อุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก

"สินค้าชิ้นที่สี่ ทวนจิตตระหนก ราคาเริ่มต้น30เหรียญทอง"
"สินค้าชิ้นที่ห้า ขนนกวิเศษ ใช้ประดิษฯอุปกรณ์ได้ ราคาเริ่มต้น10เหรียญทอง"
"สินค้าชิ้นที่หก กิ่งไม้ที่ไม่รู้จักชื่อ ทนทานเหมือนเหล็ก ราคาเริ่มต้น3เหรียญทอง"
……
"สินค้าชิ้นที่สามสิบแปด ขวานกระหายเลือด มีฟังก์ชั่นดูดเลือด ราคาเริ่มต้น 30 เหรียญทอง"
"สินค้าชิ้นที่ห้าสิบสอง ที่คาดผมแมวเหมียว พลังป้องกันดีเยี่ยม ภายนอกสวยงาม ราคาเริ่มต้น 10 เหรียญทอง"
"ชิ้นที่หกสิบห้า ครัวซองต์ สามารถเพิ่มพลังกายและความสามารถในชั่วพริบตาเดียว ฟื้นฟูสถานะ 100% ราคาเริ่มต้น 1เหรียญทอง เริ่มการประมูล"
……
แสดงสินค้าประมูลต่อเนื่องหลายสิบชิ้น ส่วนใหญ่เป็นเกราะกับอาวุธ มีส่วนน้อยที่เป็นของแปลกหายาก ของบางชิ้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการใช้งาน แค่เพียงเพราะแปลกและหายากเท่านั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะประมูลได้ในราคาสูงมาก สิ่งที่ทำให้หลิวเวยอันรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดก็คือที่คาดผมหูกระต่าย เป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกสวยงามหรูหรา ถูกผู้หญิงหลายคนแย่งกันซื้อ ราคาเริ่มต้น 1 เหรียญทอง สุดท้ายราคาซื้อสูงถึง 88 เหรียญทอง ราคาพลิกขึ้นเหมือนเป็นคลื่นเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง ขนาดซุนหลิงจือยังเข้าร่วมประมูลสินค้าชิ้นนี้ด้วย แต่สุดท้ายผู้หญิงที่อวบเล็กน้อยก็ยังช่วงชิงมันไปได้ ท่าทางเธอดูภาคภูมิใจมาก
งานประมูลจัดเพียงเดือนละหนึ่งครั้ง สินค้าที่รวบรวมมาได้มีไม่น้อย ดังนั้นการประมูลจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ถึงขนาดว่าตอนที่หลายคนยังพิจารณาอยู่ ของก็ตกไปอยู่ในมือคนอื่นแล้ว เพียงแต่ของส่วนใหญ่ยังอิงตามธรรมเนียมปฏิบัติ แม้จะมีคนมาเยอะ แต่งานในครึ่งแรกก็จบลงเร็วเช่นกัน มีคนไม่น้อยที่ได้อะไรติดไม้ติดมือไปบ้างแล้ว
แม้หลิวเวยอันจะไม่ได้เข้าร่วมการประมูล แต่กลับรู้สึกว่าน่าสนใจ เพราะได้เปิดประสบการณ์เยอะมาก ของที่หายากมากมายขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ที่งานประมูล คิดว่าทั้งชีวิตนี้เขาก็คงไม่ได้เห็น สิ่งที่ที่ทำให้เขารู้สึกทอดถอนใจก็คือ คนพวกนี้ร่ำรวยเยอะเกินไปแล้ว แต่ละคนเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ทั้งนั้น ในจำนวนนั้นมีคันธนู ธนูไม้ทั่วมู่ อุปกรณ์เหล็กดำระดับกลาง ราคาเริ่มต้นเหรียญทอง ราคาซื้อขาย 69 เหรียญทอง แทบจะราคาเกินอุปกรณ์สำริดทั่วไปแล้ว แม้อุปกรณ์ประเภทคันธนูจะค่อนข้างหายาก แต่ถ้าราคาสูงถึงขนาดนี้ ก็ยังทำให้เขาตกใจมากอยู่ดี ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ธนูไม้ทั่วมู่ที่เป็นสินค้าระดับบนของเขา หากนำออกไปประมูลขาย ราคาน่าจะเกิน 100 เหรียญทองละมั้ง
