ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

“จะใครผิดสัจข้าไม่สนใจดอก ยามนี้หากข้าเป็นพี่ท่าน ข้าจะยกทัพไปบุกเวียงสรวง กำหราบแม่เจ้าเกสรที่คิดคดยกเจ้านางซอมพอให้ผู้อื่น แลยกไปตีเวียงทุ่งหลวงเอาชัยเหนือเมืองใหญ่น้อยในแถบนั้นเสีย ให้พวกมันยำเกรงเรา” ท้าวพญาพรหมเสกออกความเห็น

“พี่พรหม นั่นแม่ข้าหนา”

“ก็ถูกของเจ้าพรหม มารดาเจ้าคิดทุรยศต่อสุวรรณโคมคำ หันไปเอาใจต่อเวียงทุ่งหลวง กูเองก็อยากยกทัพไปบดขยี้ให้แหลกคาตีน เพียงแต่ยามนี้ สุวรรณโคมคำเราติดการศึกเมืองปาว แลกูก็ยังต้องออกไปคล้องช้างเผือก เอาใจไอ้ขุนนางพวกนั้นอีก”

“ช้างเผือกฤา นานแล้วที่ข้ามิได้ยินข่าวน่ายินดีเช่นนี้ ประจวบเหมาะกับที่พระองค์เพิ่งครองราชใหม่ นับว่าเป็นข่าวอันมงคลยิ่ง”

“แลกูก็ต้องการให้มึงช่วยไอ้พรหมเสก แต่มึงก็ดันกลับมาพร้อมความคืบหน้าของเวียงทุ่งหลวงเสียนี่ ช่างน่าสนใจนัก หากเรากำหราบเมืองพวกนี้ได้ นอกจากจะเป็นการรวบรวมเอาแผ่นดินน้อยใหญ่ให้เป็นปึกแผ่นแล้ว เรายังสามารถทำให้ชาวประชาร่มเย็นเป็นสุขภายใต้โคมคำอันเดียวกัน”

“ถูกต้องแล้วเจ้าพี่ ข้าเองก็คิดว่าเป็นโอกาสอันดี ที่เราจักคว้าชัยมาโดยง่าย แลยามนี้ข้าก็มีแผนในใจจักทูลถวายต่อพระองค์”

ขุนหลวงอินทร์ถวายมองแววตาเป็นประกายของน้องชายด้วยความสนใจ ต่อให้ยามนี้เจ้าดอกซอมพอจักโกรธเคืองแสนงอน แต่หากตนรวบเอาเวียงทุ่งหลวงมาได้ แลกำหราบเวียงสรวงลงอีกครา เจ้าซอมพอก็ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว อย่างไรเจ้าดอกฟ้าก็ต้องมาตกอยู่ในมือของพระองค์

“ไอ้เป็ง…ไอ้เป็ง…” ทรงตะโกนร้องเรียกข้ารับใช้คนสำคัญ แต่ทุกอย่างกลับเงียบสนิทมีเพียงคุณเท้าบัวแก้ว แลคุณท้าวอิ่นคำ อดีตคุณท้าวรับใช้ข้างกายของเจ้านางพญาดวงทิพย์ ที่รีบออกมาเฝ้าแหนรับใช้พระองค์

“กูลืมไป…กูเองที่ส่งมันไปทำศึกร่วมกับเจ้าขุนดาราบถ”

“พระองค์ส่งน้องข้าดาราบถไปทำศึกฤา”

“ใช่…ไอ้เป็งผิดคำสั่งกู ไม่ดูแลไอ้อินทร์สรงให้ดี กูเลยทำโทษมันให้จัดทัพไปกำหราบเมืองปาว แลให้เจ้าขุนดาราบถคุมกองกำลังไปควบคุมแลช่วยมันทำศึกอีกแรง”

“มิใช่เพียงเท่านั้นดอกหนาพ่อพญา องค์อินทร์ถวายยังจับเอาเจ้านางคำหยาดมารดาของแสนเป็งแลทุกคนในคุ้ม มากักขังไว้ ขู่ว่าหากแสนเป็งคิดไม่ซื่อ จักกุดหัวเจ้านางแลทุกคนในคุ้มเรือน ประจานบนกำแพงเวียง”

คำจากปากคุณท้าวบัวแก้ว ทำเอาเจ้าหาญขนลุกซู่ นี่ขนาดพระญาติรองบาทใกล้ชิดสนิทสนม พระองค์ยังคาบโทษหนักถึงเพียงนี้ แลมารดาเจ้าเกสรเล่า จักมีโทษหนักถึงเพียงใด

“สูมึงสองไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อนเถิด เสร็จแล้วเรามาคุยเรื่องเวียงทุ่งหลวงกัน มึงสองก็ด้วย ตัวเหม็นฉิบหาย ขนาดนั่งอยู่หน้าประตูพิมานกู กลิ่นสาบยังโชยมาถึงจมูก เนื้อตัวไม่เจอน้ำท่ามากี่วันกัน ถึงได้เหม็นขนาดนี้”

คุณท้าวทั้งสองหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ขุนนางยศหมื่นและพันมองหน้ากันแลรีบรุดถอยจากไป เจ้าหาญแลเจ้าพรหมยกแขนของตนขึ้นดม กลิ่นเหม็นจริงเช่นที่ขุนหลวงท่านออกปาก ด้วยเร่งเดินทางไม่สนใจเรื่องจักอาบน้ำท่า ห่วงแต่กลัวจักไม่ทันกาล

“เชิญท่านทั้งสองตามข้าเจ้ามาเถิด อาบน้ำผลัดเปลี่ยนผ้ากันเสียที่นี่ มิต้องกลับไปยังคุ้มพิมานดอก”

“มิเป็นไรดอกแม่อิ่น ข้าขอพาเจ้าหาญกลับคุ้มพิมานตนจักดีกว่า แล้วข้าจักรีบกลับมารายงาน อันทางเข้านอกออกในของเวียงใหญ่นั้นให้แก่พระองค์อินทร์ถวาย”

เจ้าหาญมองดูกลุ่มเรือนไม้ยกใต้ถุนสูงที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ ไม่แพ้พิมานของขุนหลวงอินทร์ถวาย แลอีกฝั่งก็มีกลุ่มเรือนอีกหลายหลัง อันมีต้นไม้ใหญ่ร่มเงาดีอยู่หน้าเรือน

ทาสรับใช้เห็นม้าของเจ้านายเหยาะย่างมาจนถึงซุ่มโขงหน้าพิมานก็รีบวิ่งออกไปรับม้า แลช่วยกันปลดสัมภาระต่าง ๆ บนหลังม้าให้แก่พญาพรหมเสกแลเจ้าหาญ

“เรือนพี่พรหมใหญ่โตนัก เมื่อครู่ที่คุ้มพิมานขุนหลวง ข้ามองว่างดงามใหญ่โตแล้ว ยังไม่ใหญ่โตกว้างขวางเช่นที่นี่เลย”

“เบาเสียงมึงหน่อยไอ้หาญ กูเป็นเพียงบุตรพระชายา ไหนเลยจักกล้าเทียบเคียงกับพระองค์ คำพูดมึงหาที่ให้กูกลับเมืองแถน"

เจ้าหาญรีบยกมือปิดปากตน แลมองซ้ายมองขวา พร้อมเร่งเท้าเดินตามเจ้าเรือนไป

"ที่เรือนกูดูมีพื้นที่ใหญ่โต ด้วยกูอยู่กันหลายคน เรือนนั้นของน้องชายแลน้องสาว เจ้านางเกศแก้วเป็นคนประหลาดนัก มิใคร่สุงสิงด้วยผู้ใด นางจึงไม่ยอมย้ายตนไปอยู่ยังพิมานฝ่ายในด้วยมารดา ส่วนเรือนนั้นของเจ้าดาราบถ น้องข้าผู้นี้ชำนาญการสร้างอาวุธ ภายในเรือนก็มิต่างกับวัดของครูบาเจ้าสบปิน ที่มีทั้งโรงหล่อโรงดาบ แลยังรวมถึงพวกงานหน้าไม้เกาทัณฑ์ นี่กูยังคิดเอาไว้ ว่าได้ย้ายพวกมันไปอยู่เวียงชัย จักให้เจ้าดาราบถถอดแบบหน้าไม้ยักษ์ของพวกชาวฉิน ได้มาไว้ใช้สอยคงหมดห่วงเรื่องศึกชายแดน”

“อายุเท่าใดฤา น้องชายพี่ท่าน?”

