หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 152 กลับมา

เจ้ากรมยุติธรรมลงมือแล้ว ตระกูลหลี่จึงต้องเพิ่มความระมัดระวังในตนเองมากขึ้น พวกเขายังเป็นขุนนางตระกูลเล็กๆ ดังนั้นจึงไม่สามารถที่จะทำอะไรได้มากนัก หากตระกูลใหญ่ต้องการกดดันพวกเขา ตระกูลหลี่มีแต่เสียกับเสียเท่านั้นเอง 

อย่างไรก็ตาม นอกจากเจ้ากรมยุติธรรมที่เข้ามาพบสกุลหลี่เป็นการส่วนตัวแล้ว ก็ไม่มีตระกูลใหญ่ตระกูลไหนมาพบพวกเขาอีก หลี่ชิงหมินจึงสามารถอยู่อย่างสงบในจวนสกุลหลี่ได้ เว้นไว้แต่ข่าวลือลับๆในแวดวงขุนนางเกี่ยวกับตระกูลหลี่และตระกูลเฉิน พวกเขากำลังกลายเป็นประเด็นให้พูดถึงว่าตระกูลเฉินอาจจะทำให้ตระกูลหลี่กลายเป็นพันธมิตรของตนเอง และนั่นหมายความว่า...ตระกูลหลี่กำลังจะเข้าไปอยู่ฝั่งองค์ชายสามด้วย

ลำพังตระกูลหลี่คงไม่มีคนสนใจมากนัก ทว่า...เรื่องนี้เกี่ยวพันกับแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักร ถ้าองค์ชายสามได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหวงอีกตระกูล เช่นนั้นก็เท่ากับว่าอำนาจทางทหารและอำนาจทางกฎหมายเป็นของตนเองทั้งหมด ต่อไป...จะขึ้นครองบัลลังมังกรก็ไม่ยากเย็นอีกแล้ว

แน่นอนว่าตระกูลหลี่ไม่ได้ออกไปแก้ไขข่าวลือ ต่อให้พวกเขาอยากจะพูด ก็ไม่กล้าที่จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ สำหรับเจตนาทั้งหมดของพวกเขา ไว้รอแสดงออกอย่างชัดเจนหลังจากที่แม่ทัพใหญ่ ผู้เป็นว่าที่ลูกเขยตัดสินใจเลือกฝั่งก็ยังได้

ถึงแม้ว่าหลี่ชิงหมินจะไม่ค่อยชอบองค์ชายสามผู้มากเล่ห์นัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบองค์รัชทายาทด้วยเหมือนกัน แต่ละคนก็มองพวกเขาเป็นเหมือนหมากตัวหนึ่งในมือ จะหาความจริงใจจากความสัมพันธ์เหล่านี้ บอกเลยว่ายาก...

ข่าวเรื่องการจัดการสัตว์ร้ายระดับ 9 มากกว่าร้อยตัวของแม่ทัพใหญ่เริ่มถึงหูผู้คนในเมืองหลวง แน่นอนว่าต้องเป็นข่าวดีของเขา ซึ่งสามารถจัดการสัตว์ร้ายได้เกือบทั้งหมด และเป็นอีกครั้งที่ช่วยเหลือประชาชนอาณาจักรเซินเอาไว้ได้

เมื่อมีการรายงานออกมาเช่นนี้ ตระกูลหลี่รวมถึงชิงหมินก็รู้ว่าอีกไม่นาน คนคงจะเดินทางกลับมา และการแต่งงานของพวกเขาก็คงจะใกล้เข้ามาทุกๆที ดังนั้นมารดาของเขาจึงรีบพาเขาไปยังร้านเสื้อผ้า ตระเตรียมชุดที่ดูดีและเหมาะสม เตรียมรอการมาถึงของเหล่าแม่สื่อทั้งหลาย

หลี่ชิงหมินต้องเจอกับปัญหามากมายที่เกิดขึ้นจากความต้องการของมารดาเขาเอง วิ่งออกร้านนั้นไปสู่ร้านนี้ เครื่องประดับ ชุดเสื้อผ้า และยังต้องเตรียมเครื่องบำรุงผิวพรรณเอาไว้อีก สิ่งนี้ทำให้เขาแทบจะหมดแรงในแต่ละวันแล้ว ยังดีที่บิดาของเขาไม่วุ่นวายมากเกินไป เพียงสั่งสอนเขาไม่กี่คำเพื่อให้รู้ถึงสถานการณ์ของพวกขุนนางในเมืองหลวง เอาจากประสบการณ์ตนเองมาพูดถึงบ้าง หรือไม่ก็เอาตำรามาให้เขาได้ศึกษา

