ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 49

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

โทรุ : " เป็นความรู้สึกแปลกๆนะ ที่ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับกับเพื่อนสนิทเนี่ย "

ไมเด้น : " เอาน่า ไม่นานหรอก มานี่มา!! "

โทรุคุยอยู่กับไมเด้นที่โรงเรียนในที่ลับตาคน โทรุรู้สึกไม่ดีที่ต้องเก็บเรื่องเป็นความลับโดยเฉพาะกับเม็กและนีโร่

ไมเด้นก็พอเข้าใจโทรุอยู่บ้าง เธอดึงโทรุเข้ามาจูบ

ไมเด้น : " ถ้านายยังเก็บไว้เป็นความลับ ฉันจะจูบนายแบบนี้ทุกวันเลยนะ "

เป็นการจูบที่ปากแบบเบาๆ เธอจะทำแบบนี้ให้ทุกวันหากโทรุยังเก็บเรื่องนี้เป็นความลับอยู่

แน่นอนว่าโทรุพยักหน้าตกลงและไมเด้นก็ยิ้มรับ ทั้งสองเดินออกมาจากมุมและกลับเข้าห้องเรียนก่อนคาบบ่ายจะเริ่ม

เม็ก : " ไปไหนมาวะ โทรุ "

โทรุ : " ห้องน้ำ วันนี้ไปไหนวะ "

นีโร่ : " พวกเด็กเนิร์ดชวนไปบอร์ดเกม ไปปะ "

โทรุ , เม็ก : " เอาดิ ตอนไหนวะ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ตอนนี้เลย โดดคาบบ่ายแล้วไปเลย "

ทั้งสามและกลุ่มเด็กเนิร์ดโดดเรียนคาบบ่ายไปเที่ยวเล่นกัน กลุ่มโดดเรียนมาเดินเล่นในห้างกันก่อน

และได้เจอกับกลุ่มนักเรียน Royal Academy ที่เคยมีเรื่องด้วยและเป็นกลุ่มเดียวกันที่เจอในวันกิจกรรม

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " เจอไอ้พวกที่เคยมีเรื่องด้วยอีกแล้ววะ"

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ไอ้พวกนี้มาร้านเราในวันกิจกรรมด้วย "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " กูจำรถพวกมันได้ พวกมึงว่ามันเอารถมาด้วยปะวะ "

เม็ก : " มึงจะเจาะยางรถพวกมันหรือไง "

โทรุ : " ที่จอดรถหรูมีกล้องเยอะนะ เดี๋ยวซวยเอาหรอก "

กลุ่มเด็กเนิร์ดอยากจะเข้าไปหาเรื่องพวกนักเรียน Royal Academy ที่เคยมีเรื่องด้วย

เพราะในตอนวันกิจกรรม ทั้งสองกลุ่มมีการส่งสายตาจะหาเรื่องกัน

แต่ตอนนั้นอยู่ในโรงเรียนทำให้พวกเขาไม่กล้ามีเรื่องกัน พอมีโอกาสก็จะหาเรื่องกันอีก

นีโร่ : " บ้านกูอยู่นี้ กูรู้จุดบอดของกล้องนะ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " เจ๋งวะ ไปลานจอดรถก่อนค่อยไปร้านเกมก็ได้ "

เม็ก : " พวกมึงจะเจาะยางรถพวกมันจริงๆ สินะ "

โทรุ : " ไอ้พวกเวร โดนจับได้ซวยกันหมดแน่ "

พวกเขาไปยังลานจอดรถที่นักเรียน Royal Academy จอดรถเอาไว้ ซึ่งเป็นลานจอดรถหรู

ที่นั่นมีกล้องวงจรปิดพร้อมกับพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินไปเดินมา

นีโร่บอกทางเดินที่ไม่มีกล้องให้กับคนอื่นก่อนจะเดินไปคุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัย

นีโร่เบนความสนใจเพื่อให้คนอื่นเดินผ่านไปโดยไม่มีใครรู้

กลุ่มเด็กเนิร์ดจำได้ว่านักเรียน Royal Academy ขับรถคันไหนมาเที่ยว

เมื่อมาถึงรถแต่รถคันนั้นดันจอดอยู่หน้ากล้องวงจรปิดพอดี พวกเขาจึงเจาะยางรถตอนนี้ไม่ได้

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ปีนขึ้นไปดีๆ สิวะ ...................... ไม่ถึงวะ ต้องมีคนตัวสูงกว่านี้ "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " งั้นขี่คอกู ตัวกูสูงสุดละ " กลุ่มเด็กเนิร์ดขี่คอกันเพื่อหันกล้องวงจรปิดไปอีกทาง

เม็ก : " พวกมึงโคตรพยายามเลยวะ ให้ไวเลยไอ้นีโร่ยื้อได้ไม่นานแน่ "

โทรุ : " เร็วๆๆ มีคนกำลังเดินมา ............................... มาแล้วหลบก่อน "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " หันกล้องเสร็จพอดี เกือบไปแล้ว "

กลุ่มเด็กเนิร์ดหันกล้องวงจรปิดไปอีกทางได้ทันเวลาพอดีก่อนที่คนที่เดินผ่านมาจะเห็นพวกเขาเข้า

เมื่อคนที่เดินผ่านมาได้เดินผ่านไปแล้ว กลุ่มเด็กเนิร์ดก็เข้าไปเจาะยางรถของพวกนักเรียน Royal Academy

หลังจากเจาะยางเสร็จก็เดินกลับทางเดินซึ่งเป็นจุดบอดที่กล้องวงจรปิดตัวอื่นมองไม่เห็น

แต่ในช่วงระหว่างเดินกลับก็มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเห็นพวกเขาเข้า

พนักงานรักษาความปลอดภัย : " ไปทำอะไรในนั้น!! ออกมานะ!! "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " ซวยแล้ว!! วิ่งก่อน!! "

โทรุ : " กูคิดแล้วว่าต้องซวย "

พวกเขารีบวิ่งออกจากลานจอดรถทันที นีโร่ที่เบนความสนใจก็วิ่งตามมาด้วย

โดยมีพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนวิ่งตามมา และแน่นอนว่าพวกเขาวิ่งหนีไม่พ้น

ทั้งกลุ่มโดนจับไว้ในห้องของพนักงานรักษาความปลอดภัย

พนักงานรักษาความปลอดภัยสอบสวนเรื่องที่กลุ่มโดดเรียนเข้าไปทำอะไรในลานจอดรถหรู

แต่ไม่มีใครสักคนกลุ่มโดดเรียนคนไหนพูดสักคน

พนักงานรักษาความปลอดภัยบางส่วนไปตรวจสอบที่ลานจอดรถแต่ไม่พบอะไรผิดปกติ

ตอนแรกพนักงานรักษาความปลอดภัยจะปล่อยพวกกลุ่มโดดเรียนไปเลย

แต่พวกเขากลัวว่ากลุ่มโดดเรียนจะไปสร้างปัญหาอีก จึงได้เรียกให้ผู้ปกครองเป็นคนมารับตัวไป

โทรุ : " ไอ้พวกเวร โดนรวบจนได้ "

เม็ก : " ซวยกันหมด โดนแม่ด่ายับแน่เลยกู "

นีโร่ : " ทำไมพวกเขาถึงไม่เจออะไรผิดปกติวะ พวกมึงเจาะยางรถพวกมันไม่ใช่หรือไง "

กลุ่มเด็กเนิร์ด : " พวกกูไม่ได้เจาะยาง แค่ปล่อยลมยางเท่านั้นเอง "

กลุ่มโดดเรียนนั่งคุยกันระหว่างรอผู้ปกครองมารับตัวไป พ่อแม่ของกลุ่มเด็กเนิร์ดเป็นกลุ่มแรกๆ ที่มารับตัวไป

ตามมาด้วยพ่อแม่ของนีโร่และเม็ก ส่วนโทรุก็ต้องรอไปก่อน เพราะพ่อแม่ของโทรุค่อนข้างงานยุ่ง

และเป็นคุณเจ้าหน้าที่รัฐที่มารับตัวโทรุกลับบ้าน

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ฉันจะไม่ถามนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พ่อแม่ของเธองานยุ่ง อย่าก่อเรื่องเพิ่มละ "

โทรุ : " ขอโทษครับ "

โทรุรู้ได้เลยว่าคุณเจ้าหน้าที่รัฐไม่พอใจมากๆ แค่ดูจากใบหน้าที่เรียบเฉยของคุณเจ้าหน้าที่รัฐ

พ่อแม่ของโทรุโทรไปบอกให้คุณเจ้าหน้าที่รัฐเป็นคนมารับโทรุ ในขณะที่เธอกำลังทำงานอยู่