เมื่อการประมูลครึ่งหลังเริ่มขึ้น ของดีก็ชิ้นหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน
"สินค้าชิ้นที่หนึ่งร้อยหนึ่ง กำไลมิติ ความจุภายใน 2.5 ลูกบาศก์เมตร ราคาเริ่มต้น 80 เหรียญทอง"
อุปกรณ์ประเภทมิติ แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นสิ่งที่ผู้เล่นแย่งกันอยู่แล้ว ยิ่งมีพื้นที่ว่างมากเท่าไรคนก็ยิ่งคลั่ง อุปกรณ์ประเภทมิติที่ปรากฏในตลาดตอนนี้ส่วนใหญ่พื้นที่ต่ำกว่าหนึ่งลูกบาศก์เมตรทั้งนั้น พื้นที่ว่างสองลูกบาศก์เมตรพบได้น้อยมาก คาดว่าคงมีแค่พวกชนชั้นสูงถึงจะครอบครองได้ เมื่อพิธีกรพูดจบ เสียงเสนอราคาก็ดังขึ้นต่อเนื่องเป็นระลอก
"132 เหรียญทอง"
"135 เหรียญทอง"
"150 เหรียญทอง"
……
ราคาเกิน 200 เหรียญทองอย่างรวดเร็ว ทุกคนยังคงอยู่ในอารมณ์กระตือรือร้น หากอิงตามแนวโน้มนี้แล้ว ราคาทะลุถึง 500 ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก
"กำไลวงนี้ไม่เลวเลย ทำไมนายไม่เสนอราคาล่ะ?" ซุนหลิงจือมองหลิวเวยอันอย่างสงสัยแวบหนึ่ง เธอพบว่าเจ้าหมอนี่นิ่งสงบมาทั้งคืน
"ฉันมี เอาแค่พอใช้ก็พอแล้ว" หลิวเวยอันโบกแหวนในมือ ส่วนกำไลก็ถูกกำไลแขนเสื้อบังอยู่ ปกติเขาจะไม่เผยให้ใครเห็น มีทรัพย์สินก็ไม่ควรเปิดเผย เขายังเข้าใจหลักการนี้อยู่
"ดวงดีใช้ได้เลย" ซุนหลิงจือพูดประโยคเดียวแล้วก็หันหน้าไป แหวนมิติวงเดียวไม่ได้อยู่ในสายตาเธอ ตามความเข้าใจของเธอ แหวนของหลิวเวยอันคงจะเป็นสินค้าประเภทที่มีพื้นที่ว่างหนึ่งลูกบาศก์เมตรละมั้ง
สุดท้าย แหวนก็ถูกชายอ้วนหน้ายิ้มคนหนึ่งซื้อไป ฟังจากที่ซุนหลิงจือแนะนำ คนคนนี้คือเจ้าของธุรกิจน้ำแร่ธรรมชาติรายใหญ่ ชื่อว่าหยางหงจวิน 'น้ำแร่ธรรมชาติเล่อเฮอเฮอทั่วทั้งดาวอังคาร' แม้จะไม่ใช่ชนชั้นสูง แต่ฐานะก็ไม่ได้ต่ำต้อย ไม่รู้ว่าเคยเป็นญาติของตระกูลหยางมาแล้วกี่รุ่น คิดจะตามหาบรรพบุรุษมาตลอด แต่ตระกูลหยางก็ไม่ได้สนใจเขา
ราคาซื้อขายคือ 980 เหรียญทอง เป็นเศรษฐีหน้าใหม่จริง ๆ ด้วย
ต่อมาก็เป็นหอยสังข์ชิ้นหนึ่ง มันให้เสียงที่มหัศจรรย์ มีผลสะกดจิต ช่วยรักษาอาการนอนไม่หลับฝันร้ายได้อย่างอัศจรรย์
พิธีกรให้บริกรสาวเป่าให้ดูตรงนั้นเสียเลย เสียงอันสดใสไพเราะดังขึ้น ทุกคนรู้สึกว่าความง่วงมาเยือนอยู่พักหนึ่งจริง ๆ ด้วย อยากจะนอนหลับ ง่วงหงาวหาวนอน ผลลัพธ์ชัดเจน ทำให้ทุกคนรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
