ศิษย์ข้าใครว่ากาก? ระบบศิษย์คืนกำไรหมื่นเท่า

เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นซูเตี๋ยที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทัพพีเหล็กสีดำทมึนขนาดมหึมา ชายหนุ่มชุดดำก็พลันหรี่ตาลง สัญชาตญาณระวังภัยตื่นตัว มือขวากระชับด้ามกระบี่แน่น

ในจังหวะที่เขากำลังจะชักกระบี่ฟันออกไปเพื่อตัดไฟแต่ต้นลมนั้นเอง จู่ๆ สัมผัสอันเฉียบคมจากจิตสังหารด้านข้างก็พุ่งวาบเข้ามา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ร่างกายตอบสนองอัตโนมัติด้วยการดีดตัวกระโดดหนีจากหลังคารถม้า

วูบ!

แสงกระบี่สายหนึ่งฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า ตัดสายบังเหียนม้าที่อยู่ใต้ร่างของเขาเมื่อครู่จนขาดสะบั้น

ฮี้!!!

ม้าศึกที่เทียมรถตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหลุดจากพันธนาการ มันตะกุยเท้าวิ่งเตลิดหนีไปตามเส้นทางภูเขาเบื้องหน้า หายลับไปในความมืด

"คู่ต่อสู้ของเจ้า... คือข้า!"

จางอวิ๋นยืนตระหง่านอยู่หน้ารถม้า สะบัดข้อมือเบาๆ ให้กระบี่เมฆาเวหากรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายหนุ่มชุดดำร่อนลงสู่พื้นข้างรถม้าอย่างนิ่มนวล สายตาจ้องมองผู้มาเยือนอย่างเย็นชา ทันใดนั้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

"ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด?"

"หึ!"

ชายหนุ่มชุดดำแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววเหยียดหยาม

แค่ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด ตัวตนเยี่ยงมดปลวกเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรมาเรียกตัวเองว่าเป็นคู่ต่อสู้ของเขาผู้อยู่ระดับจินตาน?

"รนหาที่ตาย!"

แววตาของชายหนุ่มชุดดำฉายแววอำมหิต ขยับนิ้วโป้งดีดด้ามกระบี่เล็กน้อย ก่อนจะชักออกมาด้วยความเร็วสูง

วูบ!

แสงกระบี่สายหนึ่งกวาดซัดออกมาในชั่วพริบตา ราวกับงูพิษที่พุ่งฉกเหยื่อ

กระบวนการชักกระบี่และฟาดฟันรวดเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าของคนธรรมดาจะมองทัน

แต่จางอวิ๋นเตรียมพร้อมระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่สัมผัสถึงจิตสังหาร เขาก็ดีดตัวกระโดดขึ้นจากจุดเดิม พลิ้วกายหลบหลีกแสงกระบี่ที่กวาดมาได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับตวาดก้อง รวบรวมพลังปราณฟาดฟันกระบี่ลงมาจากกลางอากาศ พุ่งเป้าตรงไปยังศีรษะของชายหนุ่มชุดดำ

"หืม?"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถหลบกระบี่สังหารของตนได้ ชายหนุ่มชุดดำก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณการต่อสู้อันโชกโชนทำให้เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ตวัดกระบี่ในมือสวนกลับไปต้านรับ

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานก้องป่า ประกายไฟแลบแปลบปลาบกระจายกลางอากาศ

แรงปะทะจากการฟันของจางอวิ๋น ถูกชายหนุ่มชุดดำยกกระบี่ขึ้นรับไว้ได้อย่างมั่นคง

"ศาสตราวิญญาณ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความคมกริบและพลังอำนาจของกระบี่เมฆาเวหาที่กดทับลงมา แววตาของชายหนุ่มชุดดำก็ไหววูบ ความโลภเข้าครอบงำจิตใจทันที

"กระบี่เล่มนี้... ข้าขอรับไว้ก็แล้วกัน!"

สิ้นเสียงคำราม ปราณกระบี่อันบ้าคลั่งก็ระเบิดออกมาจากกระบี่ในมือของเขาราวกับเขื่อนแตก

ในชั่วพริบตานั้น จางอวิ๋นรู้สึกราวกับมีพายุใบมีดนับพันเล่มพุ่งเข้าปะทะใส่ใบหน้าและลำตัว

แม้จะเตรียมกางม่านพลังป้องกันไว้แล้ว แต่เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างก็ยังถูกปราณกระบี่อันคมกริบกรีดจนขาดวิ่นเป็นริ้วๆ หมวกสานที่สวมอยู่ถูกแรงอัดกระแทกจนปลิวว่อน เผยให้เห็นหน้ากากที่สวมอยู่เกิดรอยร้าวลามไปทั่ว จนเกิดเสียงดัง เปรี๊ยะ

ทั่วทั้งร่างกายในเวลานี้ เจ็บแปลบราวกับถูกมีดโกนเฉือนผ่านผิวหนัง

จางอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึกๆ ถอยร่นออกมาตั้งหลัก

"ปราณกระบี่ของกายาวิญญาณกระบี่... อานุภาพน่าตื่นตะลึงจริงๆ!"