โทรุเองก็รู้ว่าคุณเจ้าหน้าที่รัฐน่าจะงานยุ่ง แต่กลับถูกเรียกให้มารับโทรุด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

โทรุจึงนั่งจ๋อยอยู่ในรถโดยไม่พูดไม่จาอะไร

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " (เราพูดแรงไปงั้นเหรอ .......................... วันเกิดโทรุ เรายังไม่ได้ให้อะไรเลยนี่) "

ปกติแล้วโทรุก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกับคุณเจ้าหน้าที่รัฐมากนัก ส่วนใหญ่โทรุจะนั่งเงียบๆ และทำตามที่เธอสั่งตลอด

แต่เหมือนว่าครั้งนี้โทรุจะซึมมากกว่าปกติ บวกกับเรื่องที่เลยวันเกิดของโทรุมาแล้ว

คุณเจ้าหน้าที่รัฐจึงเลี้ยวรถไปอีกทางแทนที่จะกลับบ้านของโทรุ

โทรุ : " เราจะไปไหนครับ "

โทรุรู้ได้ทันทีที่คุณเจ้าหน้าที่รัฐเลี้ยวรถไปอีกทางที่ไม่ใช่เส้นทางไปบ้านของเขา

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ไปหาอะไรกินหน่อย ฉันเลี้ยงเอง "

เธอบอกกับโทรุพร้อมเหยียบคันเร่งสุดแรง

.

.

.

โทรุ : " ผมไม่น่าจะเข้าร้านนี้ได้นะครับ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ถอดเสื้อนักเรียนออกและใส่ชุดคลุมนี้ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐเปิดที่เก็บของท้ายรถและหยิบเสื้อคลุมที่เป็นเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่รัฐให้โทรุใส่

เธอพาโทรุมายังร้านเหล้าร้านประจำของเธอ ซึ่งเด็กอายุ 17 อย่างโทรุไม่น่าจะเข้าได้

โทรุถอดเสื้อนักเรียนออกพร้อมใส่ชุดคลุมเดินตามคุณเจ้าหน้าที่รัฐเข้าร้านเหล้าไป

เจ้าของร้าน : " เด็กใหม่เหรอ เวสตา "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " กำลังอยู่ในช่วงฝึกงานนะ "

โทรุและคุณเจ้าหน้าที่รัฐเดินเข้ามาร้านได้โดยไม่มีปัญหาอะไร เพราะคุณเจ้าหน้าที่รัฐสนิทกับเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านเลยไม่ได้ถามอะไรมาก คุณเจ้าหน้าที่รัฐพาโทรุมานั่งยังโต๊ะประจำของเธอ

คนในร้านมีไม่ค่อยเยอะ ทั้งสองคนจึงเป็นจุดสนใจของคนในร้านได้สักพัก

แต่นี้คือร้านเหล้าไม่นานคนในร้านก็หันไปดื่มกันต่อโดยไม่สนใจทั้งสองคน

เจ้าของร้าน : " เอาอะไรดีละ เหมือนเดิมหรือจะเปลี่ยนให้เด็กใหม่ดื่มกับเธอไหว "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " เหมือนเดิม 2 ขวด "

.

.

.

(เจ้าของร้านยกเหล้ามาให้ที่โต๊ะ)

.

.

.

โทรุ : " ผมยังไม่ 18 นะ " กระซิบกับคุณเจ้าหน้าที่รัฐ

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ไม่มีใครถามนะ "

เมื่อพูดจบเธอก็รินเหล้าใส่แก้วของโทรุ โทรุมองมันสักพักก่อนจะกลั้นใจดื่มมันเข้าไป

แก้วแรกของโทรุ โทรุแทบไม่ได้รับรสชาติของมันเลย เพราะกลั้นหายใจและรีบกลืนเข้าไป

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " เสียดายของน่า คิดซะว่ามันเป็นน้ำเปล่าและดื่มแบบน้ำเปล่าซะ "

หลังจากเห็นโทรุดื่มแบบนั้น เธอก็ยกดื่มไปหนึ่งแก้ว ก่อนจะบอกให้โทรุดื่มไปตามปกติเหมือนดื่มน้ำเปล่า

และคุณเจ้าหน้าที่รัฐก็รินให้โทรุอีกแก้ว

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ดมกลิ่นของมันก่อนจะดื่ม และทุกอย่างจะดีเอง "

โทรุ : " (มองแก้วอย่างลังเล ก่อนจะยกขึ้นมาดมกลิ่นเหล้าในแก้ว) "

กลิ่นของมันก็ไม่ได้แย่เหมือนที่โทรุคิดเอาไว้ แม้ว่าจะดมไปแล้วโทรุก็ยังไม่กล้าดื่มมันเข้าไป

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ดื่มซะ! "

โทรุ : " (ยกดื่ม) ................ ไม่แย่เหมือนที่คิดไว้นะครับ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " บอกแล้วว่าทุกอย่างจะดีเอง "

ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านจนเกือบร้านจะปิด คุณเจ้าหน้าที่รัฐดื่มไป 2 ขวด เพราะเธอรู้ว่าเหล้าค่อนข้างแรง

หากเธอดื่มมากกว่านี้อาจจะขับรถไม่ไหว ซึ่งคนปกติแค่ขวดเดียวก็ร่วงแล้ว

ส่วนโทรุดื่มไป 3 ขวดโดยที่ไม่มีอาการอะไรเลย

เจ้าของร้าน : " คนหนุ่มนี้มันดีจริงๆ ซัดไป 3 ขวดยังเดินไหวอยู่อีก "

โทรุ : " ห๊ะ!!? เหล้ามันแรงเหรอครับ "

เจ้าของร้าน : " ไอ้หนุ่ม!! นั้นถามโดยที่ไม่รู้หรือว่าจะขิงกันแน่วะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " กลับเถอะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐขับรถมาส่งโทรุที่บ้าน ก่อนจะลงจากรถเธอบอกกับโทรุว่า "สุขสันต์วันเกิดนะ"

ก่อนจะขับรถออกไป โทรุนึกถึงคำพูดของเจ้าของร้าน โทรุไม่รู้หรอกว่าเหล้านั้นแรงแค่ไหน

แต่คิดจากที่คุณเจ้าหน้าที่รัฐดื่มแค่สองขวด ทำให้โทรุรู้ว่าเหล้านั้นน่าจะแรงกว่าปกติ

โทรุ : " ที่เราไม่เมาเป็นเพราะพลังของเรางั้นเหรอ "

โทรุเข้านอนโดยไม่คิดอะไร และในคืนนั้นเอง มันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่โทรุใช้พลังแม้ว่าจะไม่ตั้งใจก็ตาม

โทรุฝันถึง 'ลิน่า' เด็กผู้หญิงนัยน์ตาสีเขียวคนนั้นอีกครั้ง และครั้งนี้ความฝันของโทรุเหมือนจริงมากๆ

------------------------ (ในความฝันของโทรุ) -------------------------

ลิน่า : " โทรุตื่นเร็ว จะไปเรียนคาบบ่ายไม่ทันนะ "

โทรุนอนหลับอยู่บนโต๊ะในห้องเรียนในช่วงพักเที่ยง โทรุตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกของลิน่า

โทรุ : " .................... ไมเด้น!? "

ลิน่า : " ไมเด้น?? ใครนะ ฝันถึงผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันงั้นเหรอ!! "

หญิงสาวตรงหน้าที่ตอนแรกมีสีหน้าปกติ ก็เปลี่ยนไปเป็นความโกรธทันที

โทรุ : " ลิน่างั้นเหรอ?? "

ลิน่า : " ก็ใช่นะสิ แฟนนายยังไงละ "

โทรุตื่นมาด้วยความสับสน เขาคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นไมเด้น แต่เธอกลับเป็นลิน่า

และเหมือนว่าลิน่าจะไม่รู้จักไมเด้นอีกด้วย เพราะเขาเรียกชื่อของไมเด้นไป แต่ลิน่ากลับไม่รู้จักไมเด้น

โทรุมองไปรอบๆ อย่างสับสน ตอนนี้เขาอยู่ในโรงเรียนในห้องเรียนที่เขาเรียนในทุกๆ วัน

ทุกอย่างที่อยู่รอบๆ นั้นสมจริงมากๆ โทรุสับสนว่าโลกที่อยู่ตอนนี้คือความจริงหรือความฝันกันแน่

เพราะความทรงจำของโทรุกำลังตีกันอยู่ในหัวตอนนี้

ลิน่า : " อะไรของนายเนี่ย รีบไปเรียนกันเถอะ "

