นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     ปู่กับตา ท่าทีนั้นออกจะตื่นเต้นมากมายพร้อมกับเคาะกระจกรถด้านหน้าให้พ่อจอดรถด้านข้าง พร้อมกับส่งสัญญาณรถน้าชายด้านหลังอีกด้วยว่าจะจอดแล้วนะ

     “พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ”พ่อ

     “มีๆ”ตา ปู่

     “หลานสาวมานี่เร็วลูก”ตา

     “เอ่อ….ค่ะ”เสาร์น้อย ก็ยังงงๆอยู่แต่ก็ถลาให้ตาอุ้มลงไปด้านล่างอย่างไม่งอแงใดๆ

     “ที่เสาร์น้อยถามตากับปู่ว่า ทำไมเส้นทางด้านข้างเหมือนกับทางลาดหรือเป็นหลุมๆแบบไม่เท่ากัน เพราะว่าเส้นทางนี้แต่เดิมเคยเป็นแม่น้ำสายเล็กๆวิ่งผ่านอย่างไรล่ะลูก”ตา

     “แม่น้ำ”เสาร์น้อย

     “ใช่แล้ว มันเหือดแห้งไปไล่ๆกับแม่น้ำที่อยู่ใกล้แถบหมู่บ้านเจียวจิ้นของเรานั่นแหละเพราะเป็นแม่น้ำสายย่อยสายเดียวกันที่โดนแบ่งมาจากแม่น้ำสายหลัก”ปู่

     “อ้อ…”เสาร์น้อย พยักหน้าอย่างเข้าใจในทันทีเลย

     “ปู่กับตา อยากจะขอให้หนูช่วยชาวบ้านแถวนี้ได้ไหมลูกช่วยคืนแม่น้ำสายนี้ให้พวกเขากัน”ปู่

     “ได้สิคะ เรื่องแค่นี้เอง”เสาร์น้อย พยักหน้าหงึกหงักรับปากทันทีโดยไม่จำเป็นต้องคิดก่อนตอบแต่อย่างใดเลย

     “ขอบใจหลานสาว”ปู่ ตา

     “ไม่เป็นไรค่ะปู่ ตา เพราะเรื่องนี้มันคือเรื่องสำคัญสำหรับชีวิตชาวบ้านแถวนี้ เสาร์น้อยเชื่อว่าถ้าใครมีพลังวิเศษแบบเสาร์น้อยพวกเขาจะต้องช่วยเหลือคนอื่นๆด้วยเช่นกันค่ะ”เสาร์น้อย

     “ครับหลานสาว”ปู่ ตา ลูบหัวเจ้าตัวเล็กด้วยความรักและเอ็นดู

     “น้องเสาร์น้อยจะทำแบบที่แม่น้ำในป่าที่ใกล้หมู่บ้านเราแบบคราวนั้นใช่ไหม”พี่สาวโจวหวู่ อดที่จะถามด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ เพราะคราวนั้นมันเป็นอะไรที่ทุกๆคนในครอบครัวต่างไม่เคยลืมเลือนเลยกับพลังอัศจรรย์ของเสาร์น้อย

     “ใช่พี่สาว”เสาร์น้อย

     “ก่อนอื่นเลยเสาร์น้อยจะต้องปรับพื้นที่พวกเศษขยะดิน เศษไม้พวกนี้ออกจากทางน้ำวิ่งให้หมดก่อนเลย”เสาร์น้อย

     “ปี้ว….ปี้ว….”

     พอพูดจบประโยคแล้วเสาร์น้อยก็ใช้นิ้ววิเศษย่อส่วนพวกเศษขยะจากธรรมชาติทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ขยายพื้นที่ไปหลายกิโลเมตร

     “โอ้…ใช่ๆน้ำๆไงล่ะ”พี่ใหญ่โจวซานนึกถึงรีบขึ้นไปด้านหลังรถหยิบกระบอกใส่น้ำมาเตรียมพร้อมให้น้องเสาร์น้อยด้วยเลยทันที