เขาก้มมองดูร่างกายที่แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บถึงเลือดตกยางออก แต่ชั้นปราณคุ้มกันที่คลุมกายไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกกรีดทำลายจนเป็นรอยลึกหลายแห่ง เขาอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความทึ่ง

"หือ?"

ชายหนุ่มชุดดำเห็นจางอวิ๋นยังยืนหยัดอยู่ได้ โดยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสภายใต้การระเบิดปราณกระบี่ระยะประชิดของตน ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมากจนคิ้วขมวด

ปราณกระบี่ของเขา ไม่ใช่สิ่งที่ปราณคุ้มกันกระจอกๆ ของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานทั่วไปจะต้านทานได้!

"แค่อยากลองสัมผัสความร้ายกาจของปราณกระบี่ดู ไม่นึกว่าจะรุนแรงขนาดนี้ ดูท่าวันหน้าคงจะลองของสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เสียแล้ว... คู่ต่อสู้ที่จัดการได้ ควรรีบจัดการให้จบๆ ไปดีกว่า!"

จู่ๆ จางอวิ๋นก็พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

ชายหนุ่มชุดดำได้ยินดังนั้นก็ชะงักด้วยความงุนงง แต่วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลดุจคชสารบรรพกาล กระแทกเข้าใส่กระบี่ของเขาผ่านทางกระบี่เมฆาเวหาอย่างจัง

ปัง!

แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนไม่อาจต้านทาน ร่างของชายหนุ่มชุดดำพร้อมกระบี่ในมือถูกซัดจนปลิวลอยคว้างออกไปกลางอากาศอย่างควบคุมไม่ได้

ฟุ่บ!

ยังไม่ทันที่เขาจะร่วงลงสู่พื้น เงาร่างสีเขียวสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า!

เป็นจางอวิ๋นที่พุ่งเข้ามาพร้อมกระบี่เมฆาเวหาในมือที่ชูขึ้นสูง ตั้งท่าเตรียมแทงสวนใส่ชายหนุ่มชุดดำที่กำลังเสียหลัก

"แย่แล้ว!"

ชายหนุ่มชุดดำหน้าถอดสี กัดฟันฝืนบังคับร่างกายหมุนตัวกลางอากาศ พลิกข้อมือหันคมกระบี่เก้าสิบองศาเพื่อฟันสกัดกระบี่ที่จางอวิ๋นแทงเข้ามา

แต่ทว่า...

เมื่อกระบี่ของเขาฟันลงไป กลับไม่มีสัมผัสของการปะทะเกิดขึ้น!

คมกระบี่ของเขาทะลุผ่าน 'กระบี่' และร่างของจางอวิ๋นไปราวกับฟันถูกธาตุอากาศ

ภาพจางอวิ๋นที่ถือกระบี่พุ่งเข้ามา พลันสลายกลายเป็นฟองอากาศหายไปต่อหน้าต่อตา

"ภาพลวงตา!? คนหายไปไหน?"

ชายหนุ่มชุดดำเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"อยู่นี่ไง!"

เสียงกระซิบมรณะของจางอวิ๋นที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด

จางอวิ๋นในเวลานี้ ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตพราย กระบี่เมฆาเวหาในมือไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แทงตรงเข้าที่จุดกึ่งกลางแผ่นหลัง... ตำแหน่งที่เป็น 'จุดตาย' ของกายาวิญญาณกระบี่!

"ม่ายยยย—!!"

ชายหนุ่มชุดดำกรีดร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็สายไปเสียแล้ว

ฉึก!

จางอวิ๋นแทงกระบี่ทะลุเข้าไปอย่างแม่นยำ

ร่างของชายหนุ่มชุดดำในชั่วพริบตานั้น สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับลูกบอลที่ถูกเจาะลม ปราณกระบี่ที่เคยเกรี้ยวกราดและพลังวิญญาณทั่วร่างรั่วไหลออกจนหมดสิ้น ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับโคลนเหลว ร่วง ตุ้บ ลงกระแทกพื้นอย่างไร้สภาพ

จางอวิ๋นทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ปลายกระบี่ชี้จ่อไปที่หน้าผากของอีกฝ่าย

มองดูปลายกระบี่เย็นเฉียบที่จ่ออยู่ตรงหน้า สมองของชายหนุ่มชุดดำว่างเปล่าขาวโพลน

แพ้แล้ว!

