เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        วันรุ่งขึ้นหยางเฉินถือถุงอาหารเช้าเข้าไปในออฟฟิศเขาสังเกตว่าเหล่าหญิงสาวจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงดังมากกว่าปกติเพราะพวกเธอเบียดเสียดมุงดูป้ายประกาศฉบับใหม่

        เวลานี้หยางเฉินไม่ได้รับความสนใจใดๆจากพวกเธอ เขาจึงวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะอย่างนั้น แล้วเดินไปดูป้ายประกาศอย่างสนใจ

        ทุกปีบริษัทอวี้เหล่ยจะจัดวันหยุดให้แก่พนักงานด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรกคือช่วยให้ทุกคนได้ผ่อนคลายจากการทำงานประการที่สองคือช่วยให้ทุกคนในบริษัทมีความสามัคคีมากยิ่งขึ้น

        เมื่อเห็นหยางเฉินเดินมาจางไช่ก็เดินไปหาด้วยความตื่นเต้น

        "หยางเฉินดูสิมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมายให้เลือกจนฉันไม่รู้ว่าจะเลือกที่ไหนดี!"

        หยางเฉินมองสถานที่ท่องเที่ยวในกระดานข่าวสารอย่างสนใจมันมีกระทั่งมณฑลยูนนานซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน สิงคโปร์มาเลเซีย ไทย ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้แน่นอนสถานที่แตกต่างกันจำนวนเงินย่อมต้องแตกต่างกัน และพนักงานสามารถแบ่งกันไปได้โดยเงินที่เหลือจากการไปเที่ยวจะถูกเก็บไว้เป็นโบนัส

        "พวกคุณอยากไปไหนกันบ้าง?"หยางเฉินเอ่ยถาม

        "ญี่ปุ่นสิ!ช่วงนี้เป็นฤดูหนาว ช่วงเวลานี้ที่ฮอกไกโดจะโรแมนติกมากๆเลยล่ะ " หญิงสาวผู้อ่อนเยาว์ตอบอย่างกระตือรือร้น

        "ฉันอยากไปเกาหลีใต้!บางทีฉันอาจจะได้เจอพระเอกเกาหลีหล่อๆ บ้างก็ได้ "

        "ผมนึกว่าคุณจะไปทำศัลยกรรมซะอีกฮ่าๆๆ"

        "ฮึ่มอยากตายนักหรือไง..."

        ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ต่างหัวเราะด้วยความสนุกสนาน

        หลิวหมิงอวี้ยิ้มแล้วถามด้วยความสนใจ

        "แล้วนายอยากไปที่ไหนล่ะไม่ไปไม่ได้หรอกนะ เพราะนี่เป็นกิจกรรมของทุกคน คนที่ไม่ไปจะถูกรังเกียจเอานะ"

        "เอ่อ..."หยางเฉินไม่ได้วางแผนว่าจะไปที่ไหนเขาเพิ่งกลับมาประเทศจีนไม่นาน และยังไม่มีอารมณ์จะไปที่อื่นหากพูดออกไปรังแต่จะทำให้สาวๆ โกรธ เขาจึงยิ้มกลบเกลื่อนก่อนกล่าวว่า

        "พวกคุณไปไหนผมก็ไปที่นั่นแหละเอาจริงๆ ผมว่าไม่มีที่ไหนเทียบกับประเทศของเราได้หรอก จริงไหม?"

        "ฮึ่ม"จ้าวหงเยี่ยนย่นจมูกกล่าวว่า

        "ก็นายเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศนี่นะพวกเราไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปต่างประเทศกัน ขนาดเครื่องบินยังนานๆ จะได้ขึ้นเลย"

        "เยี่ยมเลยเมื่อถึงเวลานายจะได้ช่วยพวกเราแบกของ" จางไช่ปรบมืออย่างมีความสุขพลางเดินไปหยิบอาหารเช้า

        ทันใดนั้นเองโม่เชี่ยนนีก็เดินเฉิดฉายเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางสง่างามดุจนางพญาเช่นเคยในเสี้ยววินาทีนั่นเองทั้งออฟฟิศก็กลับมาอยู่ในความสงบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        โม่เชี่ยนนีเดินเข้ามาพร้อมเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึกๆ ก่อนกล่าวว่า

        "วันหยุดพักผ่อนจะมีหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอเอง อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ..."พูดจบเธอก็เดินเข้าห้องไป หลังจากนั้นเหล่าสาวๆถึงกลับมาพูดคุยตามปกติ

        "วันนี้หัวหน้าดูอารมณ์ไม่ดีนะ"

        "บางทีเธออาจจะเครียดทำงานแทนตำแหน่งซีอีโอนั้นไม่ง่ายเลย"

        "หรือว่าจะเป็นวันนั้นของเดือน?"