วันเวลาที่หลี่ชิงหมินต้องผ่านไปนั้นน่าเบื่อหน่ายเป็นที่สุด มันทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาที่ได้ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แม้ว่าจะต้องเดินทางไกล แต่หวงซีเฉิงกลับดูแลเขาเป็นอย่างดี ไม่ปล่อยให้เขาลำบาก และไม่เคยบังคับให้เขาทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ

ขนาดอยู่ในค่ายทัพอิสระ เขาก็ยังนิ่งกินนอนกินได้ตามที่ชอบเลย...

หลี่ชิงหมินยังไม่รีบใช้รางวัลในตอนนี้ เขาต้องการรอให้ตนเองกลายเป็น “ฮูหยินใหญ่สกุลหวง” เสียก่อน แล้วจึงเดินทางเข้าพระราชวังเพื่อที่จะเก็บตัว 2 เดือนเพื่ออ่านตำราหวงจื่อ

อย่างแรก เป็นเพราะฐานะฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพ และฮูหยินขั้น 1 ที่ได้รับพระราชทานมา จะทำให้ไม่มีคนกล้ามาวุ่นวายกับเขามากนัก หรืออย่างน้อยๆ ก็ต้องเกรงใจเขา ไม่สามารถรังแกกันได้ง่ายๆอีก และอย่างที่สอง...ชิงหมินรู้ว่าหลังจากแต่งเข้าสกุลหวง จะต้องมีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่จวนมากมายแน่นอน เขาอาจจะได้รับเทียบเชิญมากกว่าร้อยฉบับ และมันต้องทำใหเขาปวดหัวแน่ๆ

ถึงเวลานั้น เขาสามารถปฏิเสธคำเชิญด้วยการบอกว่าต้องการศึกษาตำราหวงจื่อให้เข้าใจ เพราะเมื่อเริ่มอ่านตำราหวงจื่อแล้ว จะมีกำหนดเหลือเพียง 2 เดือนเท่านั้น การปล่อยให้เวลาทิ้งผ่านไปไม่ถือว่าถูกต้อง

เชื่อได้ว่าข้ออ้างนี้ จะทำให้ผู้คนไม่กล้าตำหนิเขา อย่างน้อยๆก็การตำหนิโดยตรง...

หากหลังจาก 2 เดือนผ่านไปแล้ว ผู้คนก็คงจะเคยชินกับตำแหน่งฮูหยินสกุลหวง หรือเขาอาจจะหาข้ออ้างอื่นเพื่อทำให้ตนเองไม่ต้องรับคำเชิญได้ก็ได้

“กลับมาแล้ว!! กลับมากันแล้วขอรับ!!” ฝูเซ่าพุ่งตัวเข้ามาในเรือนของคุณชายหลี่ ข้างในมีเจ้านายของเขาที่กำลังนั่งทำหน้าเหมือนกับจะหลับลงได้ทุกเมื่อ และนายหญิงผู้ที่กำลังพร่ำสอนเกี่ยวกับวิธีปรนนิบัติสามี

เมื่อเห็นว่าฝูเซ่าเข้ามาขัดจังหวะ คนเป็นนายหญิงใหญ่สกุลหลี่ก็ขมวดคิ้ว นางรู้สึกว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้ของบุตรชายก็ควรจะต้องได้รับการสั่งสอนที่เข้มงวดเหมือนกัน หากติดตามบุตรชายไปรอบๆด้วยท่าทางเช่นนี้ จะต้องสร้างปัญหาให้เขาในสักวันหนึ่งแน่!!

“เกิดอันใดขึ้น ถึงได้กล้าวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาเช่นนี้กัน” น้ำเสียงตำหนิทำให้ตัวของฝูเซ่าหดลงเล็กน้อย

“คะ คือว่า....ท่านแม่ทัพใหญ่กลับมาถึงเมืองหลวงแล้วขอรับ ตอนนี้ประชาชนกำลังไปต้อนรับเขากลับมาขอรับ” ฝูเซ่าเล่าข้อมูลที่ได้รับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

เขาเฝ้ารอให้แม่ทัพใหญ่กลับมายิ่งกว่าคุณชายหลี่เสียอีก นี่เป็นเพราะเขากลัวว่าระหว่างที่ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่อยู่คอยปกป้อง คุณชายของเขาอาจจะถูกคนจ้องรังแกอีกครั้งก็ได้

ถึงก่อนหน้านี้จะมีแค่เจ้ากรมยุติธรรม แต่ถ้าเวลายืดเยื้อไปอีก ไม่ใช่จะมีขุนนางระดับสูงคนอื่นมาที่นี่อีกหรือ? ดังนั้น...ฝูเซ่าจึงเฝ้ารอท่านแม่ทัพใหญ่อยู่ทุกวัน ทันทีที่รู้ว่าเขากลับมา ฝูเซ่าก็รู้สึกราวกับว่ารอดตายแล้ว...

เห็นท่าทางดีใจราวกับสุนัขป่าของเขาเมื่อได้เจอเจ้าของที่ดี ชิงหมินก็ส่ายหน้าไปมา รู้สึกว่าเจ้าฝูเซ่าคนนี้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้จริงๆ ก่อนหน้ายังไม่ชอบใจซีเฉิง ทั้งยังคอยหาเรื่องอีกฝ่ายไม่หยุด วันนี้กลับดีใจแค่เพราะเห็นเขากลับมาถึงเมืองหลวงงั้นหรือ?

“มาถึงแล้วงั้นหรือ? เช่นนั้นก็ดีแล้ว บทเรียนวันนี้ก็พอเท่านี้เถอะ เจ้าไปเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่าเสีย”

“ข้าหรือขอรับ” ชิงหมินชี้นิ้วมาที่ตนเองอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม ไม่เข้าใจอะไร? หรือว่าที่ข้าสั่งสอนเจ้านั้นไม่เคยเข้าหัวเลย ห๊า!!” มารดาของชิงหมินแปลงร่างเป็นปีศาจร้ายทันทีเมื่อเห็นบุตรชายยังทำหน้าตาโง่งมอยู่เช่นนี้

“เอ่อ....ข้า....”

“เจ้าเป็นถึงว่าที่ฮูหยินของเขา มีพระราชโองการมาถึงเจ้าเพื่อให้สมรสกัน คนที่กำลังจะแต่งงานด้วยกลับมาจากการทำภารกิจที่อันตราย เจ้าจะไม่ออกไปแสดงความยินดีกับเขาหรือ? ต้องการให้สตรีอื่นได้รับความดีความชอบนี้ไปแทนหรือ?”

“แต่ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าข้ายังไม่ได้แต่งกับเขาหรือขอรับ จำเป็นต้องไปตอนนี้เลยหรือ?”

“เจ้า! ชิงหมิน! เจ้าไม่ได้จดจำคำสอนของมารดาไว้ในหัวจริงๆ ที่ข้าพร่ำสอนไป แท้จริงแล้วเจ้าโยนทิ้งไปหมดแล้วหรือไม่!!”

“............” ชิงหมินหดคอของตนเอง เขาเกือบพยักหน้ารับไปแล้ว เพราะคำพูดของมารดาเป็นจริงทุกคำ เขาแทบจะไม่ได้ฟังที่อีกฝ่ายพูดเลย แล้วจะให้ตอบว่าอะไรได้อีก...

“เจ้าไม่ได้ไปแสดงตัวในฐานะฮูหยินใหญ่สกุลหวง แต่เจ้าต้องไปแสดงตัวในฐานะ “คนรัก” ของเขา! เรื่องเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ต้องจำให้ขึ้นใจ แม้ว่าบุรุษจะไม่พูดมากหรือร้องขอให้เจ้าแสดงความรัก เจ้าก็ต้องทำ! ภายหลังเมื่อแต่งเข้าไปแล้ว ก็อย่าปล่อยให้ขาดเหลือ ไม่อย่างนั้นบุรุษก็จะพาสตรีอื่นเข้ามาแทนเจ้า เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่!”

“ท่านแม่ ถ้าเขาพาคนมาเพิ่มในจวนก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือขอรับ เราจะได้ไม่ต้องทำงานหนักเกินไป...” ชิงหมินพูดได้เพียงครึ่งประโยค ความคิดของเขาไม่ทันได้แสดงออกมาทั้งหมด มารดาก็หันไปคว้าไม้เรียวแล้วต้องการตีเขาให้เจ็บแสบเสียแล้ว

