ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงถูกพาตัวไปที่ตำหนักของฮองเฮานางก้มลงคารวะตามราชประเพณี อันที่จริงนางไม่ได้อยากก่อเรื่องให้วุ่นวายเพราะหลังจากนี้คงจะมีเรื่องให้ต้องเผชิญอีกมากมายนัก

        แค่ความขัดแย้งกับคนตระกูลกู้ก็เพียงพอแล้วเรื่องอื่นๆ นั้น เอาไว้ก่อนเถิดทว่า...ฮองเฮาผู้นี้กลับไม่ได้คิดจะปล่อยนางไปโดยง่าย

        ฮองเฮายังคงนั่งอยู่บนบัลลังก์พลางมองสำรวจกู้ชิงเฉิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นก็ขมวดคิ้วแน่นไม่ได้เอ่ยอนุญาตให้กู้ชิงเฉิงนั่งลงเลยแม้แต่น้อย

        นี่เป็นเพียงการข่มขวัญเท่านั้นกู้ชิงเฉิงไม่ได้ใส่ใจ ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้กระทำเกินเลยนางก็จะไม่ได้โกรธเคืองผู้ใด ดังนั้นยามนี้จึงปล่อยให้ฮองเฮาสำรวจตามใจชอบ

        “ถอดผ้าคลุมหน้าออกเสีย” ความรังเกียจในแววตาของฮองเฮานั้นชัดเจนนักถึงกับไม่อาจละเลยได้

        กู้ชิงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ฮองเฮาทรงแน่พระทัยหรือเพคะ?”

        “เหลวไหล!” ฮองเฮาผู้นี้เดิมทีก็โมโหจนแทบคลั่งอยู่แล้วเรื่องของท่านหญิงหลิงหยางทำให้นางปวดหัวยิ่งนักอีกทั้งนางยังหมายมั่นปั้นมือให้กู้ตงหลิงได้อภิเษกสมรสเข้าตำหนักบูรพาแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า มีกู้ชิงเฉิงที่อัปลักษณ์สุดประมาณ ทำแต่เรื่องเลวร้ายราวกับปีศาจโผล่มาขวางทางเสียได้ นางไม่เคยโปรดปรานกู้ชิงเฉิงมาแต่ไหนแต่ไร

        กู้ชิงเฉิงย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจนางทราบทุกเรื่องราวในนิยายเล่มนี้เป็นอย่างดีแม้แต่เมื่อก่อนที่นางติดอยู่ในกองไฟอย่างไม่มีเหตุผลแท้จริงแล้วฮองเฮาก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย หนี้แค้นนี้กู้ชิงเฉิงย่อมจะต้องสะสางทว่านางไม่ได้เร่งรีบ แก้แค้นสิบปียังไม่สาย เช่นนั้นก็ค่อยๆ สะสางไปทีละน้อยเถิด!

        กู้ชิงเฉิงถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สำหรับธรรมเนียมและกฎเกณฑ์ในวังเจ้าของร่างเดิมนั้นได้เพียรพยายามศึกษามาเป็นอย่างดี ดังนั้นการกระทำของกู้ชิงเฉิงจึงไม่มีข้อบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

        “กรี๊ด! ผี!” ฮองเฮาเมื่อแรกเห็นใบหน้าของกู้ชิงเฉิงก็กรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจกู้ชิงเฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเพราะนางรู้ดีว่าฮองเฮาผู้นี้จงใจกระทำ

        “ทหาร! ลากนางออกไปโบยห้าสิบไม้!” ฮองเฮาวางแผนจัดฉากในวันนี้ก็เพียงเพื่อจะเอาชีวิตของกู้ชิงเฉิงเท่านั้น แค่มีทายาทก็เพียงพอแล้วสำหรับพระชายาที่อัปลักษณ์ถึงเพียงนี้ ย่อมไม่คู่ควรไม่นานก็มีทหารองครักษ์ก้าวออกมา หมายจะจับกุมกู้ชิงเฉิงไปโบย

        “ช้าก่อน” กู้ชิงเฉิงยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบนิ่งแม้ใบหน้าของนางจะพังทลายเป็นส่วนใหญ่ มีแผลเป็นทับซ้อนกันไปมาทว่า...กลับเปี่ยมไปด้วยรัศมีที่ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง

        กู้ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้นอีกเล็กน้อยนางจ้องมองฮองเฮาอย่างไม่เกรงกลัว “ฮองเฮาจะลงโทษหม่อมฉันด้วยข้อหาใดเพคะ?”

