นายเรืองเศรษฐ์รีบถามถึงสิ่งที่ตนได้สั่งไปทางโทรศัพท์มากกว่าจะสนใจตอบคำถามของทนายความประจำตัว
“เอามาครับ อยู่ในกระเป๋านี่ ผมเตรียมเอามาด้วยแล้วทันทีที่ได้รับคำสั่งจากคุณท่าน ก่อนนั้นผมก็กำลังตามหาคุณท่านอยู่ ไม่ทราบว่าทำไมจู่ๆถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ”
ทนายเอกภาพซักถามชายชราผู้เป็เ้าของทุนที่ทำให้เขาได้เรียนจนจบปริญญาตรีเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนแล้วก็เป็เ้านายของเขาั้แ่บัดนั้นมาถึงบัดนี้ด้วย
“เื่นั่นเอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังเถอะ ตอนนี้เอาเงินห้าแสนออกมาให้ผู้หญิงคนนี้ก่อน”
นายเรืองเศรษฐ์กล่าวก่อนจะพยักหน้าไปทางนางสายรุ้งที่กำลังยืนจ้องมองมาที่พวกตนอย่างงงๆอยู่
ทนายเอกภาพรีบทำตามคำสั่งของผู้มีพระคุณของตนอย่างยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก ซึ่งนางสายรุ้งพอเห็นเงินก้อนโตก็รีบคว้าเอาไปนั่งนับด้วยความตื่นเต้นดีใจจนลนลาน
“ไป แม่หนู ไปกับฉัน”
นายเรืองเศรษฐ์หันไปเอ่ยชวนเด็กสาวที่ยังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่เดิม
“ได้ยินไหมนังปีย์ รีบไปกับเขาซะดีดี ไม่งั้นฉันจะตีแกให้ตายเลยทีเดียว”
นางสายรุ้งหันไปตวาดลูกเลี้ยงอย่างเกรี้ยวกราดเพราะกลัวว่าเด็กสาวจะดื้อไม่ยอมไปแล้วทำให้ตนต้องชวดเงินก้อนโตอีก
“แต่พ่อ...”
เด็กสาวยังนึกห่วงผู้เป็พ่อที่นอนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อยู่ในห้อง
“แกไม่ต้องห่วงหรอกน่า แกทำให้ฉันมีเงินเยอะขนาดนี้แล้วฉันก็จะดูแลพ่อของแกให้อย่างดีทีเดียว”
และแม้ไม่รู้ว่าคำรับรองนั้นจะเชื่อได้แค่ไหนแต่ปีย์รชาก็คงไม่มีทางเลือกแล้ว
“หนูขอเข้าไปกราบลาพ่อก่อนนะคะ”
ว่าแล้วร่างบอบบางก็ลุกเดินเข้าไปในห้อง ระหว่างนั้นทนายเอกภาพกับคนขับรถก็รีบช่วยกันพาร่างของนายเรืองเศรษฐ์ที่ยังมีอาการเจ็บสะโพกอยู่ไปขึ้นรถครู่ต่อมาเด็กสาวก็เดินออกมาขึ้นรถอย่างยอมรับในชะตากรรมของตัวเอง
“หนูไม่ต้องกลัวน่ะ ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรหนูเหมือนที่ผู้ชายคนอื่นๆคิด”
ชายชราปลอบใจเด็กสาวที่ขึ้นมานั่งน้ำตาไหลเป็ทางอยู่ข้างๆ
ปีย์รชาไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพราะยังไม่มีแก่ใจ แต่เธอก็เชื่อตามที่ชายชราบอกเพราะสายตาของเขาที่มองเธอดูน่าไว้ใจที่สุดมันไม่เหมือนสายตาของนายประทีปและผู้ชายคนอื่นๆที่เคยพบในตลาดเธอถึงยอมขึ้นรถมากับเขาง่ายๆ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังอดที่จะรู้สึกหวั่นเกรงกับอนาคตเบื้องหน้าของตนไม่ได้ เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะถูกซื้อเอาไปทำไมและก็ยังรู้สึกสมเพชตัวเองอีกด้วยที่ถูกซื้อขายได้เหมือนไม่ใช่คน ถึงได้ยังนั่งร้องไห้อยู่นี่
“หนูไม่เชื่อฉันเหรอ”
ชายชราถามพลางเอื้อมมือไปลูบเส้นผมยุ่งๆเพราะไม่มีเวลาได้รับการดูแลของเด็กสาวอย่างปราณี
“แล้วคุณตาจะซื้อหนูไปทำไมค่ะ ตั้งแพง”