วันวิสาแย่งช่อดอกไม้ในมือรามมาฟาดใส่เขาไม่ยั้ง“เมื่อวานมาด่าฉันเสียๆหายๆ หาว่าฉันแย่งผัวชาวบ้าน แล้ววันนี้มาบอกว่าฉันเป็แฟน ตายซะเถอะไอ้เด็กบ้า!”
ชายหนุ่มได้แต่ยกสองมือรับแรงนั้นอย่างเข้าใจเป็ใครเจอเข้าแบบนี้ก็ต้องโกรธจนควันออกหูแหละ แต่ตอนนี้เขาอยากให้เธอหยุดอาละวาดก่อน
เป็ห่วง
“พอเถอะสา ก็ผมขอโทษแล้วไง”
“น้อยๆ หน่อย..กล้าตีเสมอหรอ เรียกอย่างกะเพื่อน..ไม่มีความเคารพกันเลย”ว่าแล้วเ้าหล่อนก็รัวไปหลายทีจนดอกไม้ใบประดับพากันกระจายรายรอบอย่างกับถ่ายมิวสิควีดีโอ
แต่มันไม่โรแมนติกอย่างนั้นหรอก
รามต้องคว้าสองแขนของคนโมโหจัดรวบไว้ สีหน้านิ่งๆของเขาช่างดูเป็ผู้ใหญ่เสียจริง “เราคือแฟนกัน ยังไม่เข้าใจอีก ต้องให้ย้ำอีกรอบไหม”คนฟังมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมสงบลงพร้อมกับสองข้างแก้มที่อาบไปด้วยน้ำตา
“เพิ่งจะซาบซึ้ง เราคบกันมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ”
“ไอ้เด็กบ้า!ซาบซึ้งอะไรเล่า..ฉันเจ็บแขน!”
“อ่าว!แล้วกัน” เขารีบใส่ใจกับแขนขวาเ้าหล่อนที่ก่อนหน้านี้ถูกพันแผลไว้เรียบร้อยดีแต่ตอนนี้ชักหลุดลุ่ยแล้วล่ะ แลเห็นรอยเืซึมจางๆ อีกด้วย ดวงตาคมกริบจับจ้องมาอย่างตำหนิ
“เห็นไหมบอกให้พอ ให้พอ ะเืแผลจนได้ เด็กดื้อ”เด็กบ้าต้องยกมือหนามาไล้น้ำตาบนแก้มเด็กดื้อ ฉายาที่ต่างฝ่ายต่างตั้งให้กันหมาดๆเมื่อครู่
วันวิสารีบปัดมือของเขาออก “อย่ามายุ่งกับฉันอย่ามาปั่นหัวฉันเล่นอีกคนนะ ฉันเหนื่อยแล้ว”
รามรู้สึกเจ็บจี๊ดเข้าไปถึงข้างในหลังฟังคำเขาเข้าใจเป็อย่างดี..เมื่อวานเ้าหล่อนเจอผู้ชาย 3 คนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ..เขาเห็นเหตุการณ์โดยตลอด
ั้แ่เช้ามีผู้ชายที่ชื่ออาณัติมาขอยุติความสัมพันธ์อย่างไร้เยื่อใยแม้แต่ความเป็เพื่อนก็ไม่มีให้..ใจร้ายมาก แล้วก็ตามมาด้วยเขาที่ทะเล่อทะล่าฟังความไม่ชัดเลยจัดเ้าหล่อนไปชุดใหญ่ได้แผลทั้งทางกายและทางใจ ส่วนนายฌานอะไรนั่นก็ไม่เบา ตามไปถากถางซ้ำเติมกันอีก
เฮ้ออออ! ดูเหมือนเขานี่แหละจะร้ายกาจกับเธอที่สุด
จากนั้นเขาก็สะกดรอยตามเ้าหล่อนมาตลอดทั้งวัน ั้แ่ออกจากตึกสำนักงานจนถึงที่พักเขารู้แล้วว่าเธอพักที่คอนโดไหน อาคารอะไร แต่แค่ไม่รู้เลขห้องเท่านั้นเอง เลยสบโอกาสแอบถามกับเ้าหน้าที่ที่นิติบุคคลมีแต่คนชมว่านางใจดีมาก พูดจาดีมีน้ำใจแถมให้ความร่วมมือกับทางส่วนกลางเป็อย่างดี
เขาหยุดสนใจเื่ของเธอไม่ได้เลย..ให้ตายสิ
คนตัวโตกว่าตวัดรัดร่างคนตัวเล็กเข้ามากอดแบบไม่ให้ตั้งตัวเพราะขืนให้ตั้งท่าก่อนคงได้เจอฝ่ามือพิฆาตฟาดหน้ากันพอดี ต้องเล่นจู่โจมแบบนี้แหละ
“ไม่ๆ ผมไม่ทำอย่างนั้น”
“เด็กบ้า!จะทำอะไรง่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
“ได้แต่มีข้อแม้ ฟัง” วันวิสาชักสีหน้าไม่พอใจ
“ก็ว่ามาสิ” แม้คนในอ้อมกอดจะดูไม่เป็มิตรกับเขาเท่าไหร่นักแต่นั่นก็เป็เพราะเขาเองที่ทำให้เ้าหล่อนมองเขาเลวร้ายไม่น่าคบซึ่งเขาไม่มีวันยอมแพ้หรอก..จะไม่ยอมปล่อยเ้าหล่อนไปง่ายๆ นะบอกไว้เลย
“ไปห้องพยาบาลกัน ทำแผลใหม่”
“เพิ่งจะเจ็ดโมง เขายังไม่เปิดหรอก จบ”
“ยัง”
“อะไรอีกล่ะ”
“งั้นไปกินข้าวก่อนจะได้กินยา แล้วค่อยไปทำแผล”
“ไม่หิว”
“แต่ผมหิว”
“หิวก็ไปกินเองสิ ชั้น 8 ชั้นที่นายมาแหกปากด่าฉันเมื่อวานน่ะจำได้ไหม”รามหรี่ตาเขม่น เด็กดื้อนี่กัดเจ็บชะมัด แล้วมีหรือว่าเด็กบ้าอย่างเขาจะยอม
“จำไม่ได้ เพราะจะให้แฟนพาไป”
“ใคร”
“อย่ามาเลียนแบบผมสิ หลงๆ ลืมๆ ง่ายจริงสงสัยต้องจูบเตือนความจำ”
“เฮ้ยยยย!จะบ้าหรอ” วันวิสาเริ่มดิ้นรนแต่ก็ไม่สำเร็จ
“เอาไง จะให้จูบก่อนแล้วค่อยปล่อยไปกินข้าวหรือว่าจะไปเลย”
“เออๆ ไปๆ พาไปกินข้าวก็ได้” รามอมยิ้มเมื่อเด็กดื้อของเขาเริ่มว่าง่ายขึ้นแค่เขาล้อเล่นจะถึงเนื้อถึงตัวหน่อยเดียว..เ้าหล่อนยังสั่นเป็ลูกนกตกน้ำขนาดนี้ แถมยังหน้าซีดใเพราะเก็บอาการไม่เก่งอีกต่างหากแล้วจะเอามารยาที่ไหนไปแย่งคนของใครได้นะ
นายคงเข้าใจผิดอย่างมากจริงๆ ล่ะนายฌาน
3K
