กลบสวรรค์ สะท้านสามโลก

"เจ้าหนู ตื่นได้เเล้ว 

  นี่..เจ้าคิดจะตื่นสายรึเเล้วหรือไงกัน 

ห๊ะเจ้านี่ใช้ชีวิตสบายจนเกิดไปจนตื่นสาุยรึ ลุกขึ้นเเล้วไปหาอาจารย์ที่รำธาร

ฟื้บเเล้วเขาก็หายไป 

   จางเฟิงค่อยๆลุกๆขึ้น ด้วยความเหนื่อยล้ามานานเขาพึ่งได้ พักผ่อนเต็มที 

เขาเปิดประตูกระท่อมเเล้วถือกระบี่ของตนเอง

    เดินไปยังริมธาร ก็พบกับผุ้เป้นอาจารย์นั่งหลับตาอยุ่ก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง

" อ่าา จางเฟิงเจ้ามาเเล้วหรือ

 " วันนี้อาจารย์ จะสอนเจ้าเเบบจริงจังสักที

   จางเฟิงเมื่อมาถึงเขาก็นั่งลงกับพื้น

"วันนี้อาจารจะสอนอะไรข้าหรือ

  " วันนี้อาจารย์จะสอนเจ้าเกี่ยวกับพลังลิทธิให้เเก่เจ้าพลังลิทธิ คือพลังจิตนั่นเองซึ่งใช้ในการควบคุมสิ่งของ ให้ลอยไปได้ตามความต้องการ

ของผุ้ใช้พลังลิทธิ ถ้าฝึกพลังลิทธิถึงขั้นที่เหนือกว่าจินตนาการสามารถ ยกภูเขานับร้อยนับพันลูกได้เพียง

เเค่2นิ้วของเจ้า พลังลิทธิยิ่งเเกร่งกร้าวความเร็วนการควบคุมสิ่งของยิ่งรวดเร็วนัก

    นักในการต่อสู้ถึงเเม้ตบะของเจ้าจะเหนือกว่าศตรู1ขั้น เเต่ถ้าศัตรรู ฝึกลิทธิจนพลังขั้นสุงกว่าเจ้า 

เจ้าาอาจจะหลบได้ เเต่เจ้าจะโจมตีกลับยากนัก เจ้าก็จะต้องตาย

  "การฝึกพลังลิทธิต้องมีทักษะฝึกลิทธิด้วย การฝึกลิทธิจะใช้เวลา ไม่มากเหมือนกับฝึกตบะ มันเหมือนกับการมีเเก้วน้ำเเก้วหนึ่งที่ไร้ที่สิ้นสุดยิ่งเติมน้ำ น้ำก็ยิ่งเยอะ ก็เหมือนกันยิ่งเจ้าฝึกพลังลิทธิมาก น้ำก็เยอะมากเช่นกัน เเต่ถ้าพลังลิทธิเจ้าสูง เเต่เจ้าไปสุ้กับคนที่สูงกว่าเจ้าถึง2ขั้น เขาเเค่สบัดมืด ก็ทำลายพลังลิทธิของเจ้า

เเตกกระจายไปหมด นั่นก็คือ พลังลิทธิเเละตบะหนุนกัน 

พลังลิทธิไม่ใช่สิ่งที่ใช้ได้ตลอดนัก ใช้ยามจำเป็นเท่านั้น เพราะถ้าใช้เเล้ว พลังการต่อสู้จะลด

ลงไปมากชั่วคราวหลังจากใช้พลังลิทธิเสร็จ เเต่นั่นมันก็เป้นการดี ที่สามารถสังหารศัตรรูลงได้

  เอาละๆข้าขี้เกียจอธิบายละ เขาค่อยกระโดดลงมาตรงหน้าของจางเฟิง

"อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาฝึกลิทธิให้เจ้า วิชานี้อาจารฝึกฝนมาทั้งชีวิต ยังไม่สามรรถทำ ความเข้าใจมันได้เต็มที่

