ตอนที่ 57
จิตใจที่หักโค่น
ลุงหาน...บ่าวชราไม่คิดจากไปไหน ทุกวันคืนยังคงเฝ้ารอ เพื่อทำหน้าที่สุดท้ายของบ่าวผู้จงรักภักดีพกสาส์นของหลงหย่งฝูผู้เป็นนายแนบกายติดเอาไว้เสมอ รอคอยการส่งมอบให้แก่นายน้อยหลงจิวเมิ่งหวังให้ภารกิจสุดท้ายที่ฝากฝังสมบูรณ์พร้อม จึงค่อยลาจาก
ด้วยเขตบึงน้ำใสเป็นสถานที่เปลี่ยวร้างห่างไกลจากเขตเมืองทำให้ลุงหานที่เป็นเพียงปุถุชน มิได้รับรู้ว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแต่เมื่อเห็นสภาพของหลงซุนที่เนื้อตัวเปื้อนโลหิตสะบักสะบอมไปทั้งร่าง โดยมีชายชุดดำสองคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้างบ่าวชราก็กลายเป็นแตกตื่น “นายท่านหลงซุนทำไม...”
ถ้อยคำยังเอ่ยไม่ทันจบ หลงซุนก็ชิงตวาดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ไอ้ขี้ข้า บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ว่าตอนนี้นายน้อยจิวเมิ่งของแก มันไปซุกหัวอยู่ที่ใด”แม้ถ้อยคำแรกดูแข็งกร้าว แต่หลังประโยคแสดงอำนาจผ่านพ้น ทุกสิ่งพลันแปรเปลี่ยนทั้งสีหน้าและแววตา รวมถึงความสั่นเครือและตื่นกลัวในน้ำเสียงของหลงซุน “หหหะ..หาไม่แล้วทั้งเจ้าและข้าจะต้องตายอย่างทรมานเป็นแน่” หลงซุนเอ่ยพลางน้ำหูน้ำตาไหลนองหน้าเมื่อคิดย้อนไปถึงทัณฑ์ทรมานที่เห็นลูกสมุนคนอื่น ๆ ของตนเองได้รับในยามที่กำลังแอบซ่อนตัวก่อนถูกพอเจอ
“ขะ..ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้...”ลุงหานเข่าอ่อนทุรดลงกับพื้นเพียงคำปฏิเสธเอ่ยขึ้น ความสยดสยองก็พลิกเปลี่ยนเข้าแทนที่
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของชายชุดดำหนึ่งในสอง ฝ่ามือที่อาบเคลือบลมปราณวูบไหวราววิชชุตวัดไวจากต้นจนจบ แม้แต่หลงจิวเมิ่งที่จับจ้องเขม็งยังไม่อาจตามติดกระบวนท่าได้ทันพริบตาเดียวฝ่ามือลมปราณก็ลากผ่านลำคอของหลงซุนทแยงลงจากด้านขวาไปสู่หัวไหล่ซ้าย“ตอนนี้ เจ้าหมดประโยชน์แล้ว” เสียงแผ่วเรียบเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึกเจือปน ราวกับการสังหารชีวิตเป็นเรื่องปกติธรรมดาราวกับว่าชายชุดดำเพิ่งจะเด็ดใบไม้ให้หลุดออกจากกิ่งก้านของมัน ทันทีที่ถ้อยคำสิ้นสุดน้ำพุโลหิตพลันทะลักแรงออกจากลำคอที่ไร้ซึ่งศีรษะตั้งอยู่ของหลงซุนร่างไร้วิญญาณล้มพับคว่ำหน้าลงไปกับพื้น ก่อนจะสั่นกระตุกสองสามคราค่อยนิ่งงันไม่ไหวติงอีก
“ทีนี้จะบอกได้รึยังว่าเด็กที่ชื่อหลงจิวเมิ่งมันอยู่ที่ใด”
“ขะ ข้าบอกพวกท่านไปแล้ว...ขขขขะขะ ข้าไม่รู้จริง ๆ”
“ถ้าเช่นนั้น” ชายชุดดำเอ่ยพลางขยับสองเท้ายิ่งคืบใกล้หมายกระทำการบางอย่าง
...ไอ้สารเลวเอ๊ย
หลงจิวเมิ่งที่ลอบชมเหตุการณ์อยู่ภายนอกสบถคำอยู่ในใจแต่สุดท้ายยังไม่อาจสะกดกั้นเพียงพอ พริบตาที่ตัดสินใจแน่วแน่ไม่คิดถึงผลลัทธ์ที่ตามมา พลังวิญญาณในร่างก่อเกิดราวพายุคลั่งหมุนวนรุนแรงด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวกระถางวิญญาณแห่งความโลภสมกับเป็นสมบัติวิเศษระดับสุดยอดเข้าใจความต้องการของหลงจิวเมิ่ง เร่งปลดปล่อยสิ่งลึกลับซ่อนเร้นฟื้นฟูลมปราณในร่างของเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง
เพียงชั่วเสี้ยวลมหายใจขระที่ร่างของหลงจิวเมิ่งพุ่งทะยานออกมาจากที่ซ่อน กระถางวิญญาณแห่งความโลภที่ยังมิได้หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวก็ปลดปล่อยลมปราณออกมามอบให้กับหลงจิวเมิ่งจนฟื้นคืนมาได้ถึงกึ่งหนึ่งราวปาฏิหาริย์
...ลงมือด้วยอารมณ์มิคิดหน้าคิดหลังช่างขัดกับการกระทำรอบคอบ และคิดถึงแต่ตนเองเป็นที่ตั้งในชีวิตก่อนโดยสิ้นเชิงเพราะเวลานั้น...หลงจิวเมิ่งไม่หลงเหลือสิ่งใดให้ต้องปกป้อง ซึ่งแตกต่างจากเวลานี้
เมื่อตั้งใจแน่วแน่ว่าจะช่วยลุงหานหลบหนี ฝีมือมีเท่าไหร่มีแต่ต้องรีดเร้นให้ได้มากกว่าที่มีลูกเหล็กทรงกลมที่หาซื้อก่อนหน้า ถูกปาออกคราวเดียวแทบหมดสิ้นกระสุนทรงกลมวิ่งกระจายราวห่าฝน พุ่งเข้าหาชายชุดดำทั้งสองในทิศทางที่แตกต่างด้วยรับรู้แต่แรกว่าศัตรูมีฝีมือไม่ด้อยไปกว่าปู้เจิ่นกระบวนท่าลอบจู่โจมธรรมดาทั่วไปแม้ใช้ออกจำนวนมากแต่ยังยากประสบผล ยามนั้นสองแขนยืดเหยียดกางราวปีกวิหคร่องนิ้วมือทั้งแปดปรากฏลูกเหล็กที่บีบอัดลมปราณจนแดงฉานคาค้างจังหวะที่ท่าร่างชะงักค้างสูงสุด ดวงตาของหลงจิวเมิ่งพลันปรากฏแสงสีแดงเจิดจ้าลมปราณเก้ามังกรพลันหมุนวนจากหัวไหล่วิ่งไปยังปลายสุด กระบวนท่าที่ทุ่มเทใช้ออกด้วยชีวิตล้วนประสานเสริมเข้ากับเคล็ดความของจิตปราณประสาน เน้นลมปราณขับเคลื่อนทำลายล้างจิตวิญญาณควบคุมพุ่งตามหลัง เป็นกระบวนท่าโจมตีต่อเนื่องไม่พลาดเป้าปิดทุกเส้นทางหลบหลีก ด้วยตั้งใจให้ฝั่งตรงข้ามลงมือต้านรับตนเองจะได้ฉวยโอกาสชิงตัวผู้คนหลบหนี
...ถึงจะยังไม่พร้อมแต่หากเราต้องการจะหลบหนีจากเจ้าพวกนี้ได้คงมีแต่ต้องเสี่ยงทดลองใช้ท่าร่างฤดูกาลผกผันขอบขั้นที่สองเพลิงไฟซะแล้ว
