ไหมเนี่ย.. ชุดของข้าเปียกเลือดหมดเเน่

เขาพูดจบก็ค่อยๆเอาตัวของตัวเองมุดไป ในซีกหนึ่งของหมาป่า ที่เป็นส่วนของซี่โครง

เขาค่อยๆชำเเหละเนื้อตรงส่วนของเนื้อติดซี่โครง

พอผ่านไปสักพักเขาก็ออกมาพร้อมกับ เนื้อประมาณ 5กิโลกรัม

เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือด เขาเช็ดเหงื่อไปทีนึง

"เห้อข้านี่นะฆ่าช้างเอางาเเท้ๆ ต้องให้เจ้าหนู่นั่นไปขั้นกายาให้ได้ ค่อยจะไม่ได้กินอะไร

"ข้าเหนื่อย เห็นว่าข้าเเข็งเเกร่งเเต่ร่างกายข้า เเก่นะเห้ย คนเเก่ๆอย่างข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาทำอะไรอย่างนี้ โถ่เอ้ยบ่นไปก็ไม่ได้อะไรหรอก ศิษย์ข้ารออยู่

เขายกมือขึ้นก่อเป็นไฟสีเเดงฉาน

จ้าหมาน้อยไปดีเถอะนะ ฟิ้ว

เขาชี้นิ้วไปที่ซากของหมาป่า ก่อเกิดเป็นกองเพลิงที่ไหม้ซากหมาป่า จนหมด

จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นอากาศ

ฟิ้ววววเสียงตัดอากาศหายไปตามท้องฟ้า

..........................................................................

ท่ามกลางท้องฟ้าที่มีหมุ่ดาวเเสงสกาวอยู่บนนภา ดาวตกที่ระยิบระยับกลางท้องฟ้า

มีเด็กชายคนหนึ่งอายุราวๆ13ยืนมองหน้าต่างเเล้วมองไปท้องฟ้า หน้าตาของเขา

น่ารักจิ้มลิ้มเเก้มที่เเดงชมพู ผมที่ดำสนิทดำเงา ดวงตาที่สว่างสไว

เขาคนนั้นคือจางเฟิงนั่นเอง

ข้าหรอผุ้ที่จะกลบสววรค์ เขายิ้มเยาะเย้ยตัวเองทีนึงตอนนี้ข้ายังไม่สามารถหาอาหารให้ตัวเองกินได้เลย ต้องให้อาจารย์ไปหาให้ข้า

ทำไมข้าถึงไม่สามารถช่วยตัวเองได้เลย ทำไมข้าถึงอ่อนเเอขนาดนี้

ทำไมละ ทำไมคนในหมู่บ้าน ถึงโดนฆ่าล้างหมู่บ้าน

เพราะข้าไม่มีความสามารถงั้นหรือ หรือเพราะข้ามันเเค่ขยะชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า

ตอนไหนอาจารย์จะมากันนะ.. ข้ารอมาตั้ง1ชั่วยามเเล้วอาจารย์เป็นอะไรหรือเปล่า

หรือว่าอาจารย์เป็นอะไร ข้าต้องไปดูในป่าหรือเปล่า ไม่ๆข้าไม่ควรจะไปเพราะมันอันตราย

ตอนไหนท่านอาจารย์จะมากัน..

ฟิ้ววเสียงตัดอากาศท่ามกลางป่าที่มืดมิด เฒ่าเหมิงผู้ที่กำลังเหาะกลางอากาศ เพื่อกลับไปหาจางเฟิง

เห้อทางมาช่างไกลจริงๆ นี่ข้ามาถึงกลางสุดป่าทมิฬเลยหรือนี่น่าจะราวๆ 500กิโลเมตรได้รึเปล่า

เห็นทีข้าคงต้องใช้ความเร้ว5เปอเซ็นต์ เเล้วละ กว้ากกกก เสียงตัดอากาศที่ดังกว่าเดิม

เกือบ5เท่า ต้นไม้ต่างๆที่อยู่ข้างทางที่ไม่เเข็งเเกรง ก็ฉีดขาดด้วยวายุที่มีความเร็วสูง

สัตว์อสูรต่างๆที่อยู่ใต้ร่มไม้ต่างพากันหวาดกลัวจนวิ่งหนี กระเจิดกระเจิง ราวกับมันเจอกับสิ่งที่อันตรายที่สุด

 ใบหน้าที่เฉยเมยของเขาโดยมีเนื้อ1ชิ้น ที่ติดอยู่บนหลัง

พอผ่านไปวสักพัก ก็เจอกับกระท่อมหลงหนึ่ง

โอ้วข้ามาถึงเเล้วรึนี่

เมื่อเปิดประตูเข้ามา ก้พบจางเฟิงที่มองไปที่ท้องฟ้า

"อ้าวเสี่ยวเฟิงศิษย์ข้า นี่เจ้ารออาจารย์อยุ่หรือนี่ฮ่าๆ ข้าก็นึกว่าเจ้าจะนอนเเล้ว

 ชายชราผู้ใส่ชุดสีขาวร่างกายที่เปรอะเปื้นไปด้วยเลือดสยดสยองยิ่งนัก

เมื่อจางเฟิงเห็นว่าอาจารย์ของตนเองที่ร่างกาย เต็มไปด้วยเลือด

"อาจารย์ท่านเป็นอะไรไปใครทำอะไรท่าน

เขาวิ่งมาหาผู้เป็นอาจารย์ของตนเองอย่างรวดเร็ว ใช้มือทั้งสองข้าอันเล็กเรียว

เเละบอบบางจับเเขนของผุ้เป็นอาจารย์ จนเเทบจะร้องไห้เพราะในโลกนี้มีเเต่อาจารย์ของเขาเท่านั้น คือผุ้ที่ดุเเลเขาดีที่สุด

เเละรักเรา

เหมือนลูกคนหนึ่งยอมเจ็บปวดเพื่อให้ลุกมีความสุขเขาร้องไห้ออกมา

"ท่านอาจารย์ท่านเป้นอะไร ทำไมถึงบาด้เจ็บหนักขนาดนี้

ผู้เป้นอาจารย์เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น

"จางเฟิง เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย ตอนที่อาจารย์ไม่อยู่ หึ้ อาจารย์ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ถึงร่างกายเเก่ๆนี้จะเหนื่อยก็เถอะฮ่าๆ

เเค่เปรอะเปิ้นเลือดอสูรเล็กน้อยเท่านั้นเอง เเค่อาบน้ำก็ออกหมดเเล้ว

เเต่ชุดคงต้องทิ้งหมด

ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆนะขอรับ ข้าตกใจเเทบเเย่เเนะ

"อืมอาจารย์ไม่เป็นอะไรหรอก ว่าเเต่เจ้าทำไมถึงเอาเเต่มองท้องฟ้า

"ราวกับกำลังจะหาอะไรเขาขมวดคิ้วทีนึง

"ข้า.. ก็เเค่คิดว่า ข้าไม่มีความสามารถในการจะปกป้องบางสิ่งบางอย่างสิ่งที่มีค่าเอาไว้นะ

ขอรับเเหะๆ

เฒ่าเหมิงค่อยๆเอามือมาลูบหัวจาวเฟิงเบาๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเมตตา

"เอาละๆเดี๋ยวอาจารย์จะไปก่อไฟให้นะ เจ้าจะได้กินอาหารส่วนอีก9ส่วนอาจารย์จะทำ

เนื้อเเห้งเอาไว้ให้เจ้าตัวยุ่งอย่างเจ้า

"ขอรับศิษย์ขอบคุณอาจารย์มากขอรับ

"เมื่อผ่านไปสักระยะ ก้มีกองไฟ ที่ลุกโชดช่วง อยุ่หน้ากระท่อม //ถ้าไฟลามกระท่อมที่เกิดเรื่องเลยนะครับท่านผู้อ่าน55//

อยู่เหนือกองไฟมีเนื้อชิ้นหนึ่งที่ลอยอยุ่ เฒ่าเหมิงค่อยๆใช้พลังลิทธิ

พลิกไปมา เพื่อให้เนื้อสุก โอ้วไกล้สุดเเล้วอดใจรอหน่อยนะ จางเฟิง 

ฉ่าเสียงของเนื้อที่ฉ่ำไปด้วยมัน หอมจนน่ากิน

เอ้าจางเฟิงมากินได้เเล้ว เเอ๊ดดด เสียงเปิดประตูออกมา 

"เอาละ เจ้าไปกินซะ พรุ่งนี้มีการฝึกอีกนะ กินเสร็จ เจ้าก็นอนซะอาจารย์จะไปอาบน้ำ

 ตึง ตึง ตึง กึก กึก กึก โอกกก โบร๋วววววว

เสียงของสัตว์ขนาดใหญ่ ที่รายล้อมอยู่ทั่วรอบกระท่อม ถ้ามองออกไปจะเห็น

ได้ว่าสัตว์อสูรมาชุมนุมอยู่ที่นี่เยอะมาก ราวๆ100-200ตัว จนฝุ่่นตลบอบอวลไปทั่ว

ในกระท่อม มีเตียงหนึ่งมีเด็กชายคนหนึ่ง อายุราวๆ 13ปี นอนหลัอยู่ด้วยความเหนื่อยล้า