ชิงหมินกระโดดตัวลอย เขารีบหลบหนีไม้เรียวพิฆาตของมารดาทันที ฝูเซ่าที่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร สุดท้ายก็เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ เข้าไปขวางไม้ของนายหญิงใหญ่สกุลหลี่ ทำให้ได้รับรอยแดงมาหลายรอย ในขณะที่คุณชายหลี่ผู้ไร้พลังในการต่อสู้ กลับไม่ถูกตีแม้เพียงทีเดียว

กว่าที่ไม้เรียวจะถูกปล่อยออกจากมือ ก็กินเวลาไปหลายนาทีแล้ว กลับเป็นมารดาของเขาที่เหน็ดเหนื่อยจนต้องหยุดไปเอง ก่อนที่จะจากไป ยังไม่วายทิ้งท้ายข่มขู่เอาไว้ กล่าวว่าถ้าเขายังทำตัวขี้เกียจเช่นนี้ นางจะไปตีเขาถึงจวนสกุลหวงเลย สิ่งนี้ทำให้ชิงหมินได้แต่ลอบลูบแขนของตนเอง เขากลัวมารดาตีเป็นที่สุด เพราะกว่านางจะหยุดมือ เล่นเอาเขาวิ่งจนเหนื่อยเหมือนกัน คนขี้เกียจเช่นเขาไม่ได้กลัวเจ็บ แต่กลัวที่จะเหนื่อยอย่างนี้มากกว่า...

“คุณชาย...ทำไมต้องทำให้นายหญิงโกรธด้วยขอรับ อีกหน่อยคุณชายก็จะต้องแต่งออกไปแล้ว นายหญิงจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมากเกินไปอย่างไรล่ะขอรับ”

“หืม? ทำให้นางเป็นห่วงสิดี นางจะได้ยังคิดถึงข้าทุกวัน”

“คุณชาย....”

“ฮ่าๆ ข้าเพียงหยอกเล่นก็เท่านั้น มารดาของข้าก็ไม่มีวันเลิกห่วงข้าได้หรอก ต่อให้ข้าจำทุกอย่างที่นางสั่งสอนได้ก็ตาม” หลี่ชิงหมินยักไหล่ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในจวนเพื่อเตรียมอาบน้ำอาบท่าตามคำสั่งของมารดา

เสื้อผ้าตัวเก่าๆของเขาถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดให้เป็นรูปแบบของผู้คนในเมืองหลวงชื่นชอบ มารดาของเขาเลือกสีสันสดใสมาให้หลายตัว ทว่าชิงหมินก็ยังชอบที่จะใส่เสื้อผ้าสีเรียบง่ายมากกว่า ยังดีที่มารดาไม่ฝืนบังคับมากเกินไปนัก นางยังคงเลือกสีที่ชิงหมินพอจะสวมใส่ได้ทุกวัน หากแต่ยังคงมีลวดลายละเอียดอ่อนและดูอ่อนโยนกว่าชุดแบบเดิมของเขา

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง ข้ารับใช้ของมารดาก็มานำทางชิงหมินให้ออกไปข้างนอก ในมือยังถือไม้เรียวอันใหญ่ที่มารดาใช้ คงจะได้รับคำสั่งมา หากเขาไม่เตรียมพร้อมให้ดี ก็สามารถลงโทษได้เลยกระมัง...ดีที่ชิงหมินยังเป็นเด็กที่เชื่อฟังอยู่บ้าง ดังนั้นจึงไม่ถูกไล่ตีอีกครั้ง

เขาถูกพาขึ้นนั่งบนรถม้า เสียงผู้คนรอบทางดังขึ้นจนน่าปวดหัว เพียงแค่ได้ยินข่าวว่าท่านแม่ทัพใหญ่กำลังจะกลับมา ทุกคนก็มารอรับเขากันแล้ว 

การทำงานหนักเช่นนี้ของท่านแม่ทัพใหญ่ สมควรได้รับคำชื่นชมจริงๆ แม้ว่าจะไม่ใช่ภารกิจใหญ่โตเหมือนกับตอนที่จบสงครามของอาณาจักรได้ แต่ภารกิจที่ออกไปล่าสัตว์ร้ายระดับ 9 กว่าร้อยตัวนี้ ก็ไม่ใช่ภารกิจขนาดเล็กๆเลย ผู้คนต้องการเฝ้ารอรับวีรบุรุษของพวกเขา

นอกจากชาวบ้านทั่วไปแล้ว ยังมีขุนนางมากมายที่มารอดูแม่ทัพใหญ่ด้วยความตื่นเต้นด้วย บุรุษหลายคนมองว่าหวงซีเฉิงเป็นต้นแบบของนักรบ ส่วนสตรีมากมายล้วนชื่นชอบผู้แข็งแกร่งอยู่แล้ว ต่อให้หลายคนจะหวาดกลัวแม่ทัพใหญ่ ทว่าพวกเขาก็ยังมาที่นี่และเฝ้าชื่นชมอยู่ไกลๆ

ชิงหมินเป็นอีกคนที่ต้องไปแย่งที่นั่งกับคนอื่นๆ ดีที่มารดาของเขาได้เตรียมพร้อมให้แล้ว จึงได้จับจองที่นั่งในร้านชาเล็กๆแห่งหนึ่งให้ ไม่อย่างนั้นชิงหมินคงจะต้องไปยืนเบียดกับพวกชาวบ้านข้างล่างแล้ว

“คนเยอะมากเลยนะขอรับคุณชาย” ฝูเซ่าตื่นเต้นมาก เขาไม่สามารถยืนอยู่เฉยๆได้ เดี๋ยวก็ออกไปชะโงกหน้ามองบ้าง เดี๋ยวก็กลับมารายงานให้ชิงหมินฟังบ้าง

“ใช่ พวกเรามาเช่นนี้ ก็ไม่ได้ทำให้แม่ทัพใหญ่ซึ้งน้ำใจได้หรอก เขาจะมองเห็นพวกเราหรือ?” ชิงหมินส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะมารดาบังคับเขามาเช่นนี้ ชิงหมินก็คร้านที่จะออกมาจากจวนเพื่อมาทำเรื่องตลกๆ

หากเขาต้องการพบหวงซีเฉิง พรุ่งนี้ค่อยไปที่ค่ายทหารก็ได้ ทั้งยังได้เจอกับสิงโตน้อย และดูว่าแมงมุมน้อยของเขาเป็นอย่างไร ไม่มีความจำเป็นต้องมาลำบากเบียดเสียดผู้คนเช่นนี้เลย

“แต่ข้าว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะต้องมองเห็นคุณชายแน่ขอรับ รถม้าสกุลหลี่อยู่ตรงนี้ แม่ทัพใหญ่เป็นคนช่างสังเกต เขาคงจะมองเห็นรถม้าของคุณชาย หลังจากนั้นก็ค่อยมองหาคุณชายอีกครา...” ฝูเซ่ากล่าวด้วยความคาดหวัง เขาเชื่อว่าบุรุษผู้คลั่งรักคนนั้นจะต้องมองหาคุณชายทันทีที่กลับมาอย่างแน่นอน

ชิงหมินเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เขารู้ดีว่าแม่ทัพใหญ่หวงผู้นั้นไม่จำเป็นต้องเสียเวลามองหาเขาด้วยตนเอง ตอนนี้อาจจะรู้แล้วด้วยซ้ำว่าเขามาที่นี่เนื่องจากวิญญาณร้ายรอบๆตัวที่กำลังติดตามเขาอยู่อย่างไรล่ะ

เพียงแค่ว่า ทางนั้นอยากจะฝ่าดงผู้คนมายังโรงน้ำชาเล็กๆนี้หรือไม่ ชิงหมินคิดว่าอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยถึงขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าพวกเขาได้เจอกันแล้วจะพูดคุยกันได้ดีเสียเมื่อไร ผู้คนมากมายขนาดนี้ หูคงเอียงรอฟังว่าพวกเขาจะพูดอะไรเลยนั่นแหละ

“มากันแล้ว!!”

“ขบวนท่านแม่ทัพใหญ่มาถึงแล้ว!”

“ท่านแม่ทัพใหญ่มาแล้ว!”

“เทพสงครามของพวกเรากลับมากันแล้ว!!” เสียงร้องของชาวเมืองหลวงทำให้ชิงหมินขนลุกตามไปด้วย เขาอุดหูของตนเองด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแนบเนียน น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เอาเศษผ้าขนาดเล็กมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงจะสามารถอุดหูเอาไว้ได้

“นั่นคือองค์รัชทายาทหรือไม่?”

“ขบวนองค์รัชทายาทก็กลับมาด้วยหรือ?”

“องค์รัชทายาท....อ่อ ที่ต้องกลับช้าเนื่องจากทำสันดินของหมู่บ้านในหุบเขาพังน่ะหรือ? กลับพร้อมกับท่านแม่ทัพที่เดินทางไปทำภารกิจรอบสองจริงๆหรือ? เหอ เหอ เหอ...”

……………………………………….