กระบวนท่าที่หลงจิวเมิ่งใช้ออก ปรากฏเสียงดังตั้งแต่ที่ลูกกลมเพลิงหลุดออกจากมือความไวที่หนุนเสริมกับพลังของกายาเหนือธรรมชาติกระแทกผ่านอากาศธาตุจนก่อแรงระเบิดกระเพื่อมรับรู้แต่ชายชุดดำทั้งสอง สมกับเป็นผู้ฝึกตนหลอมรวมลมปราณขั้นต้น รับรู้ถึงตัวตนของหลงจวิเมิ่งได้ตั้งแต่เท้าเบากระโจนออกจากที่ซ่อนมีเพียงแค่ลุงหานที่เป็นปุถุชนทั่วไป กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดเหตุพลิกผันขึ้นก็ต้องรอจนกระทั่งปรากฏเสียงดังสะท้านแตกออก ร่างที่สั่นเทาของบ่าวชราถึงค่อยหันตามไปยังที่มาของเสียง
ดวงตาที่สั่นไหวจับภาพของหลงจิวเมิ่งที่กำลังนิ่งค้างอยู่กลางหาว ปรากฏเส้นแสงของวัตถุซัดขว้างสีแดงเจิดจรัสรายล้อมฉวัดเฉวียนแต่ทุกสิ่งที่เคลื่อนไวหาใช่สิ่งที่เติมเต็มหัวใจที่กำลังหวาดหวั่นของของลุงหานเพราะในสายตาของลุงหานเวลานี้ มีเพียงภาพของเด็กหนุ่มผมขาวที่หยุดนิ่งค้างอยู่ในความทรงจำประสานซ้อนทับกัน...ภาพที่มันใช้เวลาหลายเดือน อดทนรอคอยนายน้อยหลงจิวเมิ่งของมันกลับมาตระเวนออกสอบถามทุกรายละเอียดจากผู้คนที่เคยพบเห็นเด็กหนุ่มผมขาวผู้ช่วยเมืองป้อมค่ายพายุหิมะให้รอดพ้นจากชะตากรรรมทำลายล้างเมื่อครั้งก่อน
...มีหรือที่บ่าวชราจะจดจำผิดเพี้ยน
“นนนะ..นะนายน้อย...จิวเมิ่ง” ถ้อยคำที่พ่นออกมาอย่างหลงลืมกลายเป็นชนวนของเรื่องราวที่มิมีผู้ใดอยากให้เกิดขึ้น
“นายน้อยจิวเมิ่ง” ถ้อยคำที่เอ่ยทวน หาได้เกิดขึ้นจากชายชุดดำทั้งสองด้านหน้าของหลงจิวเมิ่งแต่กลับเป็นคำที่พ่นออกมาจาก ผู้คนอีกกลุ่มที่ซุ่มแอบอยู่ด้านหลัง
เปรี้ยง !!!
เสียงแตกระเบิดดัง สะท้อนทั่ว ร่างที่กำลังเหินค้างเพิ่งจะปลดปล่อยเคล็ดวิชาซัดขว้างอาวุธลับพลันถูกแรงกระแทกปลิวเสียหลัก กระสุนเพลิงแดงฉานทั้งแปดเมื่อไร้จิตวิญญาณควบคุมพลันพุ่งทะยานไร้ทิศทาง แผนการที่หลงจิวเมิ่งวางเอาไว้กลายเป็นพังพินาศสิ้นตั้งแต่เพิ่งเริ่มก่อการเท่านั้น
ชายวัยกลางคนศีรษะล้านเลี่ยน บนใบหน้าเหี้ยมขีดวาดลวดลายอักขระด้วยหมึกดำจนเต็มแน่นไม่คิดเจรจามากความ ทันทีที่ปรากฏตัวก็ทะยานตรงเข้าหาหลงจิวเมิ่งด้วยความไวดุจสายฟ้าฟาดนิ้วมือแกร่งทั้งสิบงองุ้มเข้าหากันราวกรงเล็บของสัตว์ร้าย กระบวนท่าสยบหมุนวนจู่โจมใส่หลงจิวเมิ่งจากทางด้านหลังโดยมิทันตั้งตัวหนึ่งกรงเล็บขวาสกัดช่วงลำคอขาว อีกหนึ่งซัดเข้าใส่บริเวณตับม้าม แม้ท่วงท่าภายนอกดูดุดันแต่ลมปราณที่ใช้ออกเพียงไม่กี่ส่วน เป้าหมายเพียงเพื่อสลายลมปราณในร่าง หวังสะกดข่มจับเป็นมิได้พุ่งเป้าสังหารตั้งแต่ต้น
หลงจิวเมิ่งไม่คาดคิดมาก่อนว่ามีคนร้ายมอบซุ่มอยู่อีกผู้หนึ่งกระบวนจู่โจมยามปลดปล่อยออกสุดรั้ง ไม่อาจพลิกเปลี่ยนแต่กลางคัน ถูกกระบวนท่าลอบจู่โจมซัดเข้าอย่างจัง
กร๊อบบบบ !!!
