แสงแดดจัดจ้า่สายของกรุงเทพมหานครสาดส่องลงบนถนนคอนกรีตหน้าคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่ ทว่าความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมตะวันตกภายนอกไม่อาจปกปิดความเสื่อมโทรมและความเงียบเหงาประหลาดที่ปกคลุมอยู่ภายในได้ รถยนต์หรูของ 'ดาริน' แล่นมาจอดเทียบสนิทที่บริเวณหน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีดำขนาดใหญ่
ภายในตัวรถดารินเอื้อมมือหนาไปกุมฝ่ามือบางของ 'พราว' ไว้แน่นพรางส่งสายตาให้กำลังใจอย่างเปี่ยมล้น "พี่ดารินจะจอดรถรออยู่ตรงนี้นะจ๊ะพราวคนดี... ไม่ต้องกังวลนะจ๊ะ มีเอกสารสัญญาหย่าของคุณทนายความสมชายอยู่ในแฟ้มนี้แล้ว หากมารุตเขาทำท่าจะเล่นแง่หรือใช้กำลังโวยวาย พราวแค่เดินออกมาหาพี่ทันทีนะจ๊ะ พี่จะคอยดูแลพราวเองค่ะ"
พราวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติและความมั่นใจในตัวเองกลับคืนมา ส่งรอยยิ้มหวานตอบกลับคนรัก "พราวไม่กลัวแล้วค่ะพี่ดาริน... ขอบคุณนะคะที่อยู่เคียงข้างพราวเสมอ" พราวหยิบแฟ้มเอกสารสีดำประคองไว้แนบอก ก่อนจะเปิดประตูรถและก้าวเดินตรงไปยังประตูรั้วคฤหาสน์ที่เคยเป็ 'บ้าน' ของเธอมานานห้าปี
ทันทีที่ก้าวเดินผ่านห้องโถงใหญ่เข้าสู่ภายในตัวบ้าน สิ่งแรกที่ปะทะประสาทััของพราวไม่ใช่กลิ่นน้ำยาปรับอากาศกลิ่นลาเวนเดอร์หลอกลวงเหมือนคราวก่อน ทว่ากลับเป็กลิ่นอับชื้น กลิ่นเหล้าบรั่นดีรสเข้มฟุ้งกระจายปนกลิ่นฝุ่นข้าวของที่ไม่ได้ทำความสะอาด บนพื้นห้องนั่งเล่นยังคงมีเศษแจกันคริสตัลที่แตกละเอียดนอนทิ้งอยู่ประปราย สะท้อนถึงพายุอารมณ์บ้าคลั่งของเ้าของบ้านใน่หลายวันที่ผ่านมา
'มารุต' นั่งหมดสภาพอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยภูมิฐานและสดใสบัดนี้กลับทรุดโทรมเผือดซีด ดวงตากลมแดงก่ำและมีรอยคล้ำหนาจากการไม่ได้นอนหลับพักผ่อนและดื่มสุราอย่างหนัก มารุตสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน เขาเงยดวงหน้าหมองขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนยินดีเมื่อเห็นร่างบางของภรรยาแสนดีปรากฏตัวขึ้น
"พราว!... พราวครับ! คุณกลับมาหาผมแล้วเหรอครับพราว!" มารุตหยัดกายลุกขึ้นโซเซก้าวตรงมาหาเธอด้วยความลนลานตัวสั่น น้ำตาแห่งความดีใจและสำนึกผิดร่วงไหลอาบแก้มสาก สองมือสั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปไขว่คว้าดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้เพื่อกราบขอโทษ
ทว่าพราวกลับขยับกายถอยหลังหลบเลี่ยงััของเขาอย่างนิ่งสงบ แววตากลมอุ่นของเธอจ้องมองมารุตด้วยความเ็า สงบ และเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว ความเกลียดชัง หรือความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยในสายตาคู่นั้น มีเพียงความว่างเปล่าราวกับจ้องมองคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตน
"หยุดอยู่ตรงนั้นเถอะค่ะมารุต... พราวไม่ได้กลับมาเพื่อปรับความเข้าใจหรือเริ่มความสัมพันธ์ใหม่กับคุณหรอกค่ะ" พราวเอ่ยพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวสะกดทุกความเคลื่อนไหว "พราวกลับมาเพื่อสะสางเอกสารสำคัญให้จบสิ้นลงในวันนี้ค่ะ"
พราวเดินก้าวไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มขยับวางแฟ้มเอกสารสีดำลงช้า ๆ ก่อนจะเปิดกางออกเผยให้เห็นหนังสือสัญญาหย่าและข้อตกลงแบ่งแยกสินสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
มารุตตัวแข็งทื่อเกร็งไปทั้งร่าง แววตาที่เตลิดและสิ้นหวังจ้องมองดูตัวอักษรบนหน้ากระดาษสั่นสะท้าน "พราว... คุณจะหย่ากับผมจริง ๆ เหรอครับ... ผมรู้ตัวแล้วว่าผมผิดบาปมาก ผมโง่เขลาพ่ายแพ้ต่อกิเลสตัณหาชั่ววูบจนนอกใจทรยศคุณกับพี่แพรว... แต่ผมรักคุณนะพราว! ผมพร้อมจะกราบเท้าขอขมาคุณ ยอมทำทุกอย่างตามที่พราว้า ขอร้องล่ะครับพราว อย่าทิ้งผมไปเลยนะ... ตอนนี้บริษัทของตระกูลเราก็จวนจะล้มละลายเพราะคุณพ่อของคุณถอนการค้ำประกันหนี้ห้าสิบล้าน หากไม่มีพราวอยู่เคียงข้าง... ผมคงไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้จริง ๆ ครับพราว..." มารุตร้องไห้สะอื้นโฮคุกเข่าลงต่อหน้าพราวอย่างสิ้นหวัง
พราวจ้องมองดูภาพผู้ชายที่เธอเคยรักสุดชีวิตคุกเข่าร้องไห้อย่างสมเพช ทว่าดวงใจของเธอในยามนี้กลับนิ่งสนิทราวกับก้อนหิน
"มารุตคะ... กรุณาลุกขึ้นเถอะค่ะและหัดยอมรับผลของการกระทำตนเองอย่างเป็ผู้ใหญ่เสียที" พราวเอ่ยตอบเสียงเย็น "ความรักที่คุณพูดออกมาในตอนนี้ มันช่างฟังดูเห็นแก่ตัวและไร้ค่าสิ้นดี คุณทำลายเกียรติยศและหัวใจของพราวลงด้วยมือของคุณเองบนเตียงนอนของเรา... ส่วนเื่ธุรกิจของตระกูลคุณ พราวไม่ได้คิดจะเหยียบย่ำคุณให้ถึงทางตันหรอกค่ะ ในเอกสารฉบับนี้ พราวยินยอมโอนหุ้นส่วนบริษัททั้งหมดที่พราวมีคืนให้คุณแต่โดยดี เพื่อให้คุณนำไปบริหารจัดการรักษาบริษัทโลจิสติกส์ของตระกูลคุณต่อไป... พราว้าเพียงแค่เงินส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งจากการลงประกาศขายคฤหาสน์หลังนี้ และที่สำคัญที่สุด... พราว้าลายเซ็นของคุุณในช่องผู้ยินยอมหย่าทันทีค่ะ"
มารุตชะงักไปชั่วครู่ใหญ่กวาดสายตามองเอกสารข้อตกลง เขาตะลึงงันเมื่อพบว่าพราวยอมโอนคืนสิทธิ์หุ้นบริษัททั้งหมดให้เขาจริง ๆ ทั้งที่เธอมีโอกาสฟ้องยึดหุ้นเ่าั้ไปเพื่อล้างแค้น ความแสนดีและเด็ดขาดไร้ทิฐิเคียดแค้นของพราว ยิ่งตอกย้ำให้มารุตรู้สึกละอายใจและสมเพชความชั่วช้าศีลธรรมของตนเองจนแทบไม่มีหน้าจะเงยขึ้นสบตาเธอ
"พราว... คุณดีกับผมขนาดนี้ ทั้งที่ผมทำร้ายคุณปางตาย..." มารุตพูดน้ำเสียงสั่นเครือแห้งแล้ง
"พราวไม่ได้ทำเพื่อคุณค่ะมารุต พราวทำเพื่อตัวพราวเอง... พราว้าสะบั้นพันธนาการโง่ ๆ ทั้งหมดนี้ทิ้งไป เพื่อก้าวไปสร้างชีวิตใหม่แสนสุขสงบของพราวค่ะ เซ็นชื่อเถอะค่ะมารุต" พราวเอ่ยย้ำเสียงเฉียบขาดพรางส่งปากกาให้