ใบหน้าที่อ่อนเยาว์นั้นหากมองดูเเล้ว ก็จะรู้ได้ว่าผ่านเรื่องเลวร้ายมา 

อยู่หัวเตียงมีชายชราคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ เขาลืมตาขึ้้นมา

ไอ้พวกสัตว์อสูรเดนตายนี่ มันจะมาขัดขวางเวลานอนของศิษย์ข้ารึ

หื้มมมม เขาครางงออกมาจนกัดฟัน ข้าสามารถฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด นับร้อย

ตายในฝ่ามือเดียวได้ ถ้าไม่อยากตายก็ถอยไปไกลๆหน้าข้า 

เขาพูดออกมาขณะยังอยู่ในกระท่อม ราวกับเสียงฟ้าฟาดในหัวของเหล่าอสูร หมาป่า

อเวจี พวกมันเเต่ละตัวต่างพากันสั่นเทา ราวกับหนามบนหลังของพวกมันจะหลุดออกมาก็มิปาน

เหอะ กะอิเเค่สัตว์อสูรปราณขั้นเทวะเท่านั้น จะมาล้างเเค้นให้หัวหน้าพวกเจ้ารึช่างไม่เจียมตัว

เขาพูดจบก็นั่งหลับตาต่อ 

.......................................................................................................................................

วี้หวี๊ดด วี๊หวี๊ด เสียงของสัตว์ตัวขนาดเล็กคล้ายๆนกร้องออกมา

ช่วงตอนเช้าที่มีหมอกลงหนาลงทั่วกลางป่าทมิฬ 

เสียงสัตว์น้อยใหญ่ที่หากินตอนกลางวันร้องทั่วป่า  

"จางเฟิง ตื่นได้เเล้วอาจารย์จะพาเจ้าไปฝึกกระบี่ต่อไปฝึกกับอาจารย์กัน ไปๆเจ้าจะนอนดึกไปถึงขนาดไหน เขาเอามือไปดึงผ้าห่มออกจากเตียงที่จางเฟิงนอนอยู่

"เจ้าเด็กขี้เซาเอ้ย 

 "งึมมท่าอาจารย์นี่เจ้าเเล้วหรอ ข้ายังนอนไม่อิ่มเลย

 "ห๊ะเจ้าว่าเจ้านอนไม่อิ่ม เจ้าเด็กนี่ชักจะสบายไปหน่อยเเละ อาจารย์ไม่ได้ให้เจ้านอนดึกซะหน่อย

"เเต่เมื่อคืนศิษย์นอนตี2นะกว่าอาจารย์จะมาก็ตี1 ศิษใช้เวลากินอาหารอีก1ชั่วโมง

"ข้ายังนอนไมอิ่มเลย

"ใบหน้าของผู้เป็นอาจารย์เเก่ชรากระตุก3ที 

"ก็ได้ๆ อาจารย์จะให้เจ้านอนต่ออีก3ชั่วโมงก็เเล้วกัน เด็กต้องนอนเยอะๆนะจะได้ฝึกรู้เรื่อง 

"งั้นท่านก็ให้ข้านอนทั้งวันเลยสิค่อยฝึกตอนเย็นศิษย์จะได้เก่งๆ

"เจ้าบ้ารึไงกันถ้าเจ้านอนทั้งวันอาจารย์จะตีเจ้าให้ก้นลายเลยคอยดู

ขอรับๆศิษย์จะไม่นอนทั้งวัน เเหะๆ

เขาพูดไปโดยที่หลับตา เเบบกึ่งหลับกึ่งตื่นพูดไปยิ้มไป

ชายชรามองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่อบอุ่น

9โมงเช้าเจ้าไปเจออาจารย์ที่ริมธารก็เเล้วกัน

พูดจบเขาก็เดินออกไปจากกระท่อม

เเค่กกฟิ้วว เเค่กก ฟิ้ว ใบหน้าน่อยๆของจางเฟิงที่กำลังหลับด้วยความเหนื่อยล้า

มองดูเเล้วก็น่าสงสาร

.................

ข้างริมธารชายชรากำลังนั่งสมาธิอยุ่บนโขดหิน

ตึกๆเสียงหนึ่งวิ่งมา "อาจารย์ๆข้ามาเเล้วๆ

"ข้าพร้อมจะฝึกเเล้ว ชายชราค่อยๆเปิดตาออกมามองดูจางเฟิฃ

"อ่าา ดีมากที่เจ้ามาทันเวลาที่อาจารย์กำหนดไว้ ไมา่่เช่นนั้นอาจารย์ตีก้นเจ้าเเน่

หยิบกระบี่ออกมา

ชายชราค่อยๆลุกขึ้น จากอริยบทเดิม

.....................