เสียงกระดูกบริเวณลำคอถูกบีบรัดจนแตกร้าว พริบตาความรู้สึกชาด้านพลันแล่นไวขึ้นสมองบั้นเอวด้านหลังพลันปวดแปลบรุนแรง ลมปราณที่เพิ่งฟื้นคืนรุนแรงก่อนหน้ากลายเป็นแตกสลายว่างเปล่า หากมิใช่หลงจิวเมิ่งฝึกฝนเคล็ดวิชากายาเทพอสูรกลืนวิญญาณจนกายเนื้อทนทานตอนนี้คงสลบไสลหมดสติไปแล้ว
ตูม ตูม ตูม !!!
เมื่อลูกเหล็กที่ซัดออกชุดแรกไร้การหนุนเสริมจากแปดลูกเหล็กเพลิงชุดหลังความซับซ้อนย่อมหมดไป ความทื่อด้านรุนแรงเพียงอย่างเดียวไม่อาจคุกคามชายชุดดำทั้งสองที่ฝีมือเหนือกว่าหลายขอบขั้นได้แม้แต่น้อย กระบวนท่าเพียงหลงเหลือแรงทำลายที่ก่อเกิดหลุมกว้างลึกลงไปบนพื้นนับสิบแห่ง
“ลุง...หาน...ท่านพ่อข้า...” เมื่อสติยังคงอยู่หลงจิวเมิ่งจึงฝืนเร่งเอ่ยคำด้วยร้อนใจ ริมฝีปากอิ่มสั่นไหวยากเย็นพยายามเอ่ยคำถามที่จุกอยู่ในอกตลอดการเดินทางกลับมาในครานี้
บ่าวชราพยายามล้วงมือเข้าไปภายในอกเสื้อของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม...รอยยิ้มที่มอบให้กับหลงจิวเมิ่งดวงตาทั้งสองมิได้มองดูรอบข้างอื่นใด มีเพียงนายน้อยของมันเท่านั้น
...ภารกิจสุดท้ายที่เฝ้ารอกำลังจะเสร็จสิ้น
...แต่โลกแห่งความจริงช่างโหดร้ายความปราณีจากคนชั่วแม้แต่ความฝันยังยากพบเจอ
ฉัวะ !!!