     “เดี๋ยวพวกเราเสียเวลากับตรงนี้สักพักนะทุกๆคนค่อยวกกลับหมู่บ้านเจียวจิ้นของพวกเรากัน”ตา

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ”ทุกๆคนตอบรับอย่างเต็มใจที่จะทำเช่นกัน เพราะเรื่องแม่น้ำพวกนี้สำคัญกว่ามากแค่กลับถึงหมู่บ้านช้าลงหน่อยไม่เป็นอะไรเลยสำหรับพวกเราทุกๆคน

     “ขอบใจมาก”ปู่

     ปู่และตา ถึงแม้จะเป็นผู้อาวุโสในบ้านก็จริงแต่ว่าครอบครัวของเสาร์น้อยเองไม่ว่าจะทำอะไรก็แล้วแต่ จะต้องถามความคิดเห็นจากคนในครอบครัวด้วย หรือจะขออนุญาตก่อน

     “อือ…เสาร์น้อยว่าน่าจะจัดการพื้นที่ได้ระยะไกลพอสมควรแล้วค่ะ พวกเราไปกันต่อเลยค่ะเพื่อสำรวจพื้นที่อื่น”เสาร์น้อย

     “ได้ๆ”ปู่ ตา

     พวกเราทุกๆคนพากันขึ้นรถไปอีกครั้งและขับรถตามเส้นทางแม่น้ำสายย่อยของป่าแถบนี้เป็นจุดมุ่งหมายปลายทาง

     ภาระกิจครั้งนี้ถือได้ว่าจะเป็นตัวแปรสำคัญอย่างมากเพราะเส้นทางแม่น้ำสายย่อยเส้นนี้นั้นเชื่อมต่อจากหลายพื้นที่ถ้าแม่น้ำสายนี้กลับคืนมาย่อมดีกับทุกๆคน ผืนป่าก็จะดูอุดมสมบูรณ์มากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก มีป่า ภูเขา แม่น้ำลำธารย่อมเป็นภาพที่ดีที่สุด

     “เอาล่ะจอดๆ”ปู่ ตา

     “ป๊อก….ป๊อก….” พวกท่านทั้งเอ่ยเสียงและรีบเคาะกระจกให้พ่อได้หาที่จอดรถข้างทางกันอีกครั้ง

     “ไม่คิดว่าแม่น้ำสายย่อยบริเวณนี้จะกว้างใหญ่มากๆเลยนะคะปู่ ตา”เสาร์น้อย

     “ใช่แล้วหลานสาว ในสมัยก่อนพื้นที่ป่า ภูเขาอุดมสมบูรณ์มากๆเพราะมีแหล่งแม่น้ำลำธารโดยรอบอย่างไรล่ะเด็กๆ”ตา

     “อือ….”พวกเด็กๆตั้งใจฟังเรื่องเล่าอย่างตั้งใจมากๆ

     “และอีกไม่นานมันจะกลับมาเหมือนเดิมแน่นอนค่ะ เชื่อมือเสาร์น้อยได้เลย”เสาร์น้อย ยกกำปั้นน้อยๆขึ้นทำสีหน้าจริงจังเป็นอย่างมาก

     “ปู่เชื่อว่าหลานเสาร์น้อยต้องทำได้ ทำได้ดีมากๆด้วย”ปู่

     “ชาวบ้านอย่างเราๆอะไรจะสำคัญเท่ากับป่า และภูเขาอุดมสมบูรณ์รายล้อมด้วยแม่น้ำเล่า”ตา

     “ใช่ๆ”ทุกๆคนต่างพยักหน้าพากันเห็นด้วย

     เมื่อจอดรถสนิทแล้วเสาร์น้อยก็โดนอุ้มลงไปด้านล่างอีกครั้งเพื่อดูหน้างาน และจัดการใช้นิ้ววิเศษอีกครั้งในการย่อส่วนขนาดพวกขยะที่มาขวางทางเส้นทางแม่น้ำทั้งสายแห่งนี้ พูดได้ว่ามันเยอะมากจริงๆดินที่เป็นทั้งดินโคลนและดินแข็งๆก่อตัวสะสมด้านล่าง ไหนจะก้อนหินเล็ก ก้อนหินใหญ่ๆอีกที่เป็นปัญหาทับถมก่อตัวขึ้นมาอีกชั้น และเศษกิ่งไม้ใบหญ้าจากต้นไม้โดยรอบของป่าบริเวณแถวนี้อีกเมื่อยามผลัดใบคงจะปลิวหล่นมาลอยตามลมนั่นแหละ