"...30 เหรียญทอง"
"50 เหรียญทอง"
"100 เหรียญทอง"
……
ราคาขยับขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตางามของซุนหลิงจือเป็นประกาย เธอเข้าร่วมประมูลด้วยเช่นกัน แต่ตอนที่ราคาสูงเกินสองร้อยเหรียญทองเธอก็ยอมแพ้แล้ว สุดท้ายหอยสังข์อันนี้ก็ถูกหยางอวี้เอ๋อร์ซื้อไปในราคา 388 เหรียญทอง
"สินค้าชิ้นที่หนึ่งร้อยสี่สิบเก้า นี่เป็นลูกตาข้างหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าเป็นของคนหรือสัตว์อสูร ในนั้นแฝงไปด้วยพลังงานมหาศาล แปลกประหลาดมาก ราคาเริ่มต้น 10 เหรียญทอง" พิธีกรแนะนำ
สายตาของทุกคนไปรวมอยู่บนถาด นั่นคือลูกตาข้างหนึ่งที่มีขนาดเท่าไข่ไก่เบอร์เล็ก เห็นแต่ตาดำ ไม่เห็นตาขาว หากไม่ใช้เพราะด้านบนมีเส้นเลือดฝอยเต็มไปหมด มันก็เหมือนก้อนหินกลม ๆ มากกว่า มันกำลังปล่อยพลังงานออกมาเป็นคลื่น ไม่นานก็มีคนตกอยู่ในภวังค์ แต่วินาทีถัดมาก็ตัวสั่นทันที ใบหน้าซีดขาวแล้ว
พลังงานในลูกตานั้นมหาศาลจนน่าตกใจ แต่กลับมีสิ่งเจือปนมั่วไปหมด เหมือนเป็นพลังงานหลายประเภทพัวพันอยู่ด้วยกัน อีกทั้งส่วนใหญ่เน้นพลังงานชั่วร้าย ดำมืด ร้อนรน ดุร้ายเป็นหลัก ไม่เหมือนพลังงานดี ๆ มันน่ากลัวมาก ไม่แปลกใจที่ราคาเริ่มต้นต่ำขนาดนี้ ของประเภทนี้คนทั่วไปไม่มีวาสนาได้ใช้งานมันเลย หลังจากพิธีกรพูดว่าเริ่มได้ งานก็เงียบงันไปไม่กี่วินาที ก่อนจะมีคนลองเสนอราคา
"20เหรียญทอง"
"30 เหรียญทอง" จู่ ๆ หลิวเวยอันก็เริ่มเสนอราคา
"นายรู้จักของสิ่งนี้เหรอ?" ซุนหลิงจือแปลกใจ ในสายตานาง ลูกตานี้น่าจะเป็นของดี เพียงแต่พลังงานเจือปนเยอะเกินไป มนุษย์ไม่มีทางดูดซับได้เลย ได้มาแล้วก็ไม่ได้ประโยชน์
"ถึงยังไงก็ราคาไม่แพง ซื้อมาศึกษาดูสักหน่อยก็ได้" หลิวเวยอันเหมือนไม่ได้สนใจเลย แต่ในใจกลับตื่นเต้นมาก เพราะลูกตานี้ทำให้ภาพหมู่ดาวบนท้องฟ้าในส่วนลึกของสมองเขาเคลื่อนไหวเล็กน้อย ส่งข้อความเว้าวอนออกมา นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"31 เหรียญทอง" อาจจะมีคนคิดเหมือนหลิวเวยอัน ราคาไม่สูง อยากจะนำมาศึกษาสักหน่อย
"35 เหรียญทอง" หลิวเวยอันอยากจะเสนอราคาสูงให้คนตกใจหนีไป แต่ก็กังวลว่าจะกลายเป็นแสดงความโง่เขลา ทำให้ทุกคนเกิดอยากได้ขึ้นมา ตอนนี้ในใจกำลังกระวนกระวาย
"38 เหรียญทอง" ยังคงเป็นคนนั้น
"40 เหรียญทอง" หลิวเวยอันรออยู่ไม่กี่วินาทีแล้วถึงได้เพิ่มราคาอีก ทำให้คนรู้สึกลังเล คนคนนั้นก็เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักเช่นกันว่าคุ้มหรือไม่ ในเวลานี้เอง เถ้าแก่น้อยของคาราวานม้าบินก็พลันเสนอราคา
"50 เหรียญทอง"
"51 เหรียญทอง" หลิวเวยอันหัวใจกระตุกวูบ
เถ้าแก่น้อยไม่พูดอะไรแล้ว พิธีกรถามไปรอบหนึ่ง เมื่อไม่มีใครเสนอราคาอีก ลูกตาดวงนี้ก็เป็นของหลิวเวยอันแล้ว เมื่อได้ลูกตามา หลิวเวยอันก็แอบด่าในใจ เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่น้อยคนนี้มาป่วน ทำให้เขาต้องจ่ายเพิ่มอีกหลายสิบเหรียญทอง
"เจ้าหมอนนั่นใจแคบอยู่นะ อีกประเดี๋ยวถ้ามีโอกาส ฉันจะเล่นงานเขาบ้าง ช่วยระบายความโกรธให้นาย" ซุนหลิงจือหัวเราะคิกคัก แต่น่าเสียดายที่รอจนถึงตอนสุดท้าย เถ้าแก่น้อยหวังก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
ไม่นานก็ได้ประมูลขายสินค้าไปอีกหลายสิบชิ้น นอกจากสินค้าสองชิ้นที่เสนอราคาสูงจนไม่มีใครซื้อไป สินค้าอย่างอื่นก็ถูกขายในราคาสูงหมด งานประมูลค่อย ๆ ดำเนินมาจนถึงตอนสุดท้าย ทุกคนรู้สึกกระปรี้กระเปร่า รู้ว่าถึงเวลาที่สินค้ารั้งท้ายกำลังจะขึ้นเวทีแล้ว
"สินค้าชิ้นหนค่งร้อยเก้าสิบเก้า เม็ดบัวห้าสีจำนวนหนึ่งเม็ด แก้ได้สารพัดพิษ ผ่านการวินิจฉัยและประเมินค่าจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว ดูดซึมได้ดีมาก สามารถปลูกได้ ส่วนสรรพคุณของเม็ดบัวห้าสีผมก็ไม่พูดแล้ว เชื่อว่าทุกคนคงรู้จักดีกว่าผม ราคาเริ่มต้น 100 เหรียญทอง เริ่มการประมูล" พอพิธีกรพูดจบ ซุนหลิงจือก็อดใจไม่ไหวแล้ว เธอรอเวลานี้มาตลอด
"500 เหรียญทอง"
ราคานี้เต็มไปด้วยพลังอำนาจ มีปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องได้ คนในงานไม่มีใครพูดอะไร พากันเงียบหมด ของนั้นเป็นของดี แต่คนส่วนใหญ่ก็รู้จักซุนหลิงจือเช่นกัน ตระกูลซุนก่อตั้งกิจการเกี่ยวกับยาและการแพทย์ บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนอย่างซุนหลิงจืออยู่กับพืชสมุนไพรมาตั้งแต่เด็กจนโต สำหรับพืชสมุนไพรพวกนี้ พวกเธอเห็นว่าพวกมันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก ปกติเมื่อเห็นแล้วก็จะแย่งกันสุดชีวิต ดังนั้นทุกคนจึงรู้กาลเทศะมาก หนึ่งคือต้องไว้หน้าตระกูลซุน สองคือพวกเขากำลังคิดในใจว่า จะต้องแย่งซุนหลิงจือไม่ไหวแน่นอน ไม่สู้เงียบปากดีกว่า ไม่เปลืองแรงด้วย
ที่จริง นี่ถือเป็นสัญญาลับที่รู้กันระหว่างตระกูลใหญ่ ยกตัวอย่างเช่นเมื่อมีสุราดีปรากฎขึ้น มีของสำหรับปรุงสุรา ทุกคนก็จะไม่ไปแย่งกับหยางอวี้เอ๋อร์แน่นอน เช่นเดียวกัน หากเป็นตำราโบราณ เอกสารด้านประวัติศาสตร์ กลอนบทกวี ก็ไม่มีใครแย่งกับตระกูลหวังเช่นกัน นอกเสียจากจะไม่มีทางเลือก โดยส่วนใหญ่ก็จะไม่ทำลายอัธยาศัยไมตรีต่อกัน
"1000 เหรียญทอง"
เพียงแต่ทุกเรื่องย่อมมีข้อยกเว้น เสียงที่ชัดใสไพเราะดังขึ้นที่ห้องเดี่ยวฝั่งตะวันออก ซุนหลิงจือสีหน้าเปลี่ยนไปมาก
"เป็นเธอ!"
