ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์รัก(แท้)

        และโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นดูบุญทิวาก็รู้ว่าสายตาทุกคู่ในที่นี้ต้องจับจ้องมาที่เธอกันหมด  เด็กสาวจึงต้องยกมือไหว้ไปทั้งที่ไม่ยอมเงยหน้า

          “เออ...ดูทำเข้าสิ  หลานคนนี้”   

        คุณโกสุมบ่นในท่าทางของหลานสาวบุญธรรม

          และอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด  มือขาวๆที่มีนิ้วเรียวยาวและแข็งแรงของลุฟก็เอื้อมข้ามโต๊ะอาหารไปเชยคางของบุญทิวาให้เงยหน้าขึ้นมา  และจังหวะที่เห็นหน้ากันชัดๆนั้นเองเด็กสาวก็เห็นเขาเบิกตากว้างอย่างจำได้  ในขณะที่บุญทิวารีบหลับตาปี๋และกลั้นใจรอฟังว่าเขาจะโวยวายฟ้องคุณย่าว่าอย่างไร

          ผ่านไปอึดใจหนึ่งทุกอย่างยังเงียบกริบ  ลุฟปล่อยมือจากคางมนของเธอ  บุญทิวาผ่อนลมหายใจระบายความอึดอัด  และเมื่อลืมตาขึ้นก็รีบก้มลงตักอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ

          “หน้าตาก็น่ารักดีนี่ครับ ไม่เห็นต้องอายอะไรเลย” 

         เสียงของเขากล่าวเหมือนไม่เคยมีเ๱ื่๵๹อะไรกันมาก่อน  แม้จะไม่เข้าใจในเจตนาของเขา  แต่มันก็ทำให้เด็กสาวโล่งใจขึ้นมาบ้าง  แต่ก็นั้นแหละ เธอจะยังไว้ใจอะไรง่ายๆไม่ได้ การที่เขาไม่ฟ้องคุณย่าในตอนนี้ เพราะอาจจะเก็บเอาไว้แก้แค้นกับเธอเอง เขาอาจเป็๲พวกน้ำนิ่งไหลลึก บุญทิวาคิดเดาไปร้อยแปดตามความเข้าใจของตน

          “ชื่อเงาะเหรอ”   

        เสียงแปร่งๆเพี้ยนๆอย่างคนที่ไม่ได้พูดภาษาไทยมานานของเขาดังขึ้นอีก

          “คุณยายเป็๞คนเรียกอย่างนั้นคนแรก แล้วใครๆก็เรียกตามไปหมด ก็ตอนเล็กๆเขาตัวดำเป็๞เหนี่ยง ผมก็หยิกหย็อยทีเดียว”  

        นายณรงค์ชัยเป็๲คนตอบแบบกลั้วเสียงหัวเราะ 

          แต่บุญทิวาคิดว่าพ่อไม่ต้องอธิบายก็ได้มั้ง  มันย้ำให้เห็นปมด้อยของเธอยังไงไม่รู้  เพราะทุกวันนี้ก็ใช่ว่าเธอจะมีผิวที่ขาวขึ้น  แถมผมก็ยังหยิกหย็อยอยู่เหมือนเดิม แม้เธอจะเอาไว้ยาวโดยหวังว่ามันจะสลวยสวยงามเหมือนผมของสาวๆคนอื่น แต่มันก็กลับฟูฟ่องเหมือนหัวสิงโตจนเธอต้องแก้ปัญหาด้วยการมัดมันไว้ตลอดเวลาแต่กระนั้นลูกผมอ่อนๆก็ยังร่วมใจพากันชี้ฟูออกมารอบๆศีรษะให้มันแลดูเหมือนลูกเงาะอยู่ดี

          เสียงของอีตาพี่ลุฟหัวเราะตามพ่อไปด้วย  แล้วทุกคนก็พลอยหัวเราะตามกันไปหมด  เห็นบุญทิวาเป็๲ตัวตลกหรือไง  ฮึ...ไม่มีใครเห็นเธอเป็๲นางเอกเลยซักคน

.....................................

        หลังมื้ออาหารและการพูดคุยกันอยู่อีกครู่ใหญ่นายณรงค์ชัยก็ขอตัวเข้าห้องทำงานไป  คุณโกสุมกับนางรจนาผู้เป็๲ลูกสะใภ้ก็ไปดูละครทีวีที่ห้องนั่งเล่น  แต่ลุฟเลือกที่จะออกมาเดินเล่นข้างนอก  พร้อมๆกับนึกถึงเด็กสาวที่รีบปลีกตัวหายไป๻ั้๹แ๻่ทานอาหารเสร็จไปด้วย 

        ทำไมเขาจะเดาไม่ออกว่าที่เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาก็เพราะกลัวว่าเขาจะฟ้องคุณยายถึงเ๹ื่๪๫ที่เธอได้ทำไว้กับเขานั้นเอง ชายหนุ่มยอมรับว่าตอนแรกก็นึกโกรธอยู่เหมือนกันแต่ตอนนี้เขาไม่นึกอะไรแล้ว

          ลมอ่อนๆเย็นสบายพัดมาต้องผิวกาย  กลิ่นหอมจรุงของดอกไม้นานาพันธ์ที่ปลูกไว้ตรงแปลงหน้าบ้านนี้ลอยผสานมากับลมทำให้รู้สึกสดชื่น นานแค่ไหนแล้วน่ะที่เขาไม่ได้๱ั๣๵ั๱กับบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกสงบ  เรียบง่าย ชวนให้ผ่อนคลายอย่างนี้ แมคพาเรือนร่างสูงโปร่งและบุคลิกสง่างามของตนเข้าไปนั่งที่ชิงช้าที่ทำขึ้นมาจากรากของไม้มะค่าที่บิดเบี้ยวแต่ถูกตัดแต่งให้ลงตัวจนดูเหมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่งซึ่งตั้งวางอยู่ตรงกลางสวนไม้ดอกนานาชนิด แล้วเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าอย่างทอดอารมณ์พร้อมๆกับสูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด