ตอนที่1เกิดใหม่เป็หมาหัวเน่า!
กระแสความเ็ปทรมานและสิ้นหวังแล่นผ่านแผ่ซ่านกระจายไปทั่วทั้งทุกเส้นฝอยประสาทนับไม่ถ้วนในสมองของหลี่หวง
การทดลองประสบความล้มเหลว...
ตัวเธอยังคงอ่อนด้อยไร้เดียงสาเกินไปจริงๆคิดแต่ว่าเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดชนิดนี้จะสามารถอัพเกรดตัวเองให้มีความสามารถมากยิ่งขึ้นจึงได้ตัดสินใจฝังนาโนชิปสุดไฮเทคที่เก็บรวบรวมพิษทุกชนิดลงในร่างแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะล้มเหลวอย่างไม่เป็ท่าแบบนี้ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ต้องตายเลยแม้แต่น้อย เพราะสาเหตุการตายเกิดจากพิษอันเป็ที่รักของเธอเองดังนั้นเธอจะไม่มีวันเสียใจทีหลังอย่างแน่นอน
“นังขยะลุกขึ้นมาทำงานได้แล้ว!”
เสียงคำรามด้วยความหงุดหงิดของหญิงสาวนางหนึ่งพลันดังขึ้น
หืม?
หลี่หวงพยายามกัดฟันฝืนความเ็ปลืมตาขึ้นมาภาพฉากโดยรอบที่สะท้อนผ่านั์ตากลับไม่คุ้นเคยเลยสักนิด
ห้องนี่มันอะไรกัน?ตกแต่งสไตล์วินเทจย้อนยุคหรือยังไง?
บรรยากาศแบบนี้ทำให้เธอตื่นตระหนกไม่น้อยนี่มันบ้าอะไรกัน?
“ปัง...!”
ประตูไม้เบื้องหน้าของเธอถูกผลักกระแทกจนเปิดผางออก
“โอ้โห?นี่ต้องให้พี่สาวอย่างข้าผายมือเชื้อเชิญเ้าเลยกระมัง? นังบัดซบ!รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ยังจะมาแสร้งเจ็บป่วยอยู่อีก! หากเป็เช่นนี้ข้าจะเพิ่มงานบ้านให้เ้าเป็สองทวีเท่าทีเดียว!”
หญิงสาวสวมใส่ชุดสาวใช้ในยุคโบราณก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับชี้นิ้วก่นด่าเธอไม่หยุด
หลี่หวงยังคงรู้สึกมีอาการวิงเวียนศีรษะไม่หายมิหนำซ้ำยังมีใครก็ไม่รู้พูดจาภาษาโคตรโบราณใส่อีก นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?
เธอควรจะต้องตายไปั้แ่เมื่อครั้งการทดลองล้มเหลวไปแล้วไม่ใช่เหรอ...
หรือทั้งหมดเป็เพราะนาโนชิปในหัวของเธอ!
“ครั้งนี้เ้าเสแสร้งแกล้งทำได้เหมือนยิ่งนักริมฝีปากขาวซีดราวไก่ต้ม ตามหน้าผากมีเม็ดเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มไปหมดนี่คงโปรยน้ำเตรียมจัดฉากไว้อย่างดีกระมัง! นังบัดซบ!ต่อให้เ้าจะเสแสร้งป่วยหนักสักแค่ไหนแต่ไม่มีทางที่จะหยุดคุณหนูรองให้ได้ดีไม่ได้แน่ นังโง่! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!แล้วรีบไปทำงานซะ!”
สาวรับใช้นางนั้นพุ่งตรงเข้ามาพร้อมกระชากผมของเธออย่างแรงพยายามบังคับอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมา ก่อนจะะเิหัวเราะเยาะกล่าวว่า
“ฮ่าฮ่า..นังสวะดูไม่เลวเลย!”
สาวใช้ดึงเธอไม่มีออมแรงเลยจริงๆ
แรงกระชากของสาวใช้รุนแรงจนทำให้ร่างของหลี่หวงถึงกับตกจากเตียงแล้วล้มลงกระแทกกับพื้นเสียงดังปัง
เดี๋ยวก่อนนะ!นี่ฉันถูกสาวรับใช้รังแกเหรอ? ไม่ใช่ว่าสาวรับใช้ต้องมีฐานะต่ำสุดหรอกเหรอ?
หรือเพราะนางเองก็เป็สาวรับใช้?
ไม่ใช่!
ทันใดนั้นเองเศษเสี้ยวความทรงจำที่แสนพร่ามัวก็ไหลทะลักเข้ามาจนทำให้รู้ว่าเธอทะลุมิติมาเกิดใหม่!
เธอเกิดใหม่ในตระกูลราชวงศ์ที่ไม่มีใครรู้จักและแม่นางคนนี้ก็ไม่ใช่สาวใช้ แต่เป็ถึงคุณหนูใหญ่ของจวน!
แต่เพราะหน้าตาอันแสนอัปลักษณ์และพร์ที่เปรียบดั่งขยะของนาง จึงทำให้นางกลายมาเป็เพียงแค่สวะคนหนึ่ง!
ทันทีที่ได้รับรู้เื่ราวทั้งหมดหญิงสาวก็หันขวับไป หรี่ตาลงจ้องเขม็งไปทางสาวใช้ที่ไร้สัมมาคาราวะนางนั้นนางนี่มันต้องโดนสักที นังแพศยาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!
ดูเหมือนว่าฐานะของคุณหนูใหญ่คนนี้จะค่อนข้างต่ำต้อยอย่างมากในสายตาของทุกคนเมื่อนึกได้แบบนั้นเปลวเพลิงแห่งความโกรธก็ค่อยๆลุกโชนขึ้นในจิตใจของหญิงสาวทันที
สาวใช้ถลึงตาจ้องมองหลี่หวงสวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวแม้ภายในใจจะสั่นระรัวเล็กน้อยแต่ท้ายที่สุดก็เอ่ยกล่าวขึ้นด้วยสายตาสุดจะรังเกียจว่า
“บังอาจใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเชียวรึหรือเ้ายังเพ้อฝันคิดว่าตนเองเป็คุณหนูใหญ่อีก? ข้าจะบอกอะไรให้ฐานะของเ้าในจวนแห่งนี้คุณหนูจวิ๋นบอกเองว่ากระทั่งสุนัขเ้าก็ยังมิอาจเทียบได้ด้วยซ้ำ!”
“งั้นเหรอ?”
หลี่หวงเปล่งเสียงแหบแห้งออกจากลำคอ
สาวรับใช้นางนั้นตะลึงงันไปเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากกล่าวเยาะหยันว่า
“โอ้?ปรากฏว่าคุณหนูใหญ่ไม่ได้เป็ใบ้ เปล่งสุ้มเสียงออกมาได้ด้วยรึ?สีหน้าก็ดูดีขึ้นแล้วนี่ เช่นนั้นก็ลุกขึ้นมาทำงานได้แล้วนังนี่!”
หลี่หวงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดขั้วปอดเธอรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายกายเท่าไหร่นัก จึงยากที่จะทำใจให้ผ่อนคลายลงได้แต่เมื่อนางลองยกมือขึ้นจับไปที่บริเวณท้ายทอยดวงตาคู่นั้นของนางพลันเปล่งประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง!
นี่มันนาโนชิป!
สิ่งนี้เสมือนทุ่งยาพิษอันอุดมสมบูรณ์ที่สุดั้แ่โลกนี้มีมาอาศัยเ้าสิ่งนี้ตัวนางจะสามารถััถึงทุกสิ่งที่เป็พิษได้แม้แต่หญ้าพิษยังมีพร้อมใช้ในห้วงนาโนชิปแห่งนี้!
์!ขอบคุณ์ที่ยังเห็นใจ!
ต่อให้จะทะลุมิติไปอยู่โลกอื่นหรือดาวอังคารขอเพียงมีเ้าสิ่งนี้ นางก็สามารถหยิบใช้พิษมาเป็อาวุธได้!
ดวงตาคู่นั้นของนางจากที่ดูอ่อนแอในคราแรกได้แปรเปลี่ยนกลายมาเป็แววตาดุร้ายประดุจอสรพิษในบัดดล ราวกับสามารถพ่นพิษออกทางตาได้ก็ไม่ปานทำให้สาวใช้นางนั้นถึงกับหวาดผวาจนต้องถอยร่อนออกไปอย่างรวดเร็ว
“นี่ข้ากำลังหวาดกลัวนังขยะนี่งั้นรึ?”
สาวใช้ขบกรามแน่นพลางกล่าวรำพึงรำพันกับตัวเองเบาๆ
สีหน้าของสาวใช้มืดทมิฬลงทันใดนางยื่นมือไปจิกผมของหลี่หวงอีกคราหนึ่งในทันทีส่วนฝ่ามืออีกข้างก็ได้เงื้อขึ้นเตรียมที่จะตบอีกฝ่ายภาพฉากทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงเสี้ยวพริบตา
ใช่แล้ว...สถานการณ์พลิกกลับภายในเวลาเพียงแค่เสี้ยวพริบตาในเสี้ยวอึดใจนั้นเองก็มีฝ่ามือที่แสนบอบบางพุ่งออกมาจับแขนของสาวใช้ไว้แน่น!
หลี่หวงคว้าแขนของสาวใช้เอาไว้ได้ทันมุมปากสีขาวซีดพลันกระตุกยิ้มเยาะ ฝ่ามืออีกข้างโบกสะบัดแล้วฝ่ามือที่ว่างก็ปรากฏกลีบดอกไม้ชนิดหนึ่งขึ้นมาในทันทีหญิงสาวกำมือแน่นขยี้ไปมาจนมีน้ำเกสรดอกไม้ไหลออกมาจากซอกนิ้วสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“นี่เ้า!!”
แววตาของสาวใช้นางนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวนางถลึงตาโตจ้องมองหลี่หวงราวกับจะกินเืกินเนื้อ
“ข้ามันทำไม!ห๊ะ!?”
ดวงตาของหลี่หวงสาดประกายโเี้ดุดันอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอไผลออกแรงทั้งหมดที่มีกระชากแขนของสาวใช้จนเสียหลักล้มมาตรงหน้าพร้อมใช้มืออีกข้างที่อาบไปด้วยน้ำเกสรดอกไม้พิษขยี้ใบหน้าของอีกฝ่ายไม่หยุด
น้ำเกสรพิษซึมผ่านชั้นิับนใบหน้าของสาวใช้อย่างรวดเร็วทั่วทั้งใบหน้าขาวของนางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็สีดำคล้ำในทันที
พิษร้ายแรง!
ไม่นานนักร่างกายของสาวใช้ก็เริ่มชักเกร็งไม่หยุดจนแข็งทื่อเป็เสาหินในที่สุด ณเวลานี้อีกฝ่ายไม่สามารถขยับเขยื้อนแขนขาได้เลยราวกับเป็อัมพาตไปแล้วมีเพียงปากที่ยังฝืนขยับได้บ้าง
“จะ-เ้า...ทำอะ...อะไร...ข้า...”
หลี่หวงหรี่ตาลงสายตาคู่นั้นจับจ้องอีกฝ่ายที่กำลังนอนชักเกร็งไม่หยุดด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยไฟโทสะ
“เรียกข้าว่านังสวะงั้นรึ? มีค่าน้อยกว่าสุนัขรึ? หึ...เ้าคงกำลังทรมานอยู่สินะ?รู้สึกเ็ปเจียนตายเลยใช่หรือไม่ล่ะ?”
จู่ๆนางก็เอาเศษเกสรดอกไม้พิษที่เหลือขยี้ใส่ตาสาวใช้ข้างหนึ่งเล่นอย่างสนุกสนานทำให้ดวงตาข้างนั้นของอีกฝ่ายบอดลงในทันที
“แสบตาอย่างที่สุดเลยสินะ?หึหึ...ข้าไม่สนหรอกว่าใครที่เป็เ้านายของเ้า แต่จงสำเหนียกไว้ด้วยว่าตัวเ้าเองอยู่ในฐานะอะไร!”
จากนั้นนางจึงค่อยๆใช้มือบีบจมูกและอุดปากของสาวรับใช้ไม่ให้หายใจได้อีกฝ่ายพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรร่างกายก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย เหงื่อบนหน้าผากผุดขึ้นจนชโลมเปียกเส้นเืเส้นประสาทของนางเริ่มปูดโปนราวกับว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจตายแล้วจริงๆเมื่อเห็นเช่นนั้นหลี่หวงจึงค่อยๆ คลายมือออกจากจมูกและปากของอีกฝ่ายทำเอาสาวใช้นางนั้นถึงกับหายใจหอบและพยายามที่จะสูดอากาศเข้าร่างอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งสุนัขที่ใกล้ตายจากนั้นจึงยกมือปิดจมูกและปากของนางใหม่อีกครั้งหญิงสาวทรมานสาวใช้อยู่เช่นนี้อีกสองสามรอบจนกระทั่งพอใจ
จากนั้นหญิงสาวก็ได้ยกมือโบกสะบัดอีกครา ดอกไม้แก้พิษจึงปรากฏขึ้นนางขยี้ใส่หน้าสาวใช้อีกครั้ง แล้วร่างกายของนางก็กลับมาขยับเขยื้อนได้อีกครา
ทันใดนั้นเองสาวใช้ก็รีบโผวิ่งไปทางประตูไม้สุดตัวนางรวบรวมแรงกายเฮือกสุดท้ายที่เหลือหนีจากหลี่หวงแววตาของนางที่มองมาเปี่ยมล้นไปด้วยความอาฆาตแค้นยิ่งกว่าสิ่งใด
หลี่หวงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ชาหนึ่งถ้วยชีวิตของเ้ายังเหลือเวลาอีกเพียงแค่ชาถ้วยเดียวเท่านั้นดอกไม้พิษเมื่อครู่มีฤทธิ์กระตุ้นพิษเดิมในกายเ้านั่นหมายความว่าก่อนหน้านี้เ้าคงโดนวางยาพิษแต่กลับไม่รู้ตัว ช่างน่าขันสิ้นดีไปเรียกคนวางยามานี่สิ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะพอช่วยอะไรเ้าได้บ้าง”
สาวรับใช้ถึงกับตะลึงงันนางรีบยกมือลูบใบหน้าและลำคอทันที ท่าทางของนางดูเหม่อลอยราวกับคนขาดสติแต่นางยังคงกัดฟันกล่าวเย้ยหยันหลี่หวงไปว่า
“เ้าโกหก!คุณหนูจวิ๋นไม่มีทางทำเื่เช่นนั้นกับข้าแน่!”
“โอ้?ยังโง่เขลาอยู่อีกรึนี่?”
หลี่หวงหัวเราะเยาะใส่ไปหนึ่งครั้งก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งด้วยท่วงท่าสบายใจ
สาวใช้นิ่งแข็งค้างไปชั่วขณะแต่จะอย่างไรนางก็ยังรู้สึกเ็ปไปทั่วทั้งร่างกายอย่างบอกไม่ถูกเช่นกันทำให้สุดท้ายนางจำต้องทำใจเชื่อ
“ข้าจะเรียนคุณหนูจวิ๋นให้มาจัดการกับเ้าซะ!อย่าคิดว่าเ้าจะยุยงให้ข้ากับคุณหนูแตกหักกันได้เลย! เ้าเตรียมโดนถลกหนังหัวได้เลยนังขยะ!”
หลังจากพูดกล่าวจบสาวใช้ก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที เพราะเกรงว่าตนเองจะโดนวางยาพิษตายจริงๆ
1K
