อุ้มรักของประธานร้าย

1

ผมไม่ชอบการผูกมัด

              นางมลฤดีนั่งมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวแล้วได้แต่ถอนหายใจ ตอนนี้นางก็ถือว่าเป็๲ไม้ใกล้ฝั่งจะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้ ส่วนลูกชายก็เป็๲วัยที่สมควรมีครอบครัวได้แล้ว แต่รอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมี  บอกก็แล้ว บ่นก็แล้ว ลูกชายตัวดีก็ยังลอยชายควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าไปเรื่อยไม่ยอมลงหลักปักฐานสักที

              “อย่าบอกน่ะครับว่าเรียกผมกลับบ้านเพื่อนมานั่งจ้องหน้า” ปัถย์ที่นั่งเอาศอกเท้าพนักโซฟา แล้วนิ้วสองนิ้วค้ำที่ขมับ หรี่ตามองแม่ที่เอาแต่นั่งจ้องเขาหลายนาทีแล้วแต่ยังไม่ยอมพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว จนรู้สึกว่ามันน่ากลัวกว่าโดนบ่นเสียอีก

              “ไม่ได้อยากจ้องและเบื่อหน้าแกมากเลยตอนนี้” นางมลฤดีทำเสียงจิ๊จ๊ะเบือนหน้าหนีเอาดื้อ ๆ ปัถย์เห็นแล้วถึงกับหลุดขำออกมา

              “ผมควรทำยังไงล่ะครับ”

              “อยากจ้องหน้าลูกสะใภ้ทำให้ได้ไหม” นางหันมาจ้องหน้าลูกชายอีกครั้ง

              ปัถย์ส่ายหน้าเล็กน้อย กดยิ้มมุมปาก มาอีหรอบนี้เขาคงต้องรอฟังคำบ่นอย่างเดียว อย่าได้มีปากมีเสียงไม่อย่างนั้นวันนี้ไม่จบแค่นี้แน่

              “แม่เบื่อจะคุยเ๱ื่๵๹นี้กับแกแล้ว” แล้วก็เบือนหน้าหนีอีกครั้ง ปัถย์เลยเหมือนกับโดนหลอกให้รีบกลับบ้านทั้งที่วันนี้เป็๲วันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์ และเขาก็ว่างพอดี เลยอยากจะไปสังสรรค์ตามประสาหนุ่มโสดเสียหน่อย จริง ๆ เวลานี้เขาควรนั่งอยู่บนรถกับผู้หญิงสักคน หรือไม่ก็กำลังขับรถไปรับเธอ เพื่อจะได้มีคืนวันดี ๆ ร่วมกัน

              “งั้นแสดงว่าผมไปได้แล้วใช่ไหมครับ” เขาลุก แต่ก็โดนแม่ดึงแขนให้กลับไปนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง

              “ไม่!” นางมองอย่างเคือง ๆ “เ๱ื่๵๹นี้แม่จริงจังนะ ตระกูลเรามีแกเป็๲หลานชายคนเดียว ดูสิอายุเยอะขนาดนี้ไม่ยอมมีลูกมีเมีย แล้วจะหาใครมารับ๰่๥๹สืบสกุลต่อ แม่ล่ะปวดหัวจริง ๆ” ว่าแล้วนางก็ยกมือขึ้นนวดขมับ สลับกับหยิบยาดมขึ้นมาสูดแรง ๆ

              “ผมยังไม่สี่สิบเลยนะครับ” ปัถย์พูดขึ้นลอย ๆ แต่แม่กลับตวัดตามองแล้วอารมณ์ขึ้น ระดับเสียงเลยดังขึ้นตามมา “อีกไม่กี่ปีก็สี่สิบ บ้านอื่นเขามีลูกเรียนมัธยมกันแล้ว แต่แม่ไหนล่ะสะใภ้ ไหนล่ะหลาน” 

              “ไหนบอกว่าพวกเราจะไม่พูดเ๱ื่๵๹นี้กันไงครับ”

              “แม่จะไม่พูดเ๹ื่๪๫ที่อยากให้แกแต่งงาน”

              “ดีครับ” ปัถย์ยิงฟัน แต่ก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัยในความโสด เพราะถ้าท่านเรียกมา ต้องมีอะไรแน่ ๆ ถ้าจะเรียกมาบ่นเฉย ๆ คงไม่ใช่ 

              เ๹ื่๪๫บ่นท่านบ่นตลอดอยู่แล้ว

              “แต่...แกต้องมีหลานมาให้แม่” นางมลฤดีชี้นิ้วใส่ลูกชายแล้วงอกลับทันทีที่พูดจบ จากนั้นก็ทำหน้าเชิดขึ้น

              “ฮ้า! ไม่มีเมียแต่จะให้มีหลาน” ปัถย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับรู้ เขาอาจจะต้องทำเ๹ื่๪๫รับเด็กมาเลี้ยงเป็๞ลูกบุญธรรม

              “และหลานคนนั้นก็ต้องเป็๲ลูกของแกเท่านั้น”

              เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะ เมื่อมันมีเงื่อนไขอื่นเพิ่มมาอีก “ผมไม่มีเมีย จะไปหาลูกมาจากไหนล่ะครับ”

              “แกไม่มีน้ำยาเหรอ ลองคิดดูซิ เผื่อแกไปไข่ไว้กับใครสักคน” นางพยายามชี้นำช่องทางให้ลูกชายอย่างมีความหวัง พูดได้เต็มปากว่าลูกชายของนางมันสำส่อน จะไม่มีหลุดสักคนเลยหรือไง