กระบวนท่าเดียวกับที่สังหารหลงซุน พากผ่านลำคอของบ่าวชรา ร่างไร้วิญญาณเย็นเยียบพลันล้มตึงลงแนบพื้น รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนศีรษะที่หลุดล่วงไม่จางไป
ยามนั้นจิตใจและความคิดของหลงจิวเมิ่งกลายเป็นเดือดดาลสุดระงับความคิดในสมอง...หลงเหลือเพียงความเคียดแค้น แต่แรงขับดันภายในต่อให้รุนแรงจนร่างแหลกสลายก็ล้วนไร้ประโยชน์ เมื่อร่างกายของตนยังคงถูกสะกดเอาไว้เช่นนี้อย่าว่าแต่การแก้แค้นเลย แม้แต่จะหลบหนีเอาตัวเองให้รอดยังมิอาจกระทำ
“เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาเหมือนที่นายท่านบอกเอาไว้จริง ๆ ขนาดข้า...เหวินอู่ใช้กระบวนหัตถ์สยบมังกร ที่เป็นคู่ต่อกรโดยเฉพาะกับลมปราณของมันโจมตีเข้าที่ท้ายทอยแถมยังกระแทกลมปรารอีกสายเข้าสะกดข่มที่ตันเถียนของมันเอาไว้ แต่มันกลับยังหลงเหลือสติรับรู้เช่นนี้ได้อีก”เหวินอู่ไม่พูดเปล่า สันมือซ้ายที่ว่างอยู่ในตอนนี้ กำลังจะถูกใช้ต่างค้อนเหล็ก กระบวนท่าง้างสั้นหมายกระแทกเข้าซ้ำใส่ชีพจรหัวใจของหลงจิวเมิ่งจากทางด้านหลังแต่แล้ว จู่ ๆ ก็เกิดขุมลมปราณร้อนลวกประหลาดสายหนึ่ง พลันปะทุขึ้นต่อต้านฝ่ามือขวาที่รัดสยบร่างของเด็กหนุ่มเอาบริเวณด้านหลังลำคอ
แกต้องตาย !!!
พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในร่างของหลงจิวเมิ่งทั้งหมดถูกรีดออกมาจนสิ้นในคราเดียวเหตุการณ์พิสดารล้วนอาศัยการหนุนเสริมจากกระถางวิญญาณแห่งความโลภทั้งสิ้นกลายเป็นขุมกำลังที่ยากคาดเดา ปลดปล่อยลมปราณไร้สภาพดีดสะท้อนกระแทกเข้าใส่นิ้วมือขวาทั้งห้าของเหวินอู่วายร้ายมิทันตั้งตัวอยู่ก่อนสุดท้ายพลาดพลั้งจำต้องคลายกรงเล็บแน่นออกชั่วแวบ
หลงจิวเมิ่งไม่หลงเหลือความคิดถอยหนีอีก ความคิดตกตายแลกชีวิตที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนพลันจุกแน่นลุกโหม ดวงตาแดงฉาน เส้นโลหิตแตกฝอย กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งแน่น
...แต่ไข่ อย่างไรก็เป็นไข่ หากคิดนำมากระแทกใส่หินย่อมมิต้องคาดเดาคำตอบก็รู้ผลลัพธ์ดีอยู่แล้ว
หมัดที่ง้างสั้นก่อนหน้าของเหวินอู่ ยังคงดำเนินต่อเนื่องกระแทก...ปัง ! รวดเร็วยิ่ง พริบตาที่กำปั้นสะท้านเข้าใส่ ก็ทำลายเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายของหลงจิวเมิ่งจนหมดสิ้นสองขาที่หลุดพ้นจากพันธนาการของเหวินอู่ งอพับสิ้นไร้เรี่ยวแรง ค่อย ๆอ่อนยวบล้มกองลงไปคุกเข่ากับพื้นที่จุดเดิมแม้สติรับรู้ยังมิถูกตัดขาด แต่ก็พร่าเลือนเต็มทน
“น่าแปลกยิ่ง เจ้าเด็กผู้นี้ระดับบ่มเพาะต่ำเตี้ยยังไม่บรรลุขอบขั้นลมปราณเหนือธรรมชาติด้วยซ้ำแต่ถูกข้าจู่โจมสะกดข่มกลับไม่สลบไหล นั่นก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้ว แต่นี่ถึงกับสามารถสลัดหลุดจากกรงเล็บของข้าได้เจ้าหนูนี่มันมีความลับไม่ธรรมดาซุกซ่อนเอาไว้จริง ๆ สินะ สมแล้วที่นายท่านต้องการตัว”เหวินอู่เอ่ย พลางกวักมือเรียกชายชุดดำที่ดูเหมือนจะเป็นสมุนของตนเองให้เข้ามานำตัวหลงจิวเมิ่งกลับไป
แต่แผนการของเหวินอู่ยังไม่ทันดำเนินการ เสียงตวาดดังสะท้านพลันเกิดขึ้นแทรกเสียก่อน
“ข้าอยู่ที่นี่ !!! ใครก็เอาตัวเขาไปไม่ได้”
1.77M
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