     ดูแล้วถ้าจะให้ใช้กำลังแรงคนคงจะใช้แรงเป็นหลักร้อย หรือหลักพันคนเห็นจะได้เลยทีเดียวกับงานขุดลอกเส้นแม่น้ำสายนี้ เสาร์น้อยอดนึกคิดไม่ได้เลยว่าถ้าตัวเธอเองย้อนเวลามาอยู่ในสภาพแบบที่ไม่มีอะไรพิเศษติดตัวมาคงจะเริ่มต้นชีวิตได้ยากจริงๆ ถึงแม้จะมีความรู้ที่ดีจากโลกเดิมก็ตามที่แต่อย่างไรล่ะ??มันก็จะต้องใช้เงินอยู่ดีในการที่จะทำสิ่งต่างๆไม่มากก็น้อยนั่นแหละ ไหนจะให้คนเชื่อถือที่จะต้องทำในสิ่งที่เราต้องการบอกให้ทำอีกใครเขาจะเชื่อกันล่ะ??

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     “เรียบร้อยแล้วค่ะ”เสาร์น้อย

     “งั้นทุกๆคนขึ้นรถกันเลย เราจะไปสำรวจเส้นทางแม่น้ำสายนี้กันต่อ”พ่อ

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆพากันคึกคักกันใหญ่เลยที่ได้รับภาระกิจอันใหญ่หลวงแบบนี้ถึงแม้ว่าจะไม่มีนิ้ววิเศษแบบน้องเสาร์น้อยก็ตามทีแต่พวกเขาก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกัน

     “พี่ใหญ่ยังไม่ต้องถือกระบอกน้ำตลอดเวลาก็ได้นะ เอาไว้เสาร์น้อยเรียกหาพี่ใหญ่ค่อยเอามาให้น้องนะ”เสาร์น้อย ที่เห็นพี่ใหญ่กอดกระติกน้ำไว้ตลอดเวลา ทำให้เธอคาดเดาได้เลยว่าพี่ใหญ่โจวซานของเธอคงจะเตรียมพร้อมให้เธอเอาน้ำจากพวกนี้ทำแม่น้ำนั่นเอง

     “อ้อ….ได้ๆน้องเสาร์น้อยพี่ใหญ่จะเชื่อฟังน้องเสาร์น้อยนะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ดีมากพี่ใหญ่”เสาร์น้อย เอ่ยปากชมพี่ใหญ่ทันทีที่เชื่อฟังเธอ!!

     “โอ้…พวกพี่ๆช่างเชื่อฟังน้องสาวจริงๆนะคะ”อาสะใภ้

     “ใช่ค่ะเชื่อฟังมากๆเลย เรียกได้ว่าทุกอย่างเลยก็ว่าได้มั้งคะ”น้าสะใภ้

     “ก็พากันตามใจเจ้าตัวเล็ก ตัวแสบแบบนี้อย่างไรล่ะถึงได้แสบขึ้นทุกวันน่ะเฮ้อ…”แม่ 

     “ฮิ….ฮิ…”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ อดที่จะขำท่าทีพี่สะใภ้ของพวกเธอไม่ได้ปากก็ว่าแต่ว่าสีหน้ามันไม่ใช่อย่างที่ปากพูดสักนิดเดียวกลับตรงข้ามทุกอย่างเลย

     “เอ๋..??ตรงนี้มันมีภูเขาลูกนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”ตา

     “จริงด้วยสิ หรือว่าเราจำเส้นทางผิดกันไป แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะ”ปู่

     “ป๊อก…..ป๊อก…..”

     ตากับปู่บอกให้พ่อหาที่จอดรถที่อีกรอบแล้วหลังจากขับรถมาหลายสิบกิโลเมตรมาเจอเหมือนทางตันด้านหน้าที่เส้นทางแม่น้ำหายไปเลย

     “แปลกมากๆ”ปู่ กับตา เมื่อลงไปด้านล่างแล้วเงียบมองภูเขาตรงหน้าอย่างแปลกใจมากๆ

     “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับพ่อ”พ่อ อาเล็ก น้าชาย 

     “จริงๆแล้วพ่อว่าตรงนี้มันไม่เคยมีภูเขาลูกเล็กลูกนี้นะตลอดเส้นทางนี้มันจะเป็นเส้นทางของแม่น้ำตลอด”ตา

     “หรือว่าอาจจะเป็นเพราะภัยพิบัติตอนครั้งโน้นแถวนี้ก็คงจะกระทบด้วยก็เป็นไปได้นะครับพ่อ”พ่อ

     “จริงสินะ”ปู่ กับ ตา

     เสาร์น้อย กระตุกชายเสื้อของปู่กับตาเพื่อให้ทันหันมามองเธอ เพราะเธอมีอะไรจะพูดคุยด้วยกับปัญหาดังกล่าวตรงหน้านี้สำหรับเธอแน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยสักนิดเดียว

     “ว่าไงครับ เสาร์น้อย”ตา

     “เดี๋ยวเสาร์น้อยจะจัดการให้เองค่ะ จะได้รู้ว่าภูเขานี้เกิดจากธรรมชาติมาก่อนหน้านี้ หรือเกิดจากที่เป็นภัยธรรมชาติที่เปลี่ยนรูปแบบมันขึ้นมาค่ะ”เสาร์น้อย

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     “.................!!”ทุกๆ คน

    พวกเราลืมกันไปได้อย่างไรว่าเสาร์น้อยนั้นเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้วตอนที่อยู่ในป่าใกล้หมู่บ้านเจียวจิ้นของพวกเรา

    จากภูเขาลูกใหญ่สูงท่วมหัวไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ตอนนี้มันหายแว๊บไปต่อหน้าต่อตาพวกท่านแล้ว 

     “เส้นทางแม่น้ำอยู่นี่!!”พวกพี่ๆ ต่างตะโกนเรียกอย่างตื่นเต้นหลังจากเจ้าภูเขาลูกย่อมๆถูกเสาร์น้อยใช้นิ้ววิเศษย่อขยายเท่าปลายขี้เล็บแล้วข้างใต้ภูเขาเหล่านี้คือเส้นทางแม่น้ำจริงๆ

     “เส้นทางแม่น้ำอยู่ที่นี่จริงๆ”ปู่

     “ใช่ๆพวกเราไม่ได้จดจำสถานที่หรือตำแหน่งที่ผิดเพี้ยนไปเลย”ตา

     “เสาร์น้อยเก่งมาก”ทุกๆคน หันมาพูดอย่างพร้อมเพรียงกันเอ่ยปากชมเจ้าตัวเล็ก

     “ทีนี้ก็หมดปัญหาแล้วละค่ะ แม่น้ำสายนี้ยังไงก็ต้องได้รินไหลต่อเชื่อมกับแม่น้ำสายหลักสายใหญ่ในตัวเมืองอย่างแน่นอน”เสาร์น้อย รับปากอย่างมั่นเหมาะกับทุกๆคน

     “ดีๆ”ทุกๆคน

     เมื่อขจัดปัญหาไปแต่ละอย่างแล้วการสำรวจเส้นทางแม่น้ำสายนี้ก็ยิ่งครึกครื้นขึ้นไปอีก พวกเราทุกๆคนต่างตื่นเต้นแทนชาวบ้านแถวนี้จริงๆถ้าได้ผ่านเส้นทางนี้อีกครั้งและเจอแม่น้ำสายนี้รินไหลเหมือนดั่งกาลก่อนพวกเขาคงจะมีความสุขมากๆ

     “ส่วนเส้นทางนี้สุดแล้ว มันจะเข้าไปในเขตป่าเชื่อมต่อกับน้ำตกใหญ่ด้านใน เสาร์น้อยทำจากตรงนี้ได้ใช่ไหม”ปู่

     “หรือจะต้องเข้าไปด้านในอีกสักหน่อย”ตา

     “ไม่ต้องเลยค่ะ แค่ตรงนี้ก็จัดการได้แน่นอนค่ะ”เสาร์น้อย

     “ปี้ว…..ปี้ว…..”