        "ชู่ว...เบาหน่อยสิ เดี๋ยวเธอได้ยิน!"

        หยางเฉินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยหลายวันมานี้เธอก็ไม่ได้ทานอาหารเช้าจากเขา ดูเหมือนเธอจะมีอะไรอยู่ในใจ

        ในตอนเย็นหยางเฉินลังเลเล็กน้อยว่าจะไปเยี่ยมลุงหลี่ดีหรือไม่ เพราะไม่ได้ติดต่อไปนานแล้วเหนือสิ่งอื่นใดเขากลัวว่าหลี่จิงจิงจะถูกเจี่ยงซั่วมารบกวนอีกแต่ทันใดนั้นป้าหวังก็โทรมาขัดจังหวะเสียก่อน

        "คุณชายคะมีคนมาพบคุณชายน่ะค่ะ"

        "ใครหรือครับ?"

        ป้าหวังคิดสักครู่ก่อนกล่าวว่า"ฉันก็ไม่ทราบค่ะแต่พวกเขาดูเหมือนคนไม่ดีเลย ทั้งยังพูดจาหยาบคายด้วยค่ะ"

        "พวกเขา?มีกันหลายคนเหรอครับ?" หยางเฉินถามในสิ่งที่ตนสงสัย

        "คุณชายรีบกลับมาดูเองเถอะค่ะ"

        เมื่อกลับมาถึงบ้านหยางเฉินเห็นรถสองคันแต่ที่น่าสนใจคือป้ายทะเบียนรถทั้งสองคันนั้นเป็นเลข 0007และ 0008 แม้ว่าหยางเฉินจะไม่คุ้นเคยกับหน่วยงานของรัฐบาลในประเทศจีนแต่เขาก็รู้ว่ารถยนต์เหล่านี้ต้องเกี่ยวข้องกับรัฐบาลแน่ๆ

        หยางเฉินไม่ทันจะเข้าไปในบ้านชายฉกรรจ์หลายคนเดินออกมาจากในบ้าน แต่ละคนท่าทางเอาเรื่อง

        "นายคือคุณหยางงั้นหรือ"ชายร่างสูงเอ่ยถาม

        "กรุณามากับเราด้วย"

        "นายเป็นใครแล้วทำไมฉันต้องตามพวกนายไปด้วย เห็นฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไงพวกนายจะจับตัวฉันไปขายใช่ไหม" หยางเฉินเผยรอยยิ้มเบาบาง

        ชายร่างสูงเอ่ยเสียงเคร่งขรึมตอบว่า"คุณไม่มีสิทธิที่จะถามแค่ทำตามคำสั่งพวกเราก็พอ"

        "ประเทศจีนกลายเป็นสังคมทาสตั้งแต่เมื่อไหร่กันพวกเรามีสิทธิเสรีภาพ พวกนายมาจากเกาหลีเหนือหรือยังไงทำแบบนี้มันจะต่างอะไรกับการลักพาตัว?"

        "หยางเฉินผมจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ว่าคุณจะไปกับพวกเราหรือไม่สิ่งที่คุณตอบมาทั้งหมดไม่มีผลกับพวกเราทั้งนั้น"

        ทันใดนั้นเองป้าหวังก็เดินออกมาจากบ้าน และตะโกนเสียงดังว่า

        "พวกคุณทำอย่างนี้ได้อย่างไรคุณชายไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ทำไมถึงต้องทำตามที่พวกคุณสั่งด้วย!?"