เขาผู้เป็นอัจฉริยะแห่งยุค... พ่ายแพ้ให้กับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานคนหนึ่งอย่างหมดรูป!!

ไม่ไกลออกไป ซูเตี๋ยและชายหนุ่มชุดหรูที่ยังไม่ทันได้เริ่มสู้กันอย่างจริงจัง สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจึงหันมามอง

เมื่อเห็นภาพจางอวิ๋นใช้กระบี่จ่อคอหอยชายหนุ่มชุดดำ ทั้งคู่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

อะไรกัน?

จบแล้วเหรอ? แค่พริบตาเดียว... จางอวิ๋นโค่นยอดฝีมือชุดดำได้แล้วเนี่ยนะ??

ซูเตี๋ยได้สติเป็นคนแรก นางเบิกตากว้างมองจางอวิ๋นในชุดขาวที่หมวกสานปลิวหายไป ยืนถือกระบี่ด้วยท่าทางองอาจ แม้หน้ากากจะแตกพังยับเยิน แต่แววตาคู่สวยของนางกลับฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชม

เจ้านี่... จัดการชายหนุ่มชุดดำได้จริงๆ หรือ?

"เป็นไปได้ยังไง?"

ชายหนุ่มชุดหรูที่มักจะมีรอยยิ้มประดับหน้า บัดนี้รอยยิ้มแข็งค้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ศิษย์พี่ของเขา!

ศิษย์พี่ผู้ครอบครองกายาวิญญาณกระบี่อันไร้เทียมทาน ถูกมดปลวกระดับสร้างรากฐานฟันร่วงในไม่กี่กระบวนท่า?

ล้อเล่นอะไรกัน!

ของปลอม! นี่มันต้องเป็นภาพลวงตา!

"นี่มันต้องเป็นเรื่องโกหกแน่! ข้าจะฉีกพวกแกให้เป็นชิ้นๆ!!"

ชายหนุ่มชุดหรูแผดเสียงคำรามก้องป่า ทันใดนั้นกลิ่นอายโลหิตน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากร่าง

ตูม!

คลื่นพลังสีแดงฉานปะทุขึ้น ฟันในปากที่อ้ากว้างเริ่มงอกยาวกลายเป็นเขี้ยวแหลมคมผิดมนุษย์ มือและเท้าขยายใหญ่กลายสภาพเป็นกรงเล็บสัตว์ร้าย ดวงตาทั้งสองข้างยืดออกกลายเป็นนัยน์ตาหมาป่าแนวตั้งสีอำพัน ที่บั้นท้ายยังมีหางหมาป่าสีแดงงอกออกมาสะบัดไปมา

เขากลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าครึ่งตัวที่ดูดุร้ายน่ากลัว!

จางอวิ๋นรีบเพ่งสายตา โคจรเคล็ดวิชาเนตรเซียนตรวจสอบทันที

【ระดับพลัง: จินตาน ขั้นกลาง】

【กายา: กายามนุษย์หมาป่าปัจฉิมภูมิ】

【พรสวรรค์: แปลงร่างมนุษย์หมาป่า ในสถานะนี้พลังการต่อสู้ทุกด้านจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และจะมีความกระหายเลือดอย่างรุนแรง】

【จุดอ่อน: การแปลงร่างมนุษย์หมาป่าคงอยู่ได้สูงสุด 5 นาที เมื่อหมดเวลาและออกจากร่างมนุษย์หมาป่า จะตกอยู่ในสภาวะอ่อนแออย่างหนัก】

......

"ฆ่า! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!!"

ชายหนุ่มชุดหรูแผ่กลิ่นอายดุร้ายของมนุษย์หมาป่าออกมา นัยน์ตาสีอำพันจ้องเขม็งไปที่ซูเตี๋ยซึ่งยืนขวางทางอยู่

จางอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยน รีบตะโกนเตือนด้วยความเป็นห่วง "ซูเตี๋ย ระวัง..."

ผัวะ!

