------สุขสันต์วันวิวาห์------
ท่ามกลางสายหมอกที่อบอวลไปทั่วดอยณ ไร่ชาแสงฝาง เหล่าคนงานหลายสิบคนอยู่ในชุดผ้าลายพื้นเมือง ดื่มกินฉลองกันอย่างครื้นเครง
เขาอยู่ในชุดทักซิโด้หล่อเหลาอุ้มเด็กอ้วงที่อยู่ในชุดเ้าหญิงสีขาวสายตาของสองพ่อลูก จ้องมองเ้าหญิงน้อยแสนสวยอีกคนคำเอื้อยกำลังทักผมให้อย่างสวยงาม
“เสร็จแล้วเ้าน้องจีด้า สวยไหมลูก” คำเอื้อยหมุนเ้าหญิงตัวน้อยให้มองกระจกเด็กหญิงใบหน้าหวานสดใส ผิวพรรณขาวยองใย ชุดและทรงผมทำให้จิรัชยากลายเป็เ้าหญิงตัวน้อยที่แสนสวยงาม
“เอิ๊ก อ่า อ่ะ จวย จวย” เด็กขวบกว่าๆยังพูดไม่ชัดหนัก เด็กน้อยมองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มหวานชุดของจิรัชยาและจันทร์เ้าเหมือนกัน ทรงผมเหมือนกัน คล้ายกับเด็กแฝดหากแต่คนน้องตัวโต อวบอ้วงกว่าพี่สาวเกือบ 2 กิโลกรัม
“เ้าหญิงของพ่อ ออกไปด้านนอกกันดีกว่าครับ” จิณวัตรก้มลงมาอุ้มเด็กน้อยอีกคนวงแขนกำยำทั้งสองข้าง มีลูกสาวแสนน่ารักถึง 2 คน
หญิงสาวที่สวยที่สุดในงานวันนี้มองภาพพ่อลูกน้ำตาคลอหนวย...วันนี้เป็อีกวันที่สำคัญและมีความหมายกับคำเอื้อยเหลือเกิน
วันแต่งงาน
พิธีการเป็ไปอย่างเรียบง่ายมีการทำบุญตักบาตรพระในตอนเช้า ส่วน่สายหน่อยเ้าหน้าที่ทางอำเภอมาอำนวยความสะดวกในการจดทะเบียนสมรสสมรัก
จิณวัตรและคำเอื้อยกลายเป็สามีภรรยาสมบูรณ์แบบตามกฎหมาย
“เหนื่อยหรือเปล่า?” จิณวัตรจัดแจงให้ภรรยานั่งพักหลังจากขึ้นไปกล่าวขอบคุณแขกเล็กน้อยๆบนเวที
“ไม่เหนื่อยเลยเ้า แล้วลูกละเ้า”
“ไปเล่นลูกโป่งกับอาเจนด้านโน้น” คำเอื้อยมองตามเห็นเจนจิรากำลังหัวหมุนกับเ้าลูกลิงทั้งสอง เดี๋ยวนี้นอกจากเดินเก่งแล้วจิรัชยาและจันทร์เ้ายังวิ่งเก่งอีกด้วย
จุ๊บ
จิณวัตรจุมพิตบนฝ่ามือแทนความรักความห่วงหาทั้งหมดที่เขามี เ้าสาวหันกลับมามองเ้าบ่าวดวงตาหวานฉ่ำกำลังมองเธออยู่
“อะไรเหรอเ้า” แก้มเ้าสาวแดงคล้ายลูกตำลึงสุก
ชายหนุ่มย่อตัวนั่งลงระดับพื้น
จุ๊บเขาจุมพิตไปยังหน้าท้องแบนราบของภรรยา หัวใจอีกดวงกำลังเติบโตอยู่ในนี้เ้าตัวเล็กรอคอยวันลืมตาขึ้นมาดูโลก
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง พี่รักเธอ...คำเอื้อย” เธอและลูกๆเปรียบดั่งของขวัญล้ำค่าที่ฟ้าประธานมาจิณวัตรสัญญาจะดูแลและรักษาให้ดีที่สุด
“พี่จิณ เอื้อยก็รักพี่จิณเ้า และรักลูกๆของเราที่สุด”
หากคนสองคนเกิดมาเพื่อคู่กันแล้วไม่มีระยะเวลาใดที่ยาวนานเกินไป ไม่มีระยะห่างไหนที่ไกลกว่ากันและไม่มีใครทำให้ทั้งสองพรากจากกันได้
ขอบคุณทุกท่านจากใจที่สนับสนุนผลงานของนักเขียนค่ะ
Lantana/Pakakrong