        “เป็นเพราะเจ้าอัปลักษณ์เช่นนี้ ทำให้ข้าไม่พอใจ!” ฮองเฮาเอ่ยเสียงขุ่นเคืองในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจนางคิดว่าสตรีที่อัปลักษณ์ถึงเพียงนี้จะมาเป็นพระชายาได้อย่างไรกัน? ยิ่งกว่านั้นยังมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วอีกด้วยนางจึงจะกำจัดให้หมดสิ้นไปในคราวเดียว

        “ฮองเฮาทรงดูแลวังหลัง มีอำนาจยิ่งใหญ่นักนะเพคะ” กู้ชิงเฉิงแค่นเสียงเย็นพลางกล่าวว่า“ในวังหลังแห่งนี้มีผู้คนต้องตายไปวันละกี่คนกัน? ฮองเฮาคือมารดาแห่งแผ่นดินเช่นนั้นหรือเพคะ?” 

        ฮองเฮาหน้าซีดเผือดทันทีพร้อมตวาดว่า “เจ้าไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามต่อข้า!”ในใจของนางเต้นระส่ำ

        “ฮองเฮาทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้วเพคะทรงกล้าทำแล้วเหตุใดจึงกลัวผู้อื่นกล่าวถึงเล่าเพคะ? ฮองเฮาทรงอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่นจิตใจชั่วร้าย สร้างเรื่องเท็จขึ้นมา...” กู้ชิงเฉิงเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

        “พวกเจ้ายังจะยืนอึ้งอยู่ทำไม ไม่ลากออกไปโบยเสีย!” ฮองเฮาเดือดดาลจ้องมองทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังกู้ชิงเฉิงด้วยความโกรธเกรี้ยวเพราะในวังแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ก็ไม่มีใครกล้าพูดกับนางเช่นนี้การที่กู้ชิงเฉิงทำเช่นนี้ เป็นการรนหาที่ตายชัดๆ

        ทหารองครักษ์ก้าวเข้าไปทว่า...เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนที่ซ่อนอยู่ลับๆ กลับปรากฏกายขึ้น“ฮองเฮาโปรดระงับโทสะ องค์รัชทายาทมีพระบัญชา!หากผู้ใดกล้าทำร้ายพระชายาแม้แต่ปลายนิ้ว จะถูกสังหารอย่างไร้ความปรานี!”

        “บังอาจ! แม้แต่ข้าก็ยังจะสังหารหรือ!” ฮองเฮาชะงักไปครู่หนึ่งนางไม่คาดคิดว่าคนของโม่อวี้เฉินจะกล่าวเช่นนี้

        “กระหม่อมเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น!” เฟิงฮ่วนเอ่ยเสียงต่ำทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่มีท่าทีผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อย

        “พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ!” ฮองเฮาโกรธจัดนางตัดสินใจแล้วว่าจะต้องสังหารกู้ชิงเฉิงในวันนี้ให้ได้เพราะนางได้ยินมาว่าคุณชายฟู่ผู้รูปงามนั้นหลงรักพระชายาและเรื่องนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงแล้วอีกทั้งยังไม่ยอมอภิเษกกับท่านหญิงหลิงหยาง นางใช้อำนาจของตนกดดันให้ขุนนางหลายท่านไปเกลี้ยกล่อม ทว่าฟู่อวี้ก็ยังคงไม่แยแส

        แม้ครั้งนี้ตระกูลฟู่จะเสียหน้าเป็นอย่างมากทว่าท่าทีในตอนนี้กลับทำให้ราชวงศ์เสียหน้าจนไม่มีที่ยืนซึ่งนี่คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด และยังเป็นการทำลายหน้าตาของตระกูลเกออีกด้วย

        “หากพระชายาประสบเหตุ ข้าก็คงไม่มีชีวิตรอดเช่นกัน” น้ำเสียงของเฟิงฮ่วนไม่ได้เร่งรีบหรือชักช้าทว่า...กลับทำให้ผู้คนเชื่อว่าเขาจะทำตามที่พูด

        แม้แต่กู้ชิงเฉิงยังตะลึงไปครู่หนึ่งโม่อวี้เฉินผู้นี้ถึงกับกระทำถึงเพียงนี้เพื่อตน ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนักเพราะเบื้องหน้าของนางผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์นั้น คือพระมารดาของเขา!

        ฮองเฮากริ้วไม่น้อย“องค์รัชทายาทโอหังมากขึ้นทุกวัน เรา… เราไม่มีโอรสเช่นนี้!”

        เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนเพียงยืนอยู่ตรงนั้นไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าท่าทีของทั้งสองกลับชัดเจนเมื่อฮองเฮาเห็นคนทั้งสองเป็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้าลงมือทำสิ่งใดอย่างวู่วามเพราะนางรู้ดีว่าคนทั้งสองกล้าล่วงเกินนางเป็นแน่

        ด้วยเรื่องราวของตระกูลเกอในครานั้นทำให้นางกับองค์รัชทายาทแตกหักกันแล้วนางคิดเสมอว่าจะหาทางประสานรอยร้าวของความสัมพันธ์แม่ลูกหากวันนี้นางทำร้ายกู้ชิงเฉิงจริงๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็อาจจะเลวร้ายลงไปอีก

        นางยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงต้องปกป้องหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้นางเงยหน้าขึ้นมองกู้ชิงเฉิงอีกครั้งพลางส่ายหน้า นางช่างอัปลักษณ์ยิ่งนักอัปลักษณ์จนเป็นที่น่ารังเกียจทั้งของคนและเทพ

        กู้ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้นและสบตากับฮองเฮา “ฮองเฮาเพคะยังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่ หากไม่มี หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”

        “เดี๋ยว!” ฮองเฮาทรงตะโกนออกมาอย่างแผดเสียงแน่นอนว่าเรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ไม่ได้นางไม่ปล่อยให้กู้ชิงเฉิงก้าวเดินออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยโดยเด็ดขาด

        “ในเมื่อเจ้าเป็นพระชายา ก็ควรจะรินชาถวายเราสักถ้วย” ฮองเฮาไม่สามารถทำอันตรายกู้ชิงเฉิงได้แม้แต่น้อย ทำให้นางรู้สึกไม่ยินยอมไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้ก็ต้องให้กู้ชิงเฉิงเจ็บเนื้อเจ็บตัวเล็กน้อยเพื่อแก้แค้นให้หลิงหยาง

        “มีเพียงเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานเท่านั้นที่จะรินชาให้ผู้ใหญ่ฮองเฮาทรงเข้าใจผิดแล้วกระมังเพคะ” กู้ชิงเฉิงกลับกล่าวอย่างไม่รู้ประสีประสานางมาที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจ ไม่ต้องการที่จะยืดเยื้อความบาดหมางมากไปกว่านี้

        “เมื่อก่อนเจ้าก็ไม่เคยรินชาถวายข้า ในเมื่อวันนี้มาถึงแล้ว ก็รินชาเสียสิ”ฮองเฮาพลันสงบลงอย่างกะทันหันนางกำนัลอาวุโสที่อยู่ด้านหลังนางรีบไปจัดการในทันที เมื่อพูดถึงขั้นนี้แล้วหากกู้ชิงเฉิงยังคงผลัดผ่อนต่อไปก็จะกลายเป็นคนไม่รู้จักดีชั่วดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไรอีก

        เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนมองกู้ชิงเฉิงด้วยความเป็นห่วงพระชายาผู้นี้ช่างสุขุมกว่าเมื่อห้าปีก่อนมากนัก เมื่อห้าปีก่อนทุกครั้งที่เข้าวัง มักจะกลับออกไปอย่างน่าสมเพชแม้ว่าพระชายาในตอนนั้นจะเหมือนปีศาจ แต่ก็เป็นเพียงกรงเล็บที่แหลมคมแต่ความคิดกลับตื้นเขินเกินไป ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฮองเฮาเลย

        วันนี้กลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงนางช่างเยือกเย็นถึงเพียงนี้

        นางกำนัลยกถ้วยชาขึ้นมาบนถาดส่งให้กู้ชิงเฉิงกู้ชิงเฉิงรับถ้วยชามา คิ้วของนางขมวดเข้าหากันเพราะถ้วยชานี้ไม่ได้ร้อนเพียงเพราะน้ำชา แต่เป็นเพราะตัวถ้วยถูกเผาด้วยไฟสามารถลวกผิวเนื้อให้ไหม้เกรียมได้

        กู้ชิงเฉิงรับถ้วยชามาในมือครั้งแรกก็สะดุ้งนางรู้สึกว่านิ้วมือของนางถูกลวกจนเป็นตุ่มพุพองแล้วความเจ็บปวดแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่าง

        ยังดีที่ในมิติพิเศษของนางมีที่รองกันความร้อนนางจึงใช้สติหยิบแผ่นรองออกมาวางไว้ใต้ถ้วยชา คุกเข่าลงอย่างนอบน้อมจากนั้นก็ยกถ้วยชาขึ้นมาตรงหน้าฮองเฮา “เสด็จแม่เชิญเสวยน้ำชาเพคะ”

        ถ้วยชายังคงร้อนจัดริมฝีปากของกู้ชิงเฉิงแย้มยิ้ม นางยืนรอฮองเฮารับถ้วยชาอย่างสง่างาม

        “ดี!” ฮองเฮารู้สึกเหมือนขี่หลังเสือลงไม่ได้นางจ้องกู้ชิงเฉิงอย่างขัดเคือง เมื่อรับถ้วยชามาในมือก็ยกขึ้นสาดใส่หน้ากู้ชิงเฉิง “เจ้าคิดจะลวกเราให้ตายรึจิตใจเจ้าคิดอะไรกันแน่” น้ำชาร้อนจัดเช่นนี้หากถูกสาดใส่หน้าเช่นนี้ ย่อมทำให้คนเจ็บปวดแทบตาย

        เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนคิดจะรับถ้วยชาไว้แต่ก็ไม่ทันแล้ว กู้ชิงเฉิงยังคงจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของฮองเฮา

        ดวงตาของนางดำมืดลงเล็กน้อยถ้วยชานั้นกลับขยับตัวกลางอากาศแล้วเอนไปด้านข้าง พอดีกับที่หันไปทางฮองเฮาน้ำชาร้อนจัดทั้งหมดสาดรดลงบนต้นขาของฮองเฮา

        “กรี๊ดด…” ฮองเฮาทรงกรีดร้องเสียงหลง

        “เสด็จแม่! เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ระมัดระวังเช่นนี้!” กู้ชิงเฉิงรีบลุกขึ้นช่วยพยุงฮองเฮาพร้อมกับตำหนินางกำนัลที่อยู่ด้านหลังฮองเฮา “พวกเจ้าทำงานอย่างไรกันน้ำชาร้อนจัดเช่นนี้เสด็จแม่จะเสวยลงได้อย่างไร มือของข้าไร้ความรู้สึกไม่รับรู้ความร้อนเย็นก็ช่างเถิด แต่พวกเจ้าปรนนิบัติอยู่ในวังหลวงมาหลายปีแล้วเหตุใดจึงไม่เข้าใจเรื่องง่ายๆ แค่นี้”

        จากนั้นนางก็ก้มหน้าลงกล่าวกับฮองเฮาว่า“เสด็จแม่ หม่อมฉันจะช่วยเสด็จแม่จัดการเรื่องนี้เองเพคะ”

        ขณะที่ฮองเฮาทรงเจ็บปวดจนแทบคิดอะไรไม่ออกกู้ชิงเฉิงกล่าวกับเฟิงฮ่วนและเฟิงเจ๋อว่า “จงลากคนรับใช้ที่วางแผนทำร้ายเสด็จแม่ผู้นี้ไปโบยจนตายเพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง!”