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงวัตถุหนักกระแทกเนื้อก็ดังสนั่นลั่นทุ่ง

ภาพที่เห็นคือ ซูเตี๋ยเหวี่ยงทัพพีเหล็กอันใหญ่ยักษ์ในมือ ฟาดเข้าเต็มกระหม่อมของชายหนุ่มชุดหรูที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ พร้อมด่ากราดเสียงดัง

"แหกปากหาบิดาเจ้าหรือ! หนวกหูโว้ย!!"

ร่างของชายหนุ่มชุดหรูสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกับถูกไฟช็อต การแปลงร่างมนุษย์หมาป่าอันน่าเกรงขามถูกทัพพีเดียวฟาดจนคืนร่างเดิม ตาเหลือกถลนเห็นแต่ตาขาว ล้มตึงสลบเหมือดไปทันที

จางอวิ๋นมองภาพเหตุการณ์นั้นด้วยความตะลึงงัน ปากอ้าค้าง

อะไรวะนั่น?

ทัพพีเดียว... ไอ้มนุษย์หมาป่าสุดโหด ร่วงเลยเหรอ??

"ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น! ไม่อยากได้ลูกศิษย์ลำดับสามของเจ้าแล้วหรือไง?"

เสียงตวาดของซูเตี๋ยดึงสติเขากลับมา

จางอวิ๋นสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปมองสาวน้อยเผ่าเงือกที่เดิมทีนอนหมดสติอยู่บนรถม้า ตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วและแอบปีนลงจากรถม้า แม้ร่างกายจะถูกเชือกมัดตราสัง แต่ก็พยายามใช้หางปลาขยับกระดึ๊บๆ ลากสังขารหนีไปทางป่าอย่างทุลักทุเล

เมื่อเห็นสายตาของจางอวิ๋นและซูเตี๋ยหันมาจับจ้อง สาวน้อยเผ่าเงือกหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว รีบดีดหางปลาพยายามกระโดดหนีเข้าป่าสุดชีวิต

ฟุ่บ!

จางอวิ๋นพุ่งตัวเพียงแวบเดียว ก็มายืนดักอยู่ตรงหน้าของนาง

สาวน้อยเผ่าเงือกตกใจจนหางปลาสะดุดรากไม้ ร่างเสียหลักทำท่าจะล้มกระแทกพื้น

จางอวิ๋นยื่นมือไปคว้าแขนของนางไว้ได้ทัน แล้วดึงตัวขึ้นมา

"กรี๊ด! ปล่อยข้านะ!"

ทันทีที่ถูกสัมผัสตัว สาวน้อยเผ่าเงือกก็กรีดร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต

"เจ้าเต็มใจจะเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?"

จางอวิ๋นไม่สนใจท่าทีขัดขืน ถามออกไปตรงๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

คำถามนี้ทำให้สาวน้อยเผ่าเงือกที่กำลังดิ้นรนชะงักกึก เงยหน้ามองเขาด้วยความงุนงง

ศิษย์?

มนุษย์ผู้นี้... จะรับนางเป็นศิษย์?

หลอกเด็กเถอะ! นางเป็นถึงเผ่าเงือกที่มนุษย์รังเกียจ ใครจะมารับเป็นศิษย์!

สาวน้อยเผ่าเงือกไม่เชื่อแม้แต่น้อย ยังคงออกแรงดิ้นรนต่อไป

"คนอย่างข้าไม่ชอบพูดอ้อมค้อม ข้ามาที่นี่ก็เพื่อรับเจ้าเป็นศิษย์!"

จางอวิ๋นกล่าวเสียงเข้ม ยืดตัวตรง พร้อมชูสองนิ้วขึ้นฟ้าประกาศก้อง

"เรื่องนี้... ข้าจางอวิ๋นขอสาบานด้วยจิตแห่งเต๋าของข้า!"

สิ้นเสียงคำสาบาน สาวน้อยเผ่าเงือกถึงกับนิ่งอึ้ง ร่างกายหยุดดิ้นรนทันที

สาบานด้วยจิตแห่งเต๋า?

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร จิตแห่งเต๋านั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิต หากจิตแห่งเต๋าไม่มั่นคงหรือผิดคำสาบาน การฝึกฝนในอนาคตอาจธาตุไฟเข้าแทรกจนตัวตายได้ทุกเมื่อ

กล้าเดิมพันด้วยจิตแห่งเต๋าเช่นนี้ มนุษย์ผู้นี้... อยากรับนางเป็นศิษย์จริงๆ หรือ?

แม้แต่ซูเตี๋ยที่ยืนถือทัพพีอยู่ข้างๆ เห็นแบบนั้นก็ยังอดมองจางอวิ๋นด้วยความประหลาดใจไม่ได้

หมอนี่... เอาจริงดิ?