มารุตมองปากกาในมือสั่นเทา เขารู้แจ้งชัดแก่ใจตนเองแล้วว่า ความรักความอุ่นใจที่เขาเคยได้รับจากพราวบัดนี้มอดดับลงสนิทและไม่มีวันเรียกคืนกลับมาได้อีกตลอดกาล เขาค่อย ๆ จรดปลายปากกาลงชื่อลงบนหน้าหนังสือสัญญาหย่าทั้งสามฉบับช้า ๆ ด้วยดวงใจที่หล่นวูบพังทลาย
ทันทีที่เสียงเซ็นชื่อเสร็จสิ้น พราวหยิบแฟ้มเอกสารกลับมาเก็บประคองไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว เธอหันหลังเดินก้าวออกจากห้องทำงานตรงไปยังประตูบ้านโดยไม่หันกลับมามองมารุตที่ฟุบร้องไห้สะอื้นกับโต๊ะทำงานอีกเลย พราวก้าวพ้นคฤหาสน์หรู ทันทีที่เธอเปิดประตูรถนั่งข้างกายดารินและปิดประตูลง พราวก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขที่สุด สองมือกุมทับมือดารินแ่า
"เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ดาริน... พราวเป็อิสระแล้วค่ะ" พราวเอ่ยพูดเสียงหวานละมุนและดวงใจที่พ้นจากพันธนาการ ดารินยิ้มกว้างโน้มจูบแก้มเนียนเบา ๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งพาร่างบางขับรถแล่นพ้นรั้วคฤหาสน์ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แสนสุข
---
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องพักสตูดิโออพาร์ทเมนท์ให้เช่าหลังเล็ก ๆ ย่านชานเมืองกรุงเทพฯ 'แพรว' นั่งกอดเข่าคู้ตัวอยู่บนเก้าอี้หวายเก่า ๆ ริมหน้าต่างบานแคบที่พอมองเห็นท้องฟ้าอึมครึมภายนอก บนเตียงนอนเล็กข้างหลังมีกระเป๋าเดินทางลากขนาดใหญ่สองใบวางแง้มกางอยู่ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแบรนด์เนมหรูหราของเธอถูกพับจัดเก็บใส่ลงกระเป๋าเกือบหมดสิ้น
แพรวเหลือบสายตามองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปส่วนตัวที่กางคาอยู่ บนหน้าจอแสดงหน้ารายละเอียดการยืนยันการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงแบบเที่ยวเดียว (One-way Ticket) สุวรรณภูมิ - นิวยอร์ก (JFK) ใน่ค่ำวันพรุ่งนี้ แพรวยื่นฝ่ามือสั่น ๆ ไปััที่ซอกคอระหงระลึกนึกถึงรอยช้ำและตัณหาราคะสะเพร่าบนเตียงของพราวด้วยความสมเพชเวทนาตนเองถึงที่สุด
"ฉันทำอะไรลงไป... ฉันหักหลังน้องสาวแท้ ๆ เพียงเพื่อความหลงและอยากเอาชนะโง่ ๆ..." แพรวเอ่ยพึมพำร้องไห้สะอื้นเบา ๆ ออกมาคนเดียวท่ามกลางความเงียบงัน น้ำตาแห่งความสำนึกผิดร่วงหยดลงบนแป้นคีย์บอร์ด
แพรวรู้ดีแก่ใจว่าเธอไม่อาจทนสู้หน้าพราวหรือยืนหยัดอยู่ในสังคมไทยที่คอยนินทาตราหน้ารอยบาปชู้รักนี้ได้อีกต่อไป การย้ายหนีกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่สมถะที่สหรัฐอเมริกาด้วยน้ำพักน้ำแรงอันบริสุทธิ์ของตนเอง คือทางออกเดียวที่จะช่วยฟื้นฟูจิตใจและศีลธรรมเยียวยาแผลบาปครั้งนี้ได้ แพรวปิดคอมพิวเตอร์พกพางลงช้า ๆ ก่อนจะก้าวเดินไปรูดซิปปิดกระเป๋าเดินทางแ่าเพื่อเตรียมตัวเดินทางข้ามขอบฟ้า ลางเลือนรอยบาปและความผิดหวังไปตลอดกาลชั่วชีวิต
2K