“เท่ามึง…”

คำตอบนั้นทำเอาเจ้าหาญตัวชา เจ้าขุนดาราบถอายุเท่ากับตน แต่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นถึงผู้นำทัพ แลยังเป็นผู้คงความรู้ในการสร้างอาวุธยุทธูปกร แล้วตนเรา…มีดีแค่เรื่องกว่าง ฟันดาบยังแพ้ไพร่ สมแล้วที่พญาพรหมเสกจักดูหมิ่นดูแคลน แลพี่นางซอมพอยังต้องมาคอยห่วงใย จนมิอาจวางใจให้ไปไกลตา แถมยามนี้ยังมีพระมารดาที่คิดคดทรยศผู้อื่นอีก ต่อให้สุวรรณโคมคำยกทัพไปตีเวียงสรวง ตนที่เป็นราชบุตร คงทำได้เพียงยกธงขาว มิอาจสู้รั้งเมืองเยี่ยงวีรบุรุษ

เรือนของพญาพรหมเสกไม่มีคุณท้าวนางกำนัลให้ใช้สอย พระองค์ใช้งานแต่พวกบ่าวไพร่แลทาสชาย และมีอยู่เพียงไม่กี่คน ห้องของเจ้าหาญอยู่ถัดออกไปไม่ห่างจากห้องของพญาพรหมเสกมากนัก มีบ่าวผู้ชายคนหนึ่งมาคอยเฝ้ารับใช้เจ้าหาญ พาไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนผ้าใหม่ แลดูเอาผ้าเก่าใช้แล้วที่อยู่ในห่อจากหลังม้า ไปซักตากให้ ดูแลอย่างดีดุจเจ้านายตน

พอทั้งสองเปลี่ยนผ้าใหม่เนื้อกายสะอาดหอมกรุ่น ก็พากันไปเข้าเฝ้าต่อขุนหลวงอินทร์ถวาย แต่ไม่ทันจะก้าวขาคร่อมม้า เสียงร้องตะโกนเรียกก็ดังออกมาจากเรือนฝั่งตรงข้าม

“พี่ท่าน กลับมาแล้วฤาเจ้าคะ…” เจ้านางเกศแก้วยิ้มหน้าระรื่น ในมือของนางถือพัดหางนกยูง นุ่งซิ่นรายหงส์ดำน้ำไหล มิใช้ผ้าเคียนอก มีเพียงผ้าพาดบ่าเนื้อบาง แลสวมห้อยลูกปัดหินสีมีค่าเต็มแผงคอ เกล้ารวบม้วยผมสูงงามตาคาดรัดบุปผามาลาเสียบปิ่นทอง นางดูงามสมค่าสตรีสูงศักดิ์แห่งสุวรรณโคมคำ

เจ้าหาญจ้องมองนางตั้งแต่ก้าวลงเรือนมา ราวตกอยู่ในภวังค์ พี่นางซอมพอที่ว่างามแล้ว ยังไม่เท่าเจ้าเกศแก้วที่แลดูสดใสเบิกบานตาในยามนี้

“พี่ท่านหายไปที่ใดมา ข้าเจ้ามีความจักปรึกษาเร่งมาแต่เช้า แต่ไอ้พวกขี้ข้าเหล่านี้ มันบอกข้าเจ้าว่า พี่ท่านออกจากเรือนไปตั้งแต่ดวงตะวันยังไม่จับฟ้า”

“ขอโทษเถิดน้องนาง พี่เร่งไปเวียงสรวง คิดว่าไปไม่กี่วัน ไม่คิดว่าจักปาไปเสียครึ่งเดือน เออ…นี่เจ้าหาญ ราชบุตรแห่งเวียงสรวง”

นางหันมายิ้มให้เจ้าหาญ แลยกมือขึ้นไหว้มัน “ไหว้สาพี่ท่านเจ้าข้า…มาด้วยฤา ดียิ่งนัก เย็นนี้เจ้าแม่จักมานอนด้วยข้าเจ้า เช่นนั้นแลงนี้ข้าเจ้าจักทำของอร่อยไว้คอยท่า เสียดายพี่ท่านดาราบถไปทำศึก มิเช่นนั้น วันนี้เราคงอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน”

“มิเป็นใดดอก เจ้าดาราบถมันได้ไปสร้างผลงาน ด้วยสติปัญญาแลความสามารถมันแล้ว เมืองปาวนับว่ากระจอกนัก จบศึกเมืองปาว เห็นทีคงได้ไปศึกเวียงสรวง” ท้ายประโยคทรงหันมายิ้มมุมปากให้เจ้าหาญ

อ่านฟรีจนจบ 143 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH