มหาศึกแห่งจักรวาล

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ภายในพื้นที่ปิดที่ถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างเร่งด่วน

ผู้คนที่กลับมาจากโลกอื่นถูกแยกออกจากสายตาของประชาชนภายนอกแล้ว

ไม่มีแสงจากจุดวาปไม่มีเสียงตะโกน

และไม่มีผู้คนจำนวนมากยืนมุงดูพวกเขาอีก

แต่บรรยากาศกลับไม่ได้สงบลงแม้แต่น้อย

ภายในอาคารขนาดใหญ่

คนจากชุดแรกทยอยนั่งกระจายกันอยู่ตามพื้นที่

บางคนยังคงสวมชุดนักรบบางคนมีอาวุธติดตัว

แม้อาวุธจำนวนมากจะถูกเก็บกลับเข้าไปในระบบแล้ว

สิ่งที่ทุกคนเพิ่งได้เรียนรู้ทำให้หลายคนเลือกเก็บของสำคัญทันที

เพราะพวกเขารู้แล้วว่าสิ่งของจากอีกโลกยังคงใช้งานได้เมื่อกลับมายังโลกเดิม

อาวุธ อุปกรณ์ ของที่เก็บไว้ในระบบรวมถึงสิ่งที่พวกเขาได้รับมายังคงอยู่ ไม่มีอะไรหายไป

แต่สิ่งของจากโลกเดิมกลับไม่สามารถนำขึ้นไปยังโลกอื่นได้อย่างน้อยเท่าที่พวกเขารู้ในตอนนี้

มีเพียงเสื้อผ้าที่ระบบอนุญาตให้ติดตัวผ่านไปได้

นัทนั่งอยู่บริเวณหนึ่งของอาคารมือวางอยู่บนเข่าสายตามองไปรอบ ๆ

ผู้คนจำนวนมากยังเป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม้หลายคนจะไม่ได้กลับมาพร้อมกัน

และบางคนก็ยังไม่กลับมามาร์โกนั่งอยู่ข้าง ๆเช่นเดิม

“เงียบกว่าที่คิดนะ”

นัทพูดขึ้นมาร์โกมองไปยังคนกลุ่มหนึ่ง

ที่กำลังพูดคุยกันเบา ๆ

“เพราะทุกคนกำลังคิด”

นัทพยักหน้า

“เรื่องเดียวกัน?”

“ไม่”

มาร์โกตอบ

“หลายเรื่อง”

นัทถอนหายใจเบา ๆเขารู้ว่าพี่ชายพูดถูก

เพราะตั้งแต่กลับมาชีวิตของพวกเขา

ก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาเพียงไม่กี่คนอีกแล้ว

ประตูด้านหนึ่งเปิดออก

เจ้าหน้าที่กลุ่มใหม่เดินเข้ามาภายในอาคาร

ครั้งนี้ไม่มีท่าทีแตกตื่นเหมือนช่วงแรก

ทุกอย่างเริ่มเป็นระบบมากขึ้น

ชายคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าก่อนพูดขึ้น

“ขอความร่วมมือจากทุกคนครับ”

เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลง

“ตอนนี้ทางการไทยกำลังดำเนินการยืนยันข้อมูลของทุกคน”

“รวมถึงการประสานงานกับประเทศต่าง ๆ”

หลายคนเริ่มหันมามองกันทุกคนเข้าใจทันที

ว่าประโยคนั้นหมายถึงอะไร

คนที่อยู่ที่นี่ไม่ได้มีเพียงคนไทยมีผู้คนจากหลายประเทศ

หลายภาษาและหลายสัญชาติแต่ก่อนหน้านี้

พวกเขาไม่ได้มีโอกาสติดต่อประเทศของตัวเองเลย

พวกเขาเพิ่งกลับมาและหลายคน

ยังไม่ทันได้แม้แต่ติดต่อครอบครัว

“ข้อมูลของทุกคน”

เจ้าหน้าที่พูดต่อ

“จะถูกส่งให้หน่วยงานของประเทศต้นสังกัดตรวจสอบ”

