ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        ณ ห้วงดาราอันไกลโพ้นมองไปทางใดก็เห็นแต่ร่องรอยของความเสียหาย

        กระแสพลังปั่นป่วนในความว่างเปล่าแน่นขนัดทุกหนแห่งปกคลุมไปด้วยกฎเกณฑ์และท่วงทำนองแห่งวิถีที่แตกสลาย 

        กองอุกกาบาตแปรเปลี่ยนเป็นผุยผงและเศษหินลอยละล่องอยู่เช่นนั้น ทุกพื้นที่ล้วนเป็นสมรภูมินอกพิภพอันกว้างใหญ่

        ในยามนี้ สองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพอาภรณ์เปรอะเปื้อนโลหิต ผมเผ้ารุงรัง สภาพอนาถายิ่งนัก

        ในดวงตาทั้งสองล้วนฉายแววตื่นตระหนก

        มหาเซียนแห่งดาวจั้งตี้ผู้นี้พลังฝีมือช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!

        ไม่ว่าจะเป็นกายเนื้อ กฎเกณฑ์หรือแม้แต่วิชา ต่างก็ไร้เทียมทานดูเหมือนว่าทุกสิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตต้องห้ามไปเสียหมด

        แม้แต่พวกเขาที่กรำศึกในห้วงจักรวาลมานับพันปียังไม่เคยพบเห็นมหาเซียนที่ทรงพลังถึงเพียงนี้

        ในใจจึงบังเกิดคลื่นกระแทกนับพันคลื่นสะเทือนไปทุกบริเวณของหัวใจ

        "นั่นคือผู้นำตระกูลมู่ มู่เสินฉวน!"

        "ฝ่ายตรงข้ามคือสองมหาเซียนแห่งเผ่าทวยเทพราชันย์สวรรค์กวงหมิง และราชันย์สวรรค์เซียวเหยา!!!"

        "สวรรค์เขาก้าวเข้าสู่ระดับนั้นแล้วจริงๆ หรือ?"

        "น่ากลัวเกินไป!"

        "ภพนี้เกรงว่าจะมีผู้สำเร็จกายาศักดิ์สิทธิ์ให้คนในใต้หล้าได้เห็นอีกครา!"

        "แถมยังเป็นกายาศักดิ์สิทธิ์ที่บรรลุวิถีได้!!"

        เหล่าผู้แข็งแกร่งที่เร่งรุดมาจากห้าแคว้นใต้หล้าต่างอุทานออกมาอย่างเสียสติ

        แม้สมรภูมิเบื้องหน้าจะเกิดความชุลมุนแต่ผู้ใดแข็งแกร่งผู้ใดอ่อนแอกว่า ย่อมเป็นที่ประจักษ์

        สองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพเริ่มอ่อนกำลังเห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว

        แต่เมื่อหันไปมองมู่เสินฉวนชุดคลุมขาวกลับไร้มลทินใดๆ และยังคงลอยอย่างแผ่วเบาราวสายลม

        แม้เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดถึงสองมหาเซียนก็ยังคงสงบนิ่งราวกับปราบได้ซึ่งทุกสิ่งพร้อมกลืนกินกาลเวลาไปด้วย!

        "เผ่าพันธุ์ที่โอ้อวดตนเองว่าเป็นเทพก็แค่นี้"

        "พวกเจ้ายังมีวิชาอื่นใดอีกหรือไม่?"

        "หากไม่มีแล้วข้าจะส่งพวกเจ้าไปสู่หนทางมรณาเสียที"

        ในดวงตาของมู่เสินฉวนฉายแววผิดหวังเล็กน้อยกล่าวอย่างแผ่วเบา

        "บังอาจ!"

        "มหาเซียนเผ่ามนุษย์คิดบังอาจดูแคลนเผ่าทวยเทพของข้า!!!"

        ราชันย์สวรรค์กวงหมิงคำรามอย่างบ้าคลั่งเส้นผมเปล่งประกายเจิดจ้า พร้อมปรากฏกาย ณ จุดสูงสุดอีกครั้ง

        เขากับเซียวเหยาต่างเป็นผู้เเข็งแกร่งของเผ่าทวยเทพผงาดง้ำในหมู่ดาวมานับพันปี ไร้ผู้ต่อต้าน

        เหตุใดจึงถูกผู้คนดูแคลนถึงเพียงนี้!

        "เผ่ามนุษย์เจ้าจะต้องจ่ายความหยิ่งผยองด้วยราคาที่แสนสาหัส!"