"เธอคือใคร?" หลิวเวยอันแปลกใจ
"สตรีห้าพิษ จางอู่เซียนเอ๋อร์" ซุนหลิงจือขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในดวงตาฉายแววแค้นเคือง
"ทำไมชื่อแปลกขนาดนี้" หลิวเวยอันถาม เมื่อเห็นซุนหลิงจือสีหน้าไม่เบิกบานใจ ก็ไม่ได้ถามอะไรมากอีก
"1500 เหรียญทอง" ซุนหลิงจือตะโกนถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"2000 เหรียญทอง" จางอู่เซียนเอ๋อร์แสดงความเป็นปฏิปักษ์เหมือนปลายเข็มต่อปลายเข็ม
"2500 เหรียญทอง" ซุนหลิงจือตะโกน
"3000 เหรียญทอง" จางอู่เซียนเอ๋อร์ตะโกนอีก
เมื่อสิ้นเสียงของคนหนึ่ง เสียงของอีกคนหนึ่งก็ดังขึ้น ทั้งเร็วทั้งรีบ ไม่ได้มองว่าเงินเป็นเงินเลย หลิวเวยอันได้ยินแล้วกระวนกระวายใจ เลือดร้อนฮึกเหิม เมื่อไรเขาจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้แบบนี้บ้าง
"3500 เหรียญทอง" ซุนหลิงจือกำหมัดแน่น หน้าเริ่มซีดนิดหน่อย
"5000 เหรียญทอง" จางอู่เซียนเอ๋อร์ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
ซุนหลิงจือทำสีหน้าไม่ถูกแล้ว เธอนำเงินมาเพียง 5000 เหรียญทอง สีหน้าเปลี่ยนไปหลายรอบแล้ว สุดท้ายก็ยังยอมแพ้อย่างไรกำลัง ในเมื่อจางอู่เซียนเอ๋อร์ปรากฏตัวโดยที่เธอไม่รู้ แสดงว่าต้องรู้เบื้องหลังเบื้องลึกของเธอแน่นอน แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจางอู่เซียนเอ๋อร์เลย ถ้าสู้ก็ไปก็ไม่มีโอกาสชนะ
สุดท้าย เม็ดบัวที่ดูธรรมดาเม็ดนี้ก็ถูกซื้อไปในราคา 5000 เหรียญทองโดยจางอู่เซียนเอ๋อร์ แม้จะไม่ได้เจอหน้ากัน แต่ก็ทำให้หลิวเวยอันจดจำฝังลึกอยู่ในความทรงจำแล้ว ทรัพย์สินมหาศาลมักทำให้คนสนใจเสมอ แน่นอนว่าเป็นเพราะชื่อด้วย จางอู่เซียนเอ๋อร์ มีตั้งสี่พยางค์ ในจำนวนนั้นยังมีคำว่า 'อู่' ที่แปลว่าห้าด้วย แปลกมากจริง ๆ
ส่วนซุนหลิงจือก็เหมือนไก่ชนที่พ่ายแพ้ หน้าม่อยคอตก ใบหน้าเล็กตึงเครียด ราวกับเขียนไว้บนหน้าว่า: อย่ามายุ่งกับฉัน ทำให้หลิวเวยอันไม่กล้าชำเลืองมอง ได้แต่จ้องไปบนเวที ท่ามกลางสายตาของบรรดาผู้ชม ละครฉากสำคัญกำลังจะฉายอีกแล้ว
- โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จางอู่เซียนเอ๋อร์

คล้ายกับเรื่องอุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก ที่คุณอ่าน

อุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

จางอู่เซียนเอ๋อร์

คล้ายกับเรื่องอุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้