“หลังจากนั้น”

“ทางประเทศของพวกคุณจะดำเนินการติดต่อเข้ามา”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปเล็กน้อย

บางคนถอนหายใจบางคนก้มหน้าและบางคนเพียงนั่งนิ่ง

เพราะสำหรับหลายคนคำว่าประเทศต้นสังกัด

ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของเอกสารมันหมายถึงบ้านครอบครัวและชีวิตเดิม

ที่พวกเขาหายไปจากมันนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น

นัทมองไปยังเจ้าหน้าที่ก่อนหันไปทางมาร์โก

“หลังจากนี้คงวุ่นน่าดู”

มาร์โกพยักหน้า

“เพิ่งเริ่มต่างหาก”

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาสิ่งที่มาร์โกพูดก็เริ่มเป็นจริงประเทศต่าง ๆ

เริ่มตอบกลับอย่างรวดเร็วหลังได้รับข้อมูลเบื้องต้น

หลายประเทศเริ่มส่งเจ้าหน้าที่มายังประเทศไทย

เพื่อรับตัวพลเมืองของตัวเองคนจากชุดแรกเริ่มทยอยแยกออกไป

ตามประเทศของตนไม่ได้หมายความว่าพวกเขาถูกแยกออกจากกันทันที

แต่ทุกอย่างกำลังเริ่มเปลี่ยนแปลง

บางคนได้เจอเจ้าหน้าที่จากประเทศของตัวเอง

บางคนเริ่มให้ข้อมูล

บางคนถูกถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

และคำถามก็แทบไม่ต่างกันพวกเขาไปที่ไหนมา?

เกิดอะไรขึ้นกับโลกอีกใบ?

ทำไมถึงกลับมา?

ระบบคืออะไร?

จุดวาปทำงานอย่างไร?

และที่สำคัญที่สุด

มนุษย์สามารถกลับไปยังโลกนั้นได้หรือไม่?

คำตอบทำให้เรื่องทั้งหมดเปลี่ยนไปทันทีเพราะคำตอบคือ ได้

แต่มีเงื่อนไขผู้คนจากชุดแรกจำนวนหนึ่งร้อยสี่สิบสามคน

คือผู้ที่เกี่ยวข้องกับเงื่อนไขของระบบโดยตรง

และการพาคนใหม่เข้าสู่เส้นทางนั้นไม่ได้เป็นเรื่องที่ประเทศใด

จะสามารถตัดสินใจเองได้ง่าย ๆ

นัทนั่งอยู่เงียบ ๆ

ระหว่างการให้ข้อมูลแต่เขาเริ่มรู้แล้วว่าคำถามที่สำคัญที่สุด

กำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ไม่ใช่ โลกอีกใบมีอะไร ไม่ใช่ จุดวาปอยู่ที่ไหน

แต่เป็น ใครจะได้ไป? คืนนั้น

หลังจากการดำเนินการต่าง ๆ

ผ่านไปเป็นเวลานานกล้าเดินมาหานัท

“เป็นไง?”

นัทเงยหน้าขึ้น

“เหนื่อย”

กล้ายิ้มเล็กน้อย

“เพิ่งกลับมา”

“ยังไม่ได้พักเลย”

“ก็เพราะมีคนกลับมาพร้อมข้อมูลที่เปลี่ยนโลกได้ไง”

นัทมองหน้าเขา

“ฟังดูไม่เหมือนเรื่องดีเลยนะ”

“มันก็ไม่ได้แย่”

กล้าตอบก่อนหยุดไปเล็กน้อย

“ถ้าไม่มีคนเริ่มคิดแทนเรา”

นัทเข้าใจทันทีคนกลุ่มนี้รู้ว่าโลกอีกใบอันตราย

พวกเขาเคยเห็นเคยผ่านและเคยเสียคนไป

แต่คนบนโลกเดิมยังไม่เคยเห็นมัน

สำหรับบางคนโลกใหม่อาจหมายถึงโอกาส

แต่สำหรับคนที่เคยอยู่ที่นั่นมันหมายถึง

สถานที่ที่คนสามารถตายได้จริง ๆ

“นายคิดว่าเขาจะส่งใครไป?”

นัทถามกล้าส่ายหน้า

“ไม่รู้”

“แต่ตอนนี้”

“คงมีคนคิดเรื่องนี้อยู่ทั่วโลกแล้ว”

มาร์โกที่นั่งอยู่ไม่ไกลพูดขึ้น

“ไม่ใช่แค่ส่งใคร”

ทั้งสองหันไปมองเขา 

มาร์โกพูดต่อ

“แต่ใครเป็นคนเลือก”

ความเงียบเกิดขึ้นทันที ใช่

ใครเป็นคนเลือก? รัฐบาล? กองทัพ?

ประเทศของคนคนนั้น? หรือคนจากชุดแรก ที่ต้องเป็นผู้นำพา?

นัทเอนหลังพิงเก้าอี้

“ผมเริ่มไม่อยากคิดแล้ว”

กล้ายิ้มเล็กน้อย

“กลับบ้านก่อนเถอะ”

นัทหันไปมอง

“กลับบ้าน?”

กล้าพยักหน้า

“ฉันคุยกับทางนั้นแล้ว”

“เรื่องของนาย”

“คืนนี้นายไปพักบ้านฉันก่อน”

นัทนิ่งไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“เออ”

มาร์โกมองนัท

“แล้วฉันล่ะ?”

นัทหันไปมองพี่ชาย ก่อนตอบทันที

“พี่ก็ไปด้วยสิ”

กล้ามองมาร์โก ก่อนพยักหน้า

“ไปด้วยกัน”

มาร์โกนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ

“ดี”

นัทมองทั้งสองคนก่อนถอนหายใจ

อย่างน้อยคืนนี้เขายังไม่ต้องคิดถึงโลกใหม่

อย่างน้อยเขายังได้กลับไปพักกับคนที่เขารู้จัก

แต่ในขณะที่นัทกำลังเดินออกจากอาคาร

ข้อมูลจำนวนมหาศาลก็กำลังถูกส่งต่อไปยังประเทศต่าง ๆ

และภายในเวลาไม่นานคำถามเดียวกันก็เริ่มถูกหยิบขึ้นมา

บนโต๊ะของรัฐบาลหลายประเทศ

ประเทศของเรามีคนจากชุดแรกหรือไม่?

และเมื่อคำตอบของแต่ละประเทศเริ่มแตกต่างกัน

ปัญหาใหม่ก็เริ่มขึ้นทันทีบางประเทศมีคนจากชุดแรกกลับมาแล้ว

บางประเทศมีคนจากชุดแรกแต่คนของพวกเขายังไม่ได้กลับมายังโลกเดิม

และบางประเทศอาจไม่มีคนจากชุดแรกเหลืออยู่เลย

ความแตกต่างเพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนโอกาสของแต่ละประเทศ

เช้าวันต่อมาเมื่อข้อมูลจำนวนมากถูกส่งถึงประเทศต่าง ๆ

การติดต่อระหว่างรัฐบาลก็เริ่มเกิดขึ้นและสุดท้าย

ข้อเสนอหนึ่งก็ถูกส่งออกมา การประชุมระดับโลก

เพื่อหารือ เกี่ยวกับผู้คนหนึ่งร้อยสี่สิบสามคน

โลกที่พวกเขาเพิ่งกลับมาจากและเส้นทาง

ที่อาจพามนุษย์คนใหม่ก้าวเข้าสู่โลกนั้นได้

นัท ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หลังจากคืนนี้

ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปอีกมากแค่ไหน

แต่สิ่งหนึ่ง เริ่มชัดเจนขึ้นแล้ว

การกลับมาของพวกเขา ไม่ได้ทำให้เรื่องทั้งหมดจบลง

ตรงกันข้าม มันเพิ่งทำให้โลกทั้งใบ เริ่มต้นถามคำถามเดียวกัน

ถ้าประตูบานนั้นเปิดขึ้นแล้ว มนุษย์คนต่อไป ควรเป็นใคร?