เขาพูดเเล้วเม้มปาก  

   เขาใช้นิ้วชี้นิ้วกลางประสานกัน เเล้วเเล้วชี้นิ้วไปที่กระหม่อมของจางเฟิง

  มีหนังสือตัวหนึ่งขึ้นมาในความคิดเขา คำภีร์ ลิทธิเสวียนเจิน

คำภีร์เสวียนเจิน เเบ่งเป็น9ขั้น ในการฝึกพลังลิทธิ ยิ่งขั้นของคำภีร์เสวียนเจิน

สูงก็จะทำให้พลังลิทธิของผู้ใช้เเข็งกร้าว ขึ้นสามารถต่อสุ้พลังจิตได้ดีมากขึ้น

"อ่าาศิษย์ข้า ในที่สุดก็มีผู้สืบทอดวิชานี้เเล้ว อาจารย์อยุ่เเค่ขั้น4เท่านั้นไม่อาจจะข้ามไปขั้น5

ได้เพราะไม่อาจจะรู้เเจ้งได้เเต่ถ้าหากเจ้าสามารรู้เเจ้งทั้งหมด9ขั้นได้ฮ่าๆข้าว่าตำนานคงจะเป็นจริง

"เเล้วละ เเต่ถ้าเจ้าสามารถรู้เเจ้งได้ขั้น2ก็เก่งเเล้ว

เขาใช้มือลูบหัวจางเฟิงด้วยความเอ็นดู

จางเฟิงอาจารย์จะสอนวิธีการฝึกลิทธิพร้อมกับใช้ทักษะนะจงดูให้ดี

ฮ่าาาาา มือทั้งสองข้าบรรจบกัน ค่อยๆลอยขึ้นเหนือพื้นประมาณ 3ฟุตในท่าขัดสมาธิ

ออร่าสีฟ้าค่อยๆก่อบังเกิดขึ้น รอบตัวของเขาออร่านี้หากมองดุเเล้วเป็นสีฟ้า

ชั่วครู่บังเกิดเป็นสี ขาว

 เขาค่อยๆลดตัวลงมาบนยืนบนพื้น

"เอาละจางเฟิงเจ้าทำเเบบอาจารย์ได้หรือไม่

"ข้า.. ทำได้ขอรับ

เขาค่อยๆใช้มือบรรจบกัน ค่อยโคจรคำภีร์เสวียนเจิน

เเต่สิ่งเเปลกประหลาดก็คือ อยู่ดีๆวิชาบ่มเพาะทักษะเทวะก็ทำงานด้วย 

หือ.. เกิดอะไรกับตัวข้า วิชาทักษะบ่มเพาะเทวะที่ไม่เคยมีปฏิกิริยา เเต่ตอนนี้มันกลับโคจรเอง ทักษะระดัยพระเจ้า

ชิ้นนี้มีความลึกลับขนาดเท่าใดกัน 

  มือทั้งสอง ของเขาจบกัน ร่างกายของเขา ค่อยๆลอยขึ้นในท่านั่งสมาธิ

 "โอ้ววสมเเล้วที่เป็นศิษย์ข้า เเค่ทดลองฝึกก็สามารถฝึกได้ถึงขนานดนี้ อนาคตยาวไกลเเน่เลย 

  วิ้งๆเเสงรอบๆตัวเขาเป็นสีฟ้าอ่อนๆรอบตัวเขา

 "ดีๆอนาคตเจ้าสวางไหวเเน่ๆ

   ในหัวสมองของจางเฟิงมีสองวิชาที่กำลังโคจร กำลังฟัดเหวี่ยงกันอยุ่ เหมือนโคถึกสองตัว

ที่วิ่งชนกันอยู่ไม่หยุด

   จางเฟิงเพ่ง วิชาคำภีร์เสวียนเจิน พบว่าตอนนี้เขาทะลวงมาอยู่ขั้นสองเเล้ว

  หือนี่มันเกิดอะไรขึ้น.. ทำไมเจ้าเด็กนี่ไปขั้นสองไวจังเลย เขามองจางเฟิงด้วยความตะลึง

   วิชาสองวิชายังคงพุ่งชนกันอยุ่ไม่อยู่ ไม่หยุด

  เเต่สักพักวิชา ทักษะปราณเทวะก็หายไปส่วนลึกของปณาณ

  จางเฟิงค่อยๆ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับ พลังลิทธิให้ กระจ่างเเจ้งเกี่ยวกับขั้น

    สอง เวลานี้เเสงออร่ามรอบตัวเขามีมากกว่าเดิมถึง.5เท่า 

ข้าว่าข้าพอเท่านี้ก่อนดีกว่า เดี่ยวจะเป็นผลไม่ดีต่อตัวเอง มือทั้งสองข้าค่อยๆ

เเยกออกจากกันร่างของเขาค่อยๆลดลงมาถึงพื้น  

  "เห้อออ 0...0 เขาเช็ดเหงื่อที่มีอยู่ตามผิวหน้าของตนเอง   

  "อาจารย์ข้าฝึกไปถึงขั้นไหนเเล้ว

  เฒ่าเหมิงที่ยืนดูจางเฟิงพูดไม่ออก นี่มันปีศารจน้อยชัดๆ

อายุ13ปีเเต่กลับทพำควาามเข้าใจได้ขนาดนี้ 

 " เจ้าหนุเจ้าต้องฝึกบ่อยๆนะ 

 " เจ้าไปลงเล่นน้ำเถอะไป เดี๋ยวอาจารย์จะรอเจ้า่

  "อาจารย์ท่านให้ข้าลงไปเล่นน้ำได้จริงๆหรือ นี่เวลาฝึกนะ

 "ไปเล่นได้สิดูสภาพเจ้าสิเหงื่อท่วมตัวหมดเเล้วนะ 

   ถ้าขึ้นมาจากน้ำค่อยฝึกกระบี่บิน

 "ฮู่น้ำช่างเย็นดีจริงๆข้ารู้สึกผ่อนคลาย ฝึกลิทธิทำให้เหนื่อยมากนักตบะข้าเเค่ก่อเกิด

เท่านั้นเมื่อใดน้าาจะได้ไปโลกฉินหยางเพื่อตามหาพ่อเเม่ เเต่อาจารยืบอกว่าถ้าพลังของข้า

อยู่ที่ขั้นเทวะอาจารย์จะช่วยข้าไปโลกฉินหยาง ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น ฮ่าา

จางเฟิงลอยไปลอยมา อยู่ในลำธารราวกับมัจฉาตัวหนึ่งที่เเหวกว่าย

ห้วงมหรรณพ ซ่าๆเสียงว่ายน้ำข้ามไปข้ามมา 

โดยมีผู้เป็นอาจารย์นั่งอยู่ข้างริมลำธาร นั่งมองจางเฟิงด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆไอ่ลูกหมานี่อนาคตคงจะไปไกลกว่าข้าตาเเก่คนนี้เยอะเลย

เขายิ้มออกมาด้วยสีหน้าอบอุ่นด้วยใบหน้าที่เเก่ชราเเต่ใบหน้าที่เเก่ชรานี้

กับเเฝงไปด้วยกฏเกณฑ์เเก่งฟ้าดินราวกับ มือเดียวก็พอพลิกทั้งโลกนี้ได้

"อาจารย์ข้าเล่นน้ำจนเหนื่อยพอใจเเล้วท่าจะสอนข้าต่อหรือ

เสียงนั้นส่งมาจากลำธารไม่ไกล้ไม่ไกลนี้

"อ่าเจ้าเล่นน้ำจนพอใจเเล้วหรือ อาจารย์จะได้สอนเจ้าต่อมาๆ มานั่งนี่ตรงหน้าอาจารย์

"จางเฟิงเอ๋ยเจ้าดีเเค่ไหนเเล้ว ที่มีอาจารย์เพราะคนส่วนมาก ไม่มีอาจารย์

ได้เเต่คลำหาทางอณุมาณเอาเองเท่านั้น

"เออ..ตอนนี้เจ้าก็ฝึกขั้นสองเเล้วของวิชา ลิทธิเสวียนเจินเเค่ขั้นสองก็ทรงพลังเเล้ว

