สืบสู้ผี ภาค เมฆาสืบล่าผี

    28 สมุดวาดเขียนสั่งตาย part 23 เปิดเผยตัวตน

    แม้ครูชัยรัตน์กับเมขลาต่างจะรู้สึกเหมือนกันว่า คนที่อยู่ข้างหน้านี้ดูจะคลับคล้ายคลับคลาเหมือนใครคนหนึ่งที่อาจจะรู้จัก แต่ทั้งสองก็ไม่อาจจะคาดคิดไปถึงว่า คนข้างหน้านี้จะเป็น ครูสุนทร ! "ครูสุนทร... !!" เมขลาอุุทานเรียกชื่อด้วยดวงตาที่แทบถลนออกมา "ทำไมล่ะ... ทำไมถึงเป็นครูสุนทร ?!" "ครู... ครูใหญ่...?!" ครูชัยรัตน์ก็อุทานออกมาเช่นกัน "ทำไม... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ เอ่อ... ที่พูดมาทั้งหมดเมื่อกี้นี้ คงจะล้อเล่น...?" "ผมไม่ได้ล้อเล่น" ครูสุนทรตัดบทด้วยสีหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม "ไม่ได้เป็นการล้อเล่น ไม่ได้เป็นการแสดง สิ่งที่ผมพูดมาทั้งหมด มันคือความจริง ที่ผมต้องการสื่อ ให้พวกคุณเข้าใจ และยอมรับมัน !" ครูชัยรัตน์กับเมขลาถึงกับยืนอึ้งตาค้างกันไปทันทีเมื่อครูสุนทรได้ยืนยันคำพูดของตนเองเช่นนั้น "เดี๋ยวสิ" เมขลาพูดขึ้นอีกครั้ง "เป็นครูสุนทรเองหรอกรึ ที่ได้ถูกวาดไว้ในสมุดวาดเขียนอีกรูปหนึ่ง ถ้าไม่นับหนู พี่ชัยรัตน์ และนายเม้งที่เพิ่งตายไป ?" ครูสุนทรจ้องตาเมขลาเขม็งก่อนจะตอบ "ใช่ เป็นผมเอง และเมื่อผมยังไม่พร้อมที่จะให้ใครรับรู้ว่ามีรูปผมอยู่ในสมุดวาดเขียน ผมจึงได้วางแผนลักลอบฉีกหน้ากระดาษที่มีรูปของผมไป" เมขลาหันไปสบตากับครูชัยรัตน์ชั่ววูบก่อนจะถามครูสุนทรต่อไป "แล้วทำไมถึงต้องฉีกหน้ากระดาษที่มีรูปของเราทั้งสามคนด้วยล่ะ ?" รอยยิ้มอันประหลาดพิศดารปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของครูสุนทรทันที "ก็ไม่ใช่เป็นเพราะผมได้ฉีกรูปของพวกคุณไปด้วยหรอกรึ พวกคุณถึงได้มีชีวิตรอดจนถึงบัดนี้ ?" "แต่ตอนนี้นายเม้งได้ตายไปแล้ว" เมขลาว่า "เพราะเขาไม่เชื่อฟังคำสั่งของผม และเขาก็กำลังถูกอาจารย์คงจับพิรุธได้ ผมจึงจำเป็นต้องกำจัดเขาทิ้งไป" ครูสุนทรพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย "คุณ... คุณทำอย่างนั้นทำไม ที่จริงแล้ว อาจารย์คงเขากำลังจะช่วยพวกเราให้หลุดออกจากอาถรรพ์ของสมุดวาดเขียนนะ ?" เมขลาแทบจะระล่ำระลักถาม "หึหึ" ครูสุนทรหัวเราะอยู่ในลำคอ "คุณสองคนดูกันไม่ออกหรือว่า อาจารย์คงคนที่เข้ามารับงานถึงบ้านไม้นั่น ไม่ใช่อาจารย์คงตัวจริง" "หาาาา ?!!" เมขลากับครูชัยรัตน์ต่างอุทานพร้อมๆกัน "ฮิฮิฮิ เรื่องนี้น่าสนุกจริงๆ ที่ดันมีตัวแสบตัวหนึ่งเข้ามายุ่งกับเรื่องพวกนี้" หญิงสาวผู้มีใบหน้าเหมือนเด็กหญิงปานวาดพูดขึ้นอย่างขบขันหลังจากที่ได้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "นั่นมัน... ไม่น่าจะผิดนะครับ ผมเองค่อนข้างมั่นใจว่านั่นคืออาจารย์คงแน่ๆ" ครูชัยรัตน์พูดเสียงสั่นๆ "งั้น ที่จริงแล้ว มันคนนั้นเป็นใครกัน ?" เมขลารีบถามออกไปอย่างมึนๆ "แล้วทำไมมันถึงต้องปลอมตัวเป็นอาจารย์คงด้วยล่ะ ?" "มันคนนั้น ก็คือ เมฆา จอมไสยเวท ที่ผมได้เชื้อเชิญมันให้มาสืบคดีสมุดวาดเขียนอาถรรพ์นั่นเอง" ครูสุนทรได้ตอบคำถามออกมาอย่างขรึมๆ "หา เป็นนายเมฆาคนนั้นน่ะเรอะ ที่ปลอมตัวเป็นอาจารย์คง ?!" ครูชัยรัตน์ตื่นตะลึงจนแทบจะระงับเสียงที่ดังลั่นของตัวเองไม่ได้ "เรื่องนี้... มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว ก็ครูสุนทรเองไม่ใช่รึ ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กหญิงปานวาดนั่นต้องตาย แล้วครูไปเชิญมันมาเพื่ออะไรกันนี่ ?" "นั่นสิ" เมขลาโพล่งขึ้นมา "มาถึงตรงนี้ หนูก็พอจะมองเหตุการณ์ออกแล้วว่า เป็นครูสุนทรนี่เอง ที่เป็นคนข่มขืนเด็กหญิงปานวาดคนนั้น !" ครูสุนทรเชิดหน้าขึ้นมาเล็กน้อย "ใช่ ผมได้ข่มขืนเด็กหญิงปานวาดคนนั้น หลังจากที่ครูชัยรัตน์และนายเม้งเพียงแค่เกือบจะข่มขืน และผมก็ได้รับดีเอ็นเอของปิศาจผ่านมาทางตัวเธอ จนบัดนี้ผมก็กลับกลายเป็นคนใหม่อย่างสมบูรณ์ ผมได้ตระหนักและยอมรับถึงอำนาจอันลี้ลับอย่างที่ผมได้บอกไปแล้ว อา... ในตอนแรกผมกลับแอนตี้พลังเหล่านั้น และการเชื้อเชิญจอมไสยเวทอย่างเมฆาเข้ามานั้นก็เกิดขึ้นในสภาวะที่ผมยังอยู่ตรงกลางระหว่างสองด้าน" เมขลามองดวงตาอันแปลกประหลาดของครูสุนทรอย่างพิเคราะห์ก่อนจะแสดงความคิดของตัวเองออกมา "ครูสุนทร คงได้ถูกอำนาจภูตผีกลืนกินไปแล้วสินะ และครูยังต้องการให้เราสองคนไปเป็นพวกเดียวกับครู แต่ถ้าเราสองคนไม่ยอมล่ะ ถ้าเกิดอาจารย์คง ไม่ใช่สิ ถ้าเกิดนายเมฆาคนนั้นกำลังตามมาช่วยเราสองคนล่ะ ?" "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะอันขบขันดังมาจากหญิงสาวผู้มีใบหน้าเหมือนเด็กหญิงปานวาด "ในสถานที่แห่งนี้ สถานที่ซึ่งอยู่ระหว่างภพอดีตและปัจจุบัน และยังอยู่ในอำนาจแห่งการสร้างของเจ้านายแห่งข้า มีหรือที่ไอ้จอมไสยเวทชนชั้นธรรมดาจะล่วงล้ำเข้ามาถึงได้ ฮ่าฮ่าฮ่า" เมขลาและครูชัยรัตน์ฟังถึงตรงนี้ก็จิตตกและนิ่งอึ้งกันไป ทั้งสองต่างหันมาสบตากันและทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยกันทั้งสองคน งานนี้ดูเหมือนว่าเมฆาจะตามมาช่วยไม่ได้จริงๆ ทั้งสองคนคงจะต้องกลายไปเป็นสมุนของจอมปิศาจเช่นเดียวกับครูสุนทรเป็นแน่แล้ว ?!
    (โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)