        ในยามนี้แม้แต่ราชันย์สวรรค์เซียวเหยาก็ยังเปลี่ยนท่าที ร่างกายเลือนรางจิตสังหารทะลวงจักรวาล

        ทั้งสองสบตากันความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจโดยมิได้นัดหมาย!

        พวกเขาต้องการกระตุ้นวิชาสังหารอันยิ่งใหญ่ของเผ่าทวยเทพบดขยี้ทุกสิ่ง!

        ในชั่วพริบตาราชันย์สวรรค์กวงหมิงและราชันย์สวรรค์เซียวเหยาก็ถอยร่นอย่างรวดเร็วยึดครองขอบฟ้าคนละฟาก

        ดวงตาเต้นระริกด้วยเพลิงเทพอันร้อนแรงนิ้วมือแปรเปลี่ยน ประสานเคล็ดวิชาลับอันซับซ้อนลึกล้ำชักนำกฎแห่งสวรรค์และปฐพีอันศักดิ์สิทธิ์ฟาดลงมา!

        ตูมๆๆ!!!

        จักรดาราเกิดความโกลาหลมหาสมุทรแห่งพลังเทพที่ไร้จุดจบถักทอและรวมตัวกันบนฟากฟ้า รัศมีทำลายล้างโลกค่อยๆแผ่ขยายออกไป

        บรรยากาศนั้นมิเพียงทำให้บรรดาผู้แข็งแกร่งในที่แห่งนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมสายตาที่หวาดหวั่นร่างกายต่างก็แข็งเกร็ง พร้อมจะหลบหนีออกไปได้แสนลี้เพื่อเลี่ยงจากการถูกมหาเซียนทำลายร่าง

        "วิชาโบราณของเผ่าทวยเทพอย่างนั้นหรือ?"

        "ข้ารับรู้ได้ถึงอานุภาพพลังมหาศาล"

        มู่เสินฉวนหรี่ตาลงเล็กน้อย พึมพำเบาๆ

        หลังจากย่างเท้าเข้าสู่ขอบเขตมหาเซียนแล้วในร่างกายของเขาก็ผสานรวมโลหิตศักดิ์สิทธิ์กับโลหิตโกลาหลอย่างสมบูรณ์แล้วความเข้าใจในกฎแห่งวิถีศักดิ์สิทธิ์จึงล้ำลึกยิ่งขึ้น

        ที่แท้แล้วกายาศักดิ์สิทธิ์คือต้นกำเนิดของกฎแห่งชีวิตที่แตกแขนงออกไป

        เมื่อร่างกายแข็งแกร่งถึงขีดสุดก็สามารถทัดเทียมได้กับผู้ควบคุมวิถีแห่งชีวิตที่บรรลุวิถีในอีกรูปแบบหนึ่ง

        หรือกล่าวโดยง่ายคือเป็นรากฐานให้ร่างกายสามารถท้าทายมหาจักรพรรดิโบราณได้

        ในปัจจุบันโลหิตโกลาหลผสานรวมกับโลหิตศักดิ์สิทธิ์ไม่พอเขายังมีเคล็ดวิชาคืนชีพหงส์สวรรค์อีก

        ตราบใดที่ยังมีโลหิตโกลาหลหลงเหลืออยู่แม้เพียงหยดเดียวก็ฟื้นฟูและเกิดใหม่ได้ต่อเนื่อง

        เว้นแต่จะมีผู้ใดสามารถกำจัดเขาได้ในคราวเดียวมิเช่นนั้นก็จะสูญเปล่า!

        มู่เสินฉวนยืนตระหง่านดวงตาดำขลับลึกล้ำหาที่สุดมิได้เฝ้ารอให้สองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพสำแดงวิชาสังหารร่างกายกลับแฝงเร้นไว้ด้วยความเชื่อมั่นอันไร้เทียมทานของมหาจักรพรรดิโบราณเหมือนมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะสยบศัตรูทั้งหมดในโลกหล้าได้

        ผู้คนล้วนต้องหันมามอง

        ในขณะเดียวกันสองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพได้ประสานเคล็ดวิชาลับสุดท้ายแล้วเปล่งเสียงคำรามที่ดังก้องในหมู่ดาวอันกว้างใหญ่

        "ราชันย์สวรรค์กวงหมิง!"

        "ราชันย์สวรรค์เซียวเหยา!"

        "อัญเชิญดาวบรรพบุรุษ!"

        "สวรรค์ลงทัณฑ์!"

