หนทางสู่เทพราชันย์ : สังเวยร้อยล้านชีวิต

บทที่ 42 อาวุธแห่งอารยธรรมที่สูญหาย

เถียนเหวินกระแอมอย่างเก้อเขิน "โทนี่ จริงจังหน่อย นี่เป็นนักเรียนของฉัน"

อาจารย์โทนี่ลุกขึ้นยืน ลูบศีรษะล้านของตัวเอง "นักเรียนของครูเถียน งั้นฉันต้องอธิบายนโยบายของร้านนี้ให้นายฟังหน่อย ร้านของเราซื่อสัตย์ต่อทุกคน ดังนั้นจึงไม่มีราคาพิเศษสำหรับนักเรียน"

ฮั่นหวู่ร้องในใจว่า โอ้พระเจ้า ซื่อสัตย์แบบนี้เหรอ?

อย่างน้อยก็ควรมีราคาสำหรับนักเรียนสิ!

นักเรียนหาเงินยากลำบากแค่ไหน ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันในการแข่งขัน เพื่อหาเงินแค่หนึ่งหมื่นล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์เลยนะ

เถียนเหวินรีบอธิบายให้ฮั่นหวู่ฟังว่า "นักเรียนฮั่นหวู่ โทนี่คนนี้ปากร้ายใจดี พูดจาไม่น่าฟัง แต่อุปกรณ์ที่เขาสร้างนั้นดีมากนะ"

"เฮ้ย เหล่าเถียน หลายปีมานี้ ฉันก็เพิ่งได้ยินนายพูดจาดี ๆ เหมือนคนอื่นเขานี่แหละ" อาจารย์โทนี่กล่าวอย่างรู้สึกทึ่ง

ในทันใดนั้น เถียนเหวินก็อยากจะเดินหนีไปเหมือนกัน มิตรภาพกว่าสิบปีนี้ ไม่เอาแล้วก็ได้

เถียนเหวินใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ และพยายามกลืนความโกรธนั้นอย่างยากลำบาก

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาสู้อาจารย์โทนี่ไม่ได้ เขาคงจะลงมือชกอีกฝ่ายไปนานแล้ว!

"ฉันจะพานายไปดูผลงานของเขา" เถียนเหวินพูดพลางเดินเข้าไปในห้องจัดแสดงของอาจารย์โทนี่อย่างคุ้นเคย

ภายในห้องจัดแสดงมีอาวุธเทพนับร้อยชิ้นเรียงรายอยู่ แต่ละชิ้นล้วนมีตราประทับของอาจารย์โทนี่ แสดงว่าเป็นผลงานที่เขาสร้างขึ้นด้วยตัวเอง

เถียนเหวินคัดกรองราคาแล้ว เหลืออาวุธเทพสามสิบชิ้นให้ฮั่นหวู่เลือก

หลังจากนั้น เถียนเหวินแนะนำข้อดีและข้อเสียของอาวุธเทพแต่ละชิ้นให้กับฮั่นหวู่อย่างชำนาญ

ด้วยการแนะนำอย่างละเอียดและเป็นมืออาชีพ ทำให้ฮั่นหวู่สงสัยว่า การที่เถียนเหวินเป็นครูในโรงเรียน อาจเป็นเพียงงานรองเท่านั้น อาชีพที่แท้จริงของเขาคือการเป็นพนักงานขายในร้านของอาจารย์โทนี่

เมื่อแนะนำอาวุธเทพทั้งสามสิบชิ้นเสร็จสิ้น เถียนเหวินจึงถามไปยังฮั่นหวู่ว่า "ฮั่นหวู่ นายชอบชิ้นไหนมากที่สุด?"

ฮั่นหวู่ตั้งใจฟังคำแนะนำของเถียนเหวินอย่างจริงจัง และเลือกอาวุธเทพสามชิ้นที่เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันของเขาจากทั้งหมดสามสิบชิ้น

หม้อพิษแมลง อาวุธเทพระดับสองดาว ความสามารถที่หนึ่ง : ฝึกฝนแมลงพิษ ภายในมีพื้นที่ว่างสามารถเก็บแมลงได้สูงสุดหนึ่งแสนตัวเพื่อทำพิธีฝึกฝนแมลงพิษ แมลงที่อยู่ภายในจะต่อสู้กัน 

สุดท้ายตัวที่รอดชีวิตเพียงตัวเดียวมีโอกาสที่จะยกระดับขึ้น สามารถฝึกฝนแมลงให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษได้ 

ความสามารถที่สองมาพร้อมกับเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ : ดึงดูดแมลง สามารถดึงดูดแมลงในบริเวณใกล้เคียงให้เข้ามาใกล้ ขอบเขตของเวทมนตร์ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ใส่เข้าไป

คำสั่งแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์ เป็นอาวุธเทพระดับสามดาว มีผลดังนี้ หนึ่ง : ข่มขวัญ มีพลังกดดันในตัว สามารถทำให้สิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าระดับวีรบุรุษเกิดความหวาดกลัว 

สอง : บารมี เก็บสะสมความศรัทธาของบริวาร ยิ่งสะสมบริวารที่มีพลังศรัทธามากเท่าไหร่ พลังของอาวุธเทพก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น 

และสุดท้าย มาพร้อมกับเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ : การควบคุม สามารถควบคุมการกระทำของสิ่งมีชีวิตหนึ่งได้ ความแข็งแกร่งของเวทมนตร์ขึ้นอยู่กับระดับบารมีและปริมาณพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ใส่เข้าไป

ธงวิญญาณ เป็นอาวุธเทพระดับสองดาว มีผลดังนี้ หนึ่ง : มาพร้อมกับเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ : การเสริมพลังวิญญาณ ความแข็งแกร่งของเวทมนตร์ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ใส่เข้าไป 

สอง : มาพร้อมกับเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ : การบัญชาวิญญาณ ความแข็งแกร่งของเวทมนตร์ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ใส่เข้าไป

อาวุธเทพทั้งสามชิ้น ไม่ว่าฮั่นหวู่จะเลือกชิ้นไหน ก็สามารถเพิ่มพลังของเขาได้อย่างมหาศาล

แต่ฮั่นหวู่คำนึงถึงการทดสอบที่อาจจะต้องเผชิญจากสถาบันเมืองหลวงในอนาคต สายตาของเขาจึงจับจ้องไปที่อาวุธเทพระดับสองดาว : หม้อพิษแมลง

หม้อพิษแมลงนี้มีมูลค่าสี่คุณสมบัติเทพ เมื่อแปลงเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์แล้วไม่ถึงหกร้อยล้าน

หากมองในแง่ของการพัฒนาระยะยาว นี่เป็นการซื้อขายที่แน่นอนว่าจะได้กำไรโดยไม่มีทางขาดทุน

ฮั่นหวู่กัดฟันพูดว่า "ผมต้องการอาวุธเทพระดับสองดาว หม้อพิษแมลงครับ" 

เถียนเหวินยิ้มอย่างพึงพอใจ

อาวุธเทพระดับสองดาว : หม้อพิษแมลงไม่ได้มีพลังที่ทรงพลังมากนัก แต่มันเป็นอาวุธเทพที่เหมาะสมที่สุดสำหรับฮั่นหวู่

เมื่ออาจารย์โทนี่ทราบว่าฮั่นหวู่ได้เลือกอาวุธเทพแล้ว เขาก็รู้สึกดีใจมาก จึงแสดงรหัสการชำระเงินออกมา "สี่แต้มคุณสมบัติเทพหรือ 580 ล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์ นายจะจ่ายแบบไหนดี?"

เถียนเหวินลากตัวอาจารย์โทนี่มาคุย พอคุยไปคุยมา ก็มีท่าทีเหมือนจะทะเลาะกันขึ้นมา

ในที่สุด อาจารย์โทนี่เห็นแก่หน้าเถียนเหวิน จึงลดราคาให้ฮั่นหวู่ลงมา โดยคิดราคาหกร้อยล้านพลังศักดิ์สิทธิ์ พร้อมแถมอาวุธเทพระดับต่ำชิ้นหนึ่ง : ดวงตาสำรวจ

อาวุธเทพระดับต่ำ : ดวงตาสำรวจ มีประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือการสำรวจข้อมูลสิ่งมีชีวิต สามารถสำรวจสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีคุณสมบัติเทพได้เกือบทั้งหมด เป็นอาวุธเทพที่ได้รับความนิยมมาก ราคาขายอย่างเป็นทางการอยู่ที่ห้าสิบล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์

โดยรวมแล้ว การขายเหมารวมของอาจารย์โทนี่ครั้งนี้ ช่วยให้ฮั่นหวู่ประหยัดไปได้สามสิบล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์

เถียนเหวินเองก็ยังพอมีหน้าตาอยู่เหมือนกัน

ฮั่นหวู่เก็บอาวุธเทพทั้งสองชิ้นไว้อย่างดีแล้วกำลังจะจากไป แต่อาจารย์โทนี่เรียกเขาไว้ "แขกผู้มีเกียรติ โปรดรอสักครู่"

ฮั่นหวู่รู้สึกอึ้ง ก่อนที่จะจ่ายเงิน โทนี่ทำท่าไม่สนใจ แต่หลังจากจ่ายเงินแล้ว โทนี่กลับเรียกเขาว่าแขกผู้มีเกียรติ

ช่างเป็นอาจารย์โทนี่ที่เปลี่ยนหน้าได้เร็วจริง ๆ

"แขกผู้มีเกียรติ  ผมได้สร้างอาวุธเทพชิ้นใหม่ตามตำราโบราณของอารยธรรมที่สูญหาย ผมคิดว่ามันเหมาะสมกับคุณมาก" อาจารย์โทนี่พูดพลางหยิบอาวุธเทพที่เขาแนะนำออกมา มันเป็นลูกกลมสีทองทั้งลูก เหมือนกับถูกหล่อด้วยทองคำ

เถียนเหวินก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน จึงเข้ามาใกล้และใช้พลังกึ่งเทพของเขาเพื่อตรวจสอบประโยชน์ของอาวุธเทพนี้

ผลปรากฏว่า เขาพบว่าอาวุธเทพทรงกลมนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เขาโมโหทันที "โทนี่ ฉันคิดว่านายเป็นเพื่อน แต่นายกลับคิดว่าฉันเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกได้ง่าย นายคิดว่าฉันไม่กล้าลงมือกับนายหรือไง?"

เขารู้สึกว่าอาจารย์โทนี่ไม่ให้ความเคารพตัวเองเท่าที่ควร ถึงขั้นหลอกลูกศิษย์ของตัวเองต่อหน้า เขาจะทนได้อย่างไร?

อาจารย์โทนี่ส่ายหัว "ฟังฉันอธิบายก่อน"

"ก็ได้" เถียนเหวินสงบลงทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮั่นหวู่ที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตกตะลึง ครูเถียนเหวินช่างว่านอนสอนง่ายเกินไปแล้ว

"อาวุธเทพชิ้นนี้มีชื่อว่าหมาป่าโลภมาก มาจากอารยธรรมที่สูญหายไปนานแล้ว มันเติบโตด้วยการกลืนกินอาวุธเทพอื่น"

คำพูดนี้ทำให้ฮั่นหวู่สนใจ "อาจารย์โทนี่ ช่วยเล่าให้ละเอียดหน่อยครับ"

อาจารย์โทนี่เห็นว่าฮั่นหวู่เป็นคนรู้จักของดี จึงอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับอาวุธเทพ หมาป่าโลภมากอย่างใจเย็น

หมาป่าโลภมากมาจากอารยธรรมที่สูญหายไป อารยธรรมนั้นรุ่งเรืองด้วยการปล้นสะดม และมักจะปล้นอาวุธเทพอยู่บ่อยครั้ง 

เป็นที่รู้กันดีว่าอาวุธเทพจะยอมรับเจ้าของ ก่อนที่เทพเจ้าจะสิ้นชีพ อาวุธเทพของพวกเขาไม่สามารถถูกใช้โดยเทพเจ้าองค์อื่นได้

เมื่อมองดูอาวุธเทพที่มีค่ามหาศาล แต่กลับต้องถูกจัดการเสมือนเศษโลหะไร้ค่า ผู้ปกครองของอารยธรรมนั้นรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง จึงได้เรียกร้องให้ช่างฝีมือทั่วทั้งอารยธรรมมารวมตัวกัน หลังจากการวิจัยอย่างยาวนานหลายยุคสมัย ในที่สุดพวกเขาก็สร้างอาวุธเทพขึ้นมาได้ นั่นคือหมาป่าโลภมาก

อาวุธเทพ : หมาป่าโลภมาก สามารถเติบโตได้ด้วยการกลืนกินอาวุธเทพอื่น และสืบทอดความสามารถของอาวุธเทพที่ถูกกลืนกิน 

เนื่องจากหมาป่าโลภมากนั้นทรงพลังเกินไป จึงทำให้อารยธรรมหลายสิบแห่งโกรธแค้น

ในที่สุดอารยธรรมนั้นก็หายไปจากกระแสประวัติศาสตร์ตลอดกาล ภายใต้การโจมตีร่วมกันของอารยธรรมหลายสิบแห่ง...

อาจารย์โทนี่เล่าอย่างหลงใหล จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า "แขกผู้มีเกียรติ ตอนนี้ร้านกำลังลดราคาครั้งใหญ่ อาวุธเทพจากอารยธรรมที่สูญหายชิ้นนี้ ตอนนี้ใช้เพียงหนึ่งพันล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์ก็สามารถเป็นเจ้าของได้แล้ว คุณยังลังเลอะไรอยู่อีก?"

"หนึ่งพันล้านพลังศักดิ์สิทธิ์?" เถียนเหวินตกใจกับราคานี้ ไม่ใช่ว่าแพงเกินไป แต่มันถูกเกินไปต่างหาก

อาวุธเทพที่ทำให้อารยธรรมอันทรงพลังต้องล่มสลาย จะมีมูลค่าเพียงแค่หนึ่งพันล้านพลังศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร?

นี่มันตลกอะไรกัน!

เมื่อเผชิญกับสายตาจับจ้องของฮั่นหวู่และเถียนเหวิน อาจารย์โทนี่จึงเปิดเผยเหตุผล "เพราะสิ่งที่ฉันได้รับมาเป็นเพียงส่วนที่ไม่สมบูรณ์ อาวุธเทพชิ้นนี้มีข้อบกพร่องอยู่เล็กน้อย"

"มันยังคงสามารถกลืนกินอาวุธเทพเพื่อเติบโตได้ แต่อัตราการเติบโตจะช้าลงสิบเท่า หลังจากกลืนกินอาวุธเทพแล้ว มันจะสามารถสืบทอดเฉพาะความสามารถบางอย่างได้เท่านั้น ไม่สามารถสืบทอดเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ที่มาพร้อมกันได้"

"นั่นมันของเสียไม่ใช่รึไง?" เถียนเหวินพูดตรง ๆ 

เมื่อเทียบกับเวอร์ชั่นดั้งเดิมของอาวุธเทพหมาป่าโลภมาก เวอร์ชั่นที่ไม่สมบูรณ์นี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งพันล้านพลังศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ให้ฟรี เถียนเหวินก็ไม่อยากได้

อาวุธเทพแบบนี้ที่ลงทุนสูงแต่ให้ผลตอบแทนต่ำ เชื่อว่าเทพเจ้าที่มีสติสัมปชัญญะคงไม่มีใครเลือกหรอก

อาจารย์โทนี่โกรธเล็กน้อย "เหล่าเถียน นายจะดูถูกตัวฉันก็ได้ แต่อย่าดูถูกผลงานของฉันนะ"

"เถียนเหวินโต้แย้งอย่างมีเหตุผล "นายทำได้แย่มาก แล้วยังไม่ให้คนอื่นวิจารณ์อีกเหรอ"

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง ฮั่นหวู่จึงรีบพูดขึ้นทันที "ผมจะซื้ออาวุธเทพชิ้นนี้ ผมให้สี่ร้อยล้านแต้มพลังศักดิ์สิทธิ์"

เถียนเหวินรีบดึงฮั่นหวู่ไว้ พลางห้ามปรามว่า "นักเรียนฮั่นหวู่ นายอย่าได้ซื้อของเสียชิ้นนี้เพียงเพราะเห็นแก่ครูเลยนะ"

ฮั่นหวู่อยากจะบอกว่า เขาถูกดึงดูดด้วยความสามารถของหมาป่าโลภมากที่สามารถกลืนกินอาวุธเทพอื่นได้

หมาป่าโลภมากในแบบดั้งเดิมสามารถกลืนกินอาวุธเทพเพื่อเติบโตและสืบทอดความสามารถ ข้อดีนี้ช่างทรงพลังมากจริง ๆ

แต่ใครกล้าพูดว่าความสามารถในการกลืนกินอาวุธเทพที่ถูกมองข้ามนี้เป็นเรื่องธรรมดาล่ะ? ลองนึกภาพว่าคุณแย่งชิงอาวุธเทพที่ทรงพลังมาจากศัตรูได้ แต่ไม่สามารถทำลายมันได้โดยง่าย ในตอนนี้ หากมอบอาวุธเทพนั้นให้กับหมาป่าโลภมาก มันก็สามารถทำหน้าที่ลดทอนพลังของศัตรูได้เช่นกันไม่ใช่หรือ?

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ฮั่นหวู่รู้สึกว่าความสามารถของหมาป่าโลภมากมีความคล้ายคลึงกับเครื่องแยกสสารของเขา

ซื้อมันไว้ เก็บไว้ศึกษาในอนาคตก็ดีเหมือนกัน

ฮั่นหวู่ตัดสินใจแล้วจึงตอบกลับทันที "ครูเถียน คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ผมชื่นชมอาวุธเทพที่อาจารย์โทนี่สร้างขึ้นจริง ๆ เขาสามารถสร้างหมาป่าโลภมากขึ้นมาได้จากชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์ แค่นี้ผมก็เต็มใจที่จะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่มีเพื่อสนับสนุนการผลิตอาวุธของเขา น่าเสียดายที่ผมจนมาก เหลือพลังศักดิ์สิทธิ์แค่สี่ร้อยล้านเท่านั้น ไม่ทราบว่าอาจารย์โทนี่จะยอมขายให้ผมไหม?"

อาจารย์โทนี่ลูบศีรษะล้านของตัวเอง รู้สึกซาบซึ้งใจและสงสัยเล็กน้อย "คุณชื่นชมอาวุธเทพชิ้นนี้จริง ๆ หรือ?"

"ฮั่นหวู่กล่าวอย่างหนักแน่น "จริงครับ"

อาจารย์โทนี่เห็นความจริงใจในดวงตาของฮั่นหวู่

เขาลูบหัวล้านของตัวเอง "ก็ได้ สี่ร้อยล้านพลังศักดิ์สิทธิ์ก็สี่ร้อยล้านพลังศักดิ์สิทธิ์ เงินทองมากมายก็ซื้อเพื่อนแท้ไม่ได้ หมาป่าโลภมากเป็นของคุณแล้ว!"

ฮั่นหวู่ยื่นการ์ดที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์สี่ร้อยล้านให้ แล้วรับอาวุธเทพ : หมาป่าโลภมากมา

หลังจากนั้น ภายใต้การคุ้มกันของเถียนเหวิน พวกเขาก็ถูกส่งตัวกลับบ้าน

เขาต้องทำพิธีรับรองความเป็นเจ้าของอาวุธเทพให้เสร็จสิ้น จึงจะสบายใจได้