     เสาร์น้อยใช้พลังนิ้ววิเศษย่อส่วนขยะธรรมชาติออกจากเส้นทางแม่น้ำสายนี้อีกครั้งและครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆหลังจากที่วิ่งรถกันมาร่วมเป็นร้อยกิโลเมตรเห็นจะได้

     “ดีนะครับที่พวกเราทำตามที่เจ้าตัวเล็กบอกไม่อย่างงั้นคงจะมีน้ำมันไม่พอเดินทางไกลๆอย่างต่อเนื่องแบบนี้”น้าชาย

     “จริงๆ น้ำมันเพียงไม่เท่าไหร่แต่หลานสาวเพียงแค่ ปี้ว…ปี้ว…แค่ครั้งเดียวก็เต็มถังรถพร้อมเดินทางต่อได้เลย”อาเล็ก

     “เรียกได้ว่าเจ้าตัวเล็กละเอียดรอบคอบกว่าพวกเราอีกนะ”พ่อ

     “ใช่ครับพี่เขย/พี่ใหญ่”อาเล็ก น้าชาย

     “พี่ใหญ่ขอน้ำให้เสาร์น้อยด้ยค่ะ”เสาร์น้อย เมื่อจัดการภาระกิจเคลียร์พื้นที่เส้นทางวิ่งของแม่น้ำสายนี้ได้ทั้งหมดแล้ว ก็ต้องเรียกหาน้ำมาทำแม่น้ำให้เต็มสายเพื่อวิ่งให้ไปชนกับแม่น้ำสายหลัก เพราะถ้ารอแม่น้ำสายหลักกว่าจะได้ใช้น้ำคงอีกเป็นวันๆ

     “ได้ๆ”พี่ใหญ่โจวซาน รีบวิ่งหันหลังกลับขึ้นหลังรถไปหยิบกระบอกน้ำมาให้น้องเสาร์น้อยอย่างรวดเร็ว

     “น้องเสาร์น้อยนี่ๆกระติกใส่น้ำ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่”เสาร์น้อย รับกระติกน้ำมาจากมือพี่ใหญ่ และหันไปสบตากับพี่สาวโจวหวู่เหมือนมีอะไรบางอย่าง

     สองสาวน้อยพากันเดินควบคู่กันไปทางด้านหน้าพร้อมกันอย่างอารมณ์ดีเป็นที่สุด แต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงเรียกที่ไม่หยุดไม่ได้!!

     “อ๊ะๆ….จะไปไหนกันคะสองสาวน้อยหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะทั้งคู่เลยค่ะ”แม่

    “แม่คะ”เสาร์น้อย

    “แม่คะ”พี่สาวโจวหวู่

    สองสาวน้อยส่งยิ้มหวานให้อย่างเต็มที่พร้อมหน้าตาไร้เดียงสา ให้แม่ของพวกเธออย่างท่าไม้ตายที่เอาทุกๆคนอยู่หมัดแต่แน่นอนยกเว้นเพียงคนเดียวในบ้านที่ไม่เคยตกหลุมสองสาวน้อยเลย

    “ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนแม่คะเลย และไม่ต้องทำตาออดอ้อนแม่แบบนี้ด้วย ไม่ได้ผลหรอกค่ะเดินมาหาแม่ทางนี้เลยทั้งสองคน”แม่ เอ่ยคำประกาศิตออกมาอย่างชัดเจนไม่ปฎิบัติตามไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลย

    “ค่ะ”สองสาวน้อย ตอบเสียงอ่อยๆเดินคอตกไปหาแม่กันแล้ว

    “เอ่อ….”ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชายทำท่าจะพูดอะไรออกมาสักอย่างเพราะเห็นท่าทีของหลานสาวเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกปวดใจมากๆจริงๆ

    “ไม่ต้องมีใครพูดอะไรทั้งนั้นนะคะ”แม่หันมาดักทางพวกผู้ชายของบ้านอย่างรู้ทัน

    “............”พวกท่านปิดปากเงียบกริบอย่างรวดเร็วหันหน้าหนีไปทางอื่นทำทีเหมือนว่าดูความเรียบร้อยต่างๆ

    “เดี๋ยวให้พ่ออุ้มเสาร์น้อยไว้และให้น้าชายไปวางน้ำให้สักหน่อยก็พอแล้ว หนูทำได้จากที่ไกลๆนี่”แม่

     “ก็ๆใช่ค่ะแม่ แต่ว่าเสาร์น้อยกลัวพลาดค่ะ”เสาร์น้อย

     “โอ้..กลัวพลาดเหรอคะงั้นแม่ก็กลัวจะพลาดฟากก้นน้อยๆของใครบางคนเหมือนกันล่ะ”แม่

     “อุ๊ย……”เสาร์น้อยกับพี่สาวโจวหวู่ รีบกระโดดถอยหลังห่างจากแม่อย่างรวดเร็วและยกมือทั้งสองข้างปิดก้นน้อยๆของตัวเองอย่างรวดเร็ว และเอ่ยปากพูดเสียงดังฟังชัดกันเลยว่า

     “ไม่พลาดค่ะ”เสาร์น้อย

     “น้องเสาร์น้อยทำได้ค่ะ ไกลแค่ไหนก็ได้เนอะน้องเสาร์น้อยเนอะ”พี่สาวโจวหวู่

     “ใช่ๆ”เสาร์น้อย

     ทุกๆคนเห็นท่าทีของสองสาวน้อยตัวแสบของบ้านก็อดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้จริงๆ

     “ฮ่า…..ฮ่า…..”ทุกๆ คน

     “ถ้าอย่างงั้นก็จัดการได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเราจะกลับหมู่บ้านกันมืดค่ำกว่านี้นะ”แม่

     “ได้ค่ะแม่”เสาร์น้อย

     เธอรีบหันหลังวิ่งไปหาพ่อให้อุ้มอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะรู้ว่าพ่อไม่ใช่เกราะกำบังที่ดีสักเท่าไหร่เพราะว่าพ่อเองก็แพ้แม่เสมอมาเท่าที่ประสบพบเจอมาตลอดที่อยู่กับครอบครัวนี้ 

     “ปี้ว…..ปี้ว……”

     “ซู่…..ซู่……..”เสียงน้ำที่ไหลดังอย่างต่อเนื่องและค่อยๆเพิ่มปริมาณอย่างรวดเร็วทำให้ทุกๆคนอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ อยากจะเข้าไปดูใกล้ๆแต่ก็อันตรายเกินไป เพราะกระแสน้ำมันเหวี่ยงมาสูงมากอาจจะทำให้พวกเราเปียกปอนกันก็ได้ และนี่ก็เวลาเย็นมากแล้วด้วยจึงไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะตัวเปียกกันเพราะอาจจะทำให้เกิดการไม่สบายเอาได้

     “น้ำมาแล้ว..!!”ทุกๆคน

     “แม่น้ำสายนี้กลับคืนมาแล้ว”ตา 

     “ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าจะมีวันนี้อีกครั้ง เหมือนสมัยก่อน”ปู่

     พวกเราทุกๆคนยืนดูแม่น้ำสายนี้กันได้สักพัก เพื่อชื่นชมผลงานกันจึงได้พากันนั่งรถและวกกลับเพื่อเดินทางกลับไปหมู่บ้านเจียวจิ้นกันเลย

************

     เสาร์น้อยทำประโยชน์สร้างแม่น้ำเพิ่มให้กับเส้นทางอื่นๆอีกยังจะต้องมีเส้นทางที่รอความช่วยเหลืออีกแน่นอน รับรองเลยว่าเสาร์น้อยจะต้องไปเยือนและทำการช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่ๆ