        สิ้นเสียงคำราม

        หมู่ดาวที่ถูกย้อมไปด้วยสีทองพลันเปล่งประกาย

        จากทะเลแห่งพลังเทพอันกว้างใหญ่ไพศาลก็พลันหลอมรวมลำแสงนับล้านสาย มุ่งสู่จุดเดียวอย่างบ้าคลั่ง

        ทวนทองคำเล่มใหญ่ยาวนับหมื่นจั้งปกคลุมผืนฟ้าที่ถูกอัญเชิญออกมา เหนือทวนนั้นมีร่องรอยแห่งวิถีไขว้กันกฎแห่งอักขระส่องประกาย บรรเลงท่วงทำนองแห่งวิถีมากมายพลังเทพที่น่าสะพรึงกลัวคำรนดุดัน ทั้งยังมีพลังมหาศาลแผ่ซ่าน

        "นี่…นี่คือวิชาสังหารอันยิ่งใหญ่ของเผ่าทวยเทพ สวรรค์ลงทัณฑ์!"

        ในที่แห่งนั้นมีผู้แข็งแกร่งเปล่งเสียงหวาดผวา

        ว่ากันว่าวิชาโบราณนี้ถูกสร้างขึ้นโดยมหาจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ในยุคหนึ่ง

        หากมิใช่สายเลือดเทพบริสุทธิ์ก็มิอาจอัญเชิญได้

        เมื่อใดที่สวรรค์ลงทัณฑ์สำแดงเรียกได้ว่าทำลายดาวโบราณให้กลายเป็นจุณได้โดยง่าย เปี่ยมล้นอำนาจถึงที่สุด!

        "ไปตายซะ!"

        "เจ้าจะต้องชดใช้ความหยิ่งผยองด้วยเลือด!"

        สีหน้าของราชันย์สวรรค์กวงหมิงบิดเบี้ยวและคำรามอย่างบ้าคลั่ง

        ชั่วพริบตา สวรรค์และปฐพีแปรเปลี่ยนสวรรค์ลงทัณฑ์มาถึง!

        "การโจมตีระดับนี้จะสังหารข้าได้อย่างไร!"

        มู่เสินฉวนสืบเท้าออกไปก้าวหนึ่งแล้วตะเบ็งเสียงดังลั่น!

        ทั่วร่างเปล่งประกายสีทองนับหมื่นจั้งโลหิตลมปราณที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดระเบิดออกมา ทะลวงความว่างเปล่าทั้งแปดทิศพลังโกลาหลคำรามระหว่างฝ่ามือ ซัดกระหน่ำไปยังสวรรค์ลงทัณฑ์!

        ตู้ม!!!

        หมู่ดาวสะท้านอุกกาบาตมากมายถูกบดขยี้ให้แหลกเป็นผง พลังที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปในนอกพิภพราวกับก่อเกิดเป็นพายุล้างบางโลก

        ฉึบ! วูบ!

        เสียงแตกหักดังก้องกังวานจากศูนย์กลางพายุร่องรอยแห่งวิถีที่พันเกี่ยวอยู่บนสวรรค์ลงทัณฑ์หม่นแสงลงทั้งหมดแล้วถูกทำลายหายวับไปภายในพริบตา

        ทวนสีทองขนาดมหึมาแตกสลายอย่างรวดเร็ว!

        หนึ่งอึดใจต่อมามันก็ระเบิดอย่างรุนแรงกลายเป็นแสงเทพนับพันสาย ประหนึ่งเศษเสี้ยวแห่งเซียนทองคำพุ่งกระเซ็นไปยังห้วงดารา!

        "อะไรน่ะ!?"

        "เป็นไปได้อย่างไร!"

        "เขาทำลายสวรรค์ลงทัณฑ์ได้ด้วยมือเปล่า?"

        สองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพตกตะลึงอย่างถึงที่สุดไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง

        มู่เสินฉวนก้มศีรษะลงมองไปยังรอยโลหิตที่ถูกขีดข่วนบนฝ่ามือเล็กน้อย ขมวดคิ้ว พร้อมกล่าวอย่างเฉยเมย

        "ไปตายเสีย!"

        อึดใจถัดมา เขากำหมัดเทพซัดออกไปหมัดหนึ่งก่อเกิดทะเลสีทองนับหมื่นจั้งในหมู่ดาว แสงเทพส่องประกายไปทั่วสวรรค์และปฐพี!

        "ไม่!"

        สองเสียงร้องโหยหวนเพิ่งจะดังออกมาร่างเนื้อของราชันย์สวรรค์กวงหมิงและราชันย์สวรรค์เซียวเหยาก็ระเบิดเป็นละอองโลหิตทันใดแม้แต่วิญญาณก็ถูกบดจนแหลกละเอียด

        สองราชันย์สวรรค์แห่งเผ่าทวยเทพท่ามกลางหมู่ดาว!แล้วจักรวาลก็หวนคืนสู่ความสงบอีกครา