ลิน่าดึงแขนของโทรุให้ลุกขึ้น ทำให้โทรุเห็นแขนของตัวเองที่ไม่มีผ้าพันแผลพันเอาไว้

โทรุรีบหยุดทันทีที่เห็นแขนของตัวเองไม่ได้พันไว้ด้วยผ้าพันแผล แต่แขนของโทรุก็ไม่ได้โปร่งใส

แต่เป็นแขนที่เหมือนกับคนปกติทั่วไป โทรุจึงรู้ได้เลยว่านี้ไม่ใช่โลกความเป็นจริง

โทรุมองไปยังแผนหลังของลิน่าที่อยู่เบื้องหน้า ลิน่ายืนนิ่งหลังจากมือของโทรุหลุดจากมือของเธอ

โทรุ : " นี่ไม่ใช่โลกความจริง มันเป็นความฝัน "

ลิน่า : " นายจะไปแล้วเหรอ? "

โทรุ : " หมายความว่าไง! "

ลิน่าหันกลับมาพร้อมน้ำตาบนใบหน้า และนี่เป็นครั้งแรกเลยที่โทรุบอกอารมณ์ของคนอื่นไม่ออก

โทรุไม่เข้าใจว่าลิน่าที่อยู่ตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือมีอารมณ์แบบไหน

ลิน่ายืนมือมาหาโทรุและโทรุก็กำลังยืนมือไปหาเธอ และในเสี้ยววินาทีนั้นดวงตาของลิน่า

ก็เปลี่ยนไปจากสีเขียวเป็นสีฟ้า ซึ่งดวงตาสีฟ้าเป็นสีดวงตาของไมเด้น

ก่อนที่มือของทั้งสองจะสัมผัสกัน โลกในความฝันก็เหมือนจะกำลังสลายไป

และโทรุก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

------------------------ (จบช่วงความฝันของโทรุ) -------------------------

เม็ก : " ตื่นยังวะโทรุ!! "

เสียงของเม็กดังขึ้นหลังจากโทรุตื่นนอน ซึ่งเหมือนว่าโทรุจะนอนตื่นสายนิดหน่อยกว่าปกติ

โทรุรีบแต่งตัวและออกจากบ้านไปโรงเรียนพร้อมกับเม็กตามปกติ

ระหว่างเดินไปโรงเรียน โทรุหยุดคิดเรื่องที่ฝันเมื่อคืนไม่ได้เลย ปกติแล้วมนุษย์จะจำความฝันได้ไม่เยอะ

แต่ความฝันเมื่อคืนโทรุจำมันได้ทั้งหมด ตอนที่สัมผัสกับมือของลิน่า ซึ่งมันเหมือนจริงมาก

แม้แต่ตอนนี้โทรุก็ยังรู้สึกได้อยู่เลยว่า เขาได้สัมผัสกับมือของลิน่าจริงๆ

โทรุคุยกับเม็กในเรื่องนี้ ทำเอาเม็กเหวอไปเลยที่ได้ยินเรื่องนี้

เม็ก : " แล้วกูจะให้คำตอบมึงยังไงวะ ไม่ใช่กูไม่อยากช่วยนะ แต่เรื่องที่มึงเล่าทำเอากูคิดอะไรไม่ออกเลยวะ "

โทรุ : " กูก็ไม่รู้เหมือนกันวะ ว่าจะทำยังไงหรืออะไรยังไงต่อดี "

เม็ก : " มึงเคยบอกว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อมึงใช้พลัง และครั้งนี้มันเกิดได้ยังไงวะ มึงใช้พลังเหรอ "

โทรุ : " ไม่ได้ใช้พลังนะ เมื่อวานไปกับพวกมึงก็ไม่ได้ใช้พลัง ตอนกลางคืนก็.................. "

เม็ก : " ก็อะไรของมึงวะ "

โทรุ : " คุณเจ้าหน้าที่รัฐพากูไปกินเหล้า คงเป็นเพราะเหล้ามั้ง "

โทรุไม่ได้หมายถึงว่าตัวเขาเมาแล้วฝันเห็นลิน่า แต่เป็นเพราะกินเหล้าเข้าไป

และพลังของโทรุปฏิเสธไม่ให้โทรุรู้สึกเมาตามที่ควรจะเป็น และนั้นก็นับเป็นการใช้พลัง

_______________________________จบตอน_______________________________