ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

เมื่อเหตุการณ์ผ่านไปได้สักครู่ เจ้าสำนักกระเรียนขาวก็ได้ปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าสำนักพร้อมด้วยบุคคลลึกลับอีกคนหนึ่ง ผู้อาวุโสที่มีระดับการบ่มเพาะพลังงานขอบเขตเซียนดาราต่างพากันแสดงความเคารพ
เจ้าสำนักกระเรียนขาวแสดงพลังงานของตนเองโดยโคจรพลังงานขอบเขตหลุดพ้นดาราขั้นสูงสุดออกมาให้ทุกคนเห็นเพื่อแสดงศักยภาพของตน ซึ่งมีบุคคลลึกลับตามออกมาดูสถานะการณ์ด้วย เขาก็คืออดีตเจ้าสำนักรุ่นแรกจางซุ่ยเหรียน
ตอนนี้เจ้าสำนักคนปัจจุบันจางฮ้าวเหรินกล่าวถามออกไปว่า "ท่านมังกรมีธุระอันใดต้องการจะพบข้าอย่างงั้นหรือ? "
เทียนหลงตอบกลับ " ข้าจะตอบแบบไม่อ้อมค้อมมีลูกศิษย์ของสำนักเจ้าเป็นพวกมีตาหามีแววไม่ คิดจะสังหารนายน้อยผู้ปราดเปรื่องของข้า พวกเจ้าคิดว่าควรจะมีวิธีการยังไงในการชดใช้สิ่งที่ลูกศิษย์ของสำนักเจ้าได้ทำลงไป"
จางฮ้าวเหรินหน้าคิ้วขมวด "ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่ไม่ทราบว่านายน้อยของท่านมีชื่อเสียงเรียงนามเป็นเช่นไร"
เทียนหลงตอบกลับด้วยความภาคภูมิใจ "ชื่อเสียงเรียงนามนั้นไม่สำคัญ ขอเพียงแค่อยู่ในเส้นทางของนายน้อยก็อย่าหาได้มีผู้ใดมาทำให้มัวหมอง อย่างเช่นลูกศิษย์ของสำนักพวกเจ้ายังไงหล่ะ" จางฮ้าวเหรินเริ่มเกิดอาการไม่พอใจ "ท่านมังกรมันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ และอีกอย่างเรื่องค่าชดเชยอะไรนั่นข้ายังไม่เห็นหลักฐานเลย ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นมังกรผู้ยิ่งใหญ่แต่ก็ต้องดูด้วยว่าตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน"
"ท่านเป็นแค่มังกรที่หยิ่งยะโสตัวเดียวเท่านั้น ถึงจะมีพลังงานอำนาจที่มากกว่า แต่หากคิดจากจำนวนผู้ฝึกตนระดับสูงหลายคนรวมถึงค่ายกลของสำนักที่ส่งเสริมการป้องกันให้ด้วยอีก ท่านลองคิดดูใหม่แล้วกลับไปรายงานนายน้อยของท่านเถอะ"
เนื่องจากพวกเขาไม่รู้พลังที่แท้จริงของเทียนหลง และเห็นกลุ่มคนที่มากกว่าทุกคนต่างพากันโคจรพลังงานเพื่อเตรียมพร้อมหากมีการต่อสู้เกิดขึ้น จางซุ่ยเหรียนก็เช่นกัน เขาเริ่มโคจรพลังงานของตนเองจนถึงขอบเขตบรรพกาลขั้นสูงสุด เนื่องจากเขาเองก็มั่นใจมากว่าช่วงที่ตัวเองเก็บตัวบ่มเพาะจนถึงยุคปัจจุบันนี้ จะหาคนที่มาเป็นคู่ต่อกรนั้นแทบจะไม่มีแล้ว
ทุกคนในสำนักกระเรียนขาวต่างมีขวัญกำลังใจเพิ่มมากขึ้นเข้าไปอีก พวกเขามั่นใจแล้วว่าสำนักกระเรียนขาวได้ขึ้นมาเป็นสำนักชั้นนำได้เพราะมีตัวตนระดับสุดยอดเช่นนี้หนุนหลังพวกเขาอยู่นั่นเอง
เทียนหลงมองดูสถานการณ์ตรงหน้าก็รู้ดีว่าพวกคนสำนักกระเรียนขาวไม่ยอมเจรจาจ่ายค่าชดเชยให้นายน้อยลั่วเทียนของเขาอย่างแน่นอน เขาจึงกล่าวออกไปว่า "ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่รู้ว่าอะไรควรมิควร "
เมื่อเทียนหลงกล่าวเสร็จ จึงใช้ยันต์สื่อสารระยะไกลที่นายน้อยให้มาติดต่อกลับไปทันทีและบันทึกสิ่งที่สำนักกระเรียนขาวกระทำลงไปโดยมิยอมชดเชยตามสิ่งที่นายน้อยต้องการ
ในคฤหาสน์ที่ลั่วเทียนอาศัยอยู่ แสงข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าลั่วเทียน เขาอ่านสิ่งที่เทียนหลงส่งมาให้ก็เกิดความเดือดดาลทางด้านอารมณ์ขึ้นมาทันที เหตุที่เขาเตือนในการชดเชยให้มันก็ไม่ได้มากมายอะไร ถ้าหากเป็นเช่นนี้เขาต้องให้เทียนหลงลงมือสั่งสอนให้หลาบจำ
ตอนนี้ลั่วเทียนได้นึกถึงเรื่องสถานที่ให้เว่ยหยวนได้ทำการฝึกตนแล้ว แต่เขาเองต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดีๆ ลั่วเทียนจึงหยิบยันต์สื่อสารระยะไกลหนึ่งแผ่นออกมาจากแหวนมิติ และบึนทึกสิ่งที่ตัวเองต้องการลงไป
เทียนหลงได้รับข้อความบันทึกส่งมาตรงหน้า โดยข้อความที่ลั่วเทียนส่งมาระบุไว้ว่า "เจ้าจงสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำ อย่าพึ่งฆ่าพวกเขา ข้าต้องการให้เด็กน้อยเว่ยหยวนมีสถานที่ฝึกฝนโดยใช้สำนักกระเรียนขาวเป็นจุดเริ่มต้น แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นก็จงทำให้พวกเขารู้ว่าคนอย่างข้าอย่าหาคิดที่จะต่อกรด้วย จงทำลายสำนักกระเรียนขาวครึ่งหนึ่งก็พอ"
เทียนหลงได้รับคำสั่งจากนายน้อยก็เข้าใจความหมายที่สื่อออกมา เขาจึงตะโกนออกไปเพื่อเตือนคนที่อยู่ในสำนักกระเรียนขาว "พวกเจ้าที่มีระดับการบ่มเพาะอันต่ำต้อยถ้าไม่อยากตายจงใสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ เพราะข้าจะทำลายสำนักอวดดีนี้ซะ"
ตอนนี้ร่างมังกรขนาดมหึมาได้ปรากฏต่อสายตาผู้ฝึกตนทั่วไปแล้ว พวกเขาต่างตกใจกลัวจากเสียงเตือนบนฟากฟ้า เนื่องจากเทียนหลงต้องการเตือนในสิ่งที่เขาพอทำได้
ขณะนี้กลุ่มผู้ฝึกตนระดับสูงต่างเห็นว่ามังกรตรงหน้าพวกเขาไม่มีท่าทีที่จะถอยหนีมิหนำซ้ำยังคิดที่จะทำลายสำนักของพวกตนเอง ทำให้พวกผู้อาวุโสกระตุ้นค่ายกลของสำนักเพื่อเริ่มโจมตีก่อนเป็นอันดับแรก
ค่ายกลถูกกระตุ้นออกมาแล้วกลายเป็นลำแสงพุ่งโจมตีไปยังเทียนหลงในร่างมังกร ตู้มๆๆๆ !!! หลังจากจบการโจมตีชุดแรก ทุกคนที่ทำหน้าที่รับศึกการโจมตีต่างพากันรอดูผลลัพธ์ ควันจากการโจมตีของค่ายกลเริ่มจางหาย ปรากฏร่างมังกรตัวมหึมาที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากการโจมตีเลย
ร่างมังกรเทียนหลงโคจรพลังงานของตัวเองแล้วคำรามลั่น เกิดเป็นคลื่นเสียงดังกังวาลก้องพุ่งโจมตีสำนักกระเรียนขาว ค่ายกลป้องกันทำงานทันที ตู้มๆๆๆๆๆๆๆ เสียงประทะของม่านพลังป้องกันและคลื่นเสียงมังกร
ค่ายกลป้องกันเกิดรอยร้าวและแตกออกเป็นจุล ทุกคนต่างมารวมตัวกันเตรียมที่จะผนึกกำลังเพื่อปราบมังกรขนาดมหึมาตรงหน้า
เทียนหลงกล่าวออกไปว่า "คราวนี้ถึงทีของข้าบ้างแล้วกัน จงเตรียมพร้อมให้ดีๆ หละ"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 สั่งสอนด้วยการทำลาย

คล้ายกับเรื่องราชันย์ราชบัลลังก์เลือด ที่คุณอ่าน

ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 50 สั่งสอนด้วยการทำลาย

คล้ายกับเรื่องราชันย์ราชบัลลังก์เลือด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้