        เวลานี้ป้าหวังมองหยางเฉินเป็นคนในครอบครัวไปแล้วและเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของเธอ

        ชายร่างสูงมองป้าหวังอย่างเอือมระอาเขาสั่งลูกน้องลากหล่อนเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจเสียงโหวกเหวกโวยวายของเธอ

        หยางเฉินหรี่ตาทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวเขาไม่สนใจว่าคนพวกนี้จะใหญ่มาจากไหน หรือทำให้กองกำลังลับในประเทศจีนรู้ตัวแต่มันไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดของป้าหวัง

        "พวกนายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น"หยางเฉินยัดกุญแจรถลงในกระเป๋า พูดขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบ

        ชายร่างสูงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

        "หยางเฉินสำหรับพวกเรา การที่พูดว่า 'กรุณา'นั้นถือว่าให้เกียรตินายมากพอแล้วการที่ท่านผู้นั้นเรียกนายไปหา ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของนาย ความจริงพวกเราจะจับตัวนายไปเลยก็ยังได้แต่ท่านผู้นั้นใจกว้างดั่งมหาสมุทร ท่านอยากพูดคุยกับนาย แต่นายก็ยังไม่เคารพท่านกับอีแค่วิชาคาราเต้พื้นๆ นั่นน่ะหรือในสายตาของฉันนายมันก็แค่เพียงผายลมเท่านั้นแหละ"

        "พวกแกมันไอ้ขยะสด"หยางเฉินเดินไปประจันหน้ากับชายร่างสูง

        ความโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นในดวงตาของชายร่างสูงมันตะโกนเสียงกร้าวสั่งลูกน้องว่า

        "จับมัน!"

        ชายหลายคนวิ่งกรูกันเข้ามาพยายามจับแขนทั้งสองของหยางเฉินแต่หยางเฉินสวนกลับคว้าจับที่มือของพวกมันแทน

        "โอ๊ย!"

        ชายฉกรรจ์สองคนร้องเสียงหลงดูเหมือนกระดูกข้อมือของพวกมันจะแหลกละเอียดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วชายทั้งสองพยายามดิ้นรน พยายามจะใช้กระบวนท่าประสานแต่หยางเฉินก็คว้าคอของพวกมันได้ทัน จับกบาลกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง

        ปึก!

        ทั้งสองสิ้นสติพลันร่วงลงไปนอนกับพื้น

        "เข้ามาพร้อมกันหมดนั่นแหละฉันขี้เกียจเสียเวลา" หยางเฉินยังคงเดินเรื่อยๆในขณะที่ชายร่างสูง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง

        คนเหล่านี้ทำให้หยางเฉินเลือดระอุอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน

        ชายร่างสูงรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่หมูอย่างที่คิดมันเกร็งกล้ามเนื้อจนปูดโปน สั่งลูกน้องล้อมตัวหยางเฉินเอาไว้เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ได้ฝึกการค่ายกลมาอย่างดีรวมถึงศิลปะการต่อสู้โดยกองกำลังพิเศษของทหารโดยไม่รอให้พวกนั้นทันตั้งค่ายกลเสร็จหยางเฉินก็เหยียดมือออกไปคว้าเข้าที่คอหนาของชายร่างสูง

        "อ่านทางง่ายชะมัด!"ชายสูงรู้สึกดูถูกหยางเฉินเห็นดังนั้นมันจึงหมุนตัวเตะเข้าที่แขนของหยางเฉิน

        หยางเฉินไม่ได้เปลี่ยนทิศทางของมือรองเท้าหนังของชายร่างสูงพลันกระแทกแขนของเขาอย่างจังแต่ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรแขนของหยางเฉินไม่ได้มือของเขายังคงตรงไปคว้าคอของชายร่างสูงได้อยู่ดี

        ความกลัวซึมลึกเข้าไปในจิตใจของชายร่างสูงทั้งที่ลูกเตะของมันทรงพลังขนาดหินอ่อนยังแหลกละเอียด

        ผู้ชายคนนี้!ร่างกายทำจากเหล็กหรืออย่างไร!?

        หยางเฉินยกชายร่างสูงจนเท้าลอยขึ้นจากพื้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนถือกิ่งไม้ เหล่าลูกน้องเห็นดังนั้นก็ตกตะลึงพวกมันคิดว่าที่จริงแล้วหยางเฉินคงเสียแขนไปแล้วด้วยซ้ำ

ชายคนสูงพยายามโต้กลับไปมันวาดแขนตวัดขาหาทางขัดขวางหยางเฉินสุดฤทธิ์ แต่ด้วยอากาศหายใจที่น้อยนิดทำให้มันหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน!

        "ฉันขอใช้คำพูดนั้นของนายก็แล้วกันนะในสายตาของฉันนายมันก็แค่เพียงผายลมเท่านั้นแหละ!"