ถือว่าเจ้าเก่งอย่างมากที่ทำความเข้าใจได้ถึงขั้น2 อาจารย์ทำความเข้าใจ ใช้เวลา

ถึง2เดือนถึงเข้าใจได้ ขั้น3 5ปี ขั้น4 50ปี ขั้น5 80ปี ขั้น6 150ปี ขั้น7เเต่อาจารย์ยังไม่ไปไหนมาไหนเลย เเต่อาจารย์พอจะมีพลังของขั้น7อยู่บ้าง

"เจ้าฝึกได้ขั้น2ก็ทรงพลังเเล้วละเขามองจางเฟิงด้วยสีหน้าเอ้นดู

ขั้นต่อไปอาจารย์จะฝึก การต่อสู้เเบบกระบี่บินให้เเก่เจ้า ถึงเเม้ว่าการใช้กระบี่บิน

มันจะทำให้ พลังลดลงชั่วคราว เเต่ก็คุ้มค่านัก สามารถยกสิ่งของด้วย พลังลิทธิ

"เอาล่ะๆเจ้าชักกระบี่ออกมา

เมื่อพุดจบเฟิงก็ค่อยๆชักกระบี่ออกมา

เอากระบี่มาให้อาจารย์

จางเฟิงกระบี่กับผู้เป็นอาจารย์ พอกระบี่ไปอยู่ในมือของเขาก็ตกตะลึงทันที

"นี่..นี่..มันกระบี่อะไรกันเเน่ ทำไมเวลาจับกระบี่ถึงเเผ่พลัง ออกมาอย่างนี่

เขาอึ้งไปชั่วคราว ศิษย์ของข้าตาไม่เลวจริงๆหึๆ

ฉึกเขาขว้างกระบี่ไปปักที่อยู่ต้นไม้ต้นหนึ่ง เอาละถ้าเจ้าสมารถใช้พลังลิทธิ

ของวิชาลิทธิเสวียนเจินเเล้วดึงกระบี่ออกมาได้ เจ้าก็จะได้พัก เขาพูดจบก็มานั่งสมาธิอยุ่ข้างริมธารต่อ

"ห๊ะท่าจะไม่โหดกับข้าไปหน่อยหรือท่าอาจารย์ โถ่ใครจะไปทำได้ละ

"โถ้เอ้ยที่เเท้ก็เป็นตาเเก่อมหิต0..0/จางเฟิงคิดในใจ/

ฟึ้บบเอายกนิ้วสองนิ้วขึ้นมา ค่อยๆเพ่ง รอบๆตัวเขามีเเสงสีฟ้าจางๆค่อยๆปรากฏขึ้น

โอ้วว ไม่ธรรมดาจริงๆเจ้าหนูนี่ปากของเฒ่าเหมิงค่อยๆเผยอขึ้น

จางนั้นเขาก็หลับตาต่อ

จางเฟิงกำลังเพ่งลิทธิอยุ่นั้นค่อยๆขึ้นตา มือของเขาเปล่งเเสง

สีฟ้าออก เป็นคลื่น เขาชี้ไปที่ด้ามกระบี่ หึ้บบกระบี่จงออกมาจากต้นไม้ซะ

เเสงสีฟ้าพุ่งไปกระบี่ ตัวกระบี่ค่อยๆสั่นๆสะท้าน เเกร้งๆ เเกร้งๆๆๆๆๆ

ฟิ้วววว..... กระบี่บัดนี้มีพลังลิทธิสีฟ้าหุ้มอยู่

เฒ่าเหมิงผู้เป็นอาจารย์ยังต้องตะลึงศิษย์ตัวเอง ห๊ะเจ้าบ้านี่ทำได้ยังไงกันน

นี่.ๆข้ามีศิษย์เป็นสัตว์ประหลาดหรือยังไง 

กระบี่เเหวกว่ายอยู่บนอากาศมันไปตามทิศทางที่นิ้วของจางเฟิง

ชี้ไป โอ้วสนุกจังเลยฮ่าๆ

ท่านอาจารยืข้าทำดีเเล้วหรือไม่ 

เขายืนอึ้งชั่วครู่ได้เเต่ยิ้มเจื่อน เจ้าเด็กนี่มันเป็นลูกสัตว์ประหลาดหรืออย่่างไร

ทำไมมีพลังเช